Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
nvt.
Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor het ondertekenen van deze petitie. Omdat Marjon Moed enkele dagen nadat ik deze petitie on line had gezet een soortgelijke petitie startte, zocht ik contact met haar omdat alleen wel oké is, maar je samen sterk staat.
Het idee was de petities gezamenlijk aan te bieden aan de Tweede Kamer. Als BN'er wist Marjon in het voorjaar 2021 enorm veel aandacht voor de positie van alleenstaanden te genereren, met als gevolg dat de door haar gestarte petitie een enorm succes werd. Die petitie loopt nog altijd. Iedereen die de door mij gestarte petitie heeft ondertekend maar niet die van haar, raad ik aan dat alsnog te doen. Het is mij onbekend of zij nog overgaat tot het aanbieden ervan
Ook tijdens de Balkan oorlog werden moedwillig ziekenhuizen in puin geschoten. De artsen van een kinderkankercentrum vroegen en kregen hulp.https://leiden.courant.nu/issue/LD/1993-10-05/edition/0/page/18 Zo zinvol is deze aktie dus blijf delen en tekenen .
Citaat: "Al langer nieuwsgierig naar de plannen over de verhuizing van de Cuijkse bieb naar de schouwburg, ben ik dan donderdagavond toch maar eens achter de laptop gekropen en heb ik aandachtig geluisterd naar het debat hierover. Stomverbaasd was ik dat er niet méér argumenten waren om de bieb de schouwburg in te halen.
Nieuwsgierig ook naar hoe dit er dan uit zou zien, ben ik maar eens op onderzoek uitgegaan. Op locatie van de huidige bibliotheek. ‘Waar kan ik de plannen voor de verhuizing van de bieb naar de schouwburg vinden?”
Na goedkeuring door het petitie loket staat de petitie nu ook op de Nissewaard Petitie pagina van de gemeente Nissewaard. Hier staan nu 27 petities op.
De petitie is ook aangemeld bij Spieke.nl.
Dit is de lokale nieuws site die ook via facebook de petitie zou kunnen publiceren.
Vandaag 26 september zijn we ook begonnen met het rond brengen van pamfletten met daarin de vraag aan de bewoners in onze omgeving de petitie te ondersteunen door deze petitie te tekenen.
Volgens het Groenbeleidsplan 2014-2023 is het een grijze wijk en zou het zonde zijn als er meer groen weg gaat, zie link naar groen beleidsplan..
Voor de crowdfunding ter financiering van ons beroep en deskundigen-advies daartoe bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State staat opnieuw een ING betaalverzoek actief, waar u, als u wilt, doneren op de bankrekening van de Stichting Buurtorganisatie 1018, die als 'bank' fungeert bij de crowdfunding:
https://www.ing.nl/particulier/betaalverzoek/index.html?trxid=hC7ZuKXkZqQ3sufQXKjZYEFa3C5GHToA
Doet u een liever donatie via een eigen overboeking, maakt u dit dan s.v.p. over naar bankrekening NL65 INGB 0006526271 ten name van Buurtorganisatie 1018 onder vermelding van 'crowdfunding Hoogte Kadijk'.
Hartelijk dank voor uw hulp!
Ik heb meer uitgezocht over de link tussen ziektekiemen uit de intensieve veeteelt enerzijds, en biologische wapens anderzijds. Want een wapen, daar zit toch agressie achter?
Inderdaad maakt het internationale verdrag tegen biologische wapens een verschil tussen biologische agentia en wapens; biologische agentia zijn de ziektekiemen in hoeveelheden die in mens, dier of plant zorgen voor ziekte en/of dood. En die worden door dit verdrag verboden, ongeacht wat een mens ermee zou willen doen.
Het verbod gaat over de ontwikkeling (inclusief evolutie), de productie (inclusief vermeerdering in een dier), het in voorraad hebben en verwerven van biologische agentia. De enige situatie waarin zulks is toegestaan is als er een expliciet verdedigend, profylactisch of ander vreedzaam doel achter steekt. Dat is niet het geval met ziektekiemen uit de intensieve veeteelt (er is geen doel voor de ziektekiemen, en het hele proces is onmogelijk als vreedzaam te verdedigen -- daarvoor veroorzaakt het te veel ophef).
De manier waarop het verdrag dit verbiedt is door van elk ondertekenend land (en dat zijn praktisch alle) te verlangen dat ze in hun jurisdictie alles doen wat nodig is om deze zaken te verbieden en verhinderen. Nederland heeft maar een deel van het internationale verdrag tegen biologische wapens omgezet in een uitvoeringswet. Dat betekent dat onze overheid nog niet alle verplichtingen heeft doorgevoerd die bij de uitvoering van dit verdrag horen. Ik vermoed dat dit in veel meer landen speelt.
5 Weken geleden heb ik LNV verzocht de wetgeving uit te breiden om aan het internationale verdrag te voldoen. Daarmee wil ik ze uitlokken een afwijzende beslissing te nemen, vermoedelijk onderbouwd met de redenatie achter de uitvoeringswet. Die zegt namelijk dat het wel goed genoeg is zonder vergunningenstelsel. Dat heeft alleen wel tot gevolg gehad dat in veehouderijen dingen gebeuren die microbiologen, door hun grondige kennis van zaken, nooit buiten een hermetisch afgesloten lab zouden doen. De losse gang van zaken in de Nederlandse uitvoeringswet is ontstaan rond 1980, toen infectieziektes praktisch uitgebannen waren, en dus geen (politieke) reden tot zorg gaven. Nu is die situatie heel anders.
De ziektekiemen uit intensieve veelteelt zijn pas later ontstaan, en je kunt ze gestaag zien stijgen als je in CBS statline de infectiedoden sinds 1980 in een grafiek laat tekenen. Ga je tot 1900 terug dan kun je ook zien hoe dit probleem eerst dankzij hygiëne en antibiotica enorm zijn teruggebracht, wat de relaxte houding in 1980 begrijpelijk maakt. De laatste 40 jaar verliezen we echter stelselmatig terrein, en dat komt bijna alleen door onze onnatuurlijke omgang met dieren.
Ziektekiemen en hun evolutie in intensieve veeteelt vallen glashelder onder de definitie van biologische agentia, maar worden niet verboden, laat staan verhinderd, onder de uitvoeringswet in Nederland. Dit betekent dat op elke afwijzende beslissing op mijn LNV-verzoek sowieso redenatiefouten kunnen worden gevonden die een vervolg als bezwaarprocedure kunnen voeden. De redenatiefouten zullen zitten in de omzetting van het internationale verdrag naar de Nederlandse uitvoeringswet. De discussie loopt dan waarschijnlijk uit op een juridische kwestie (welke regels gaan voor?) en wordt vroeg of laat doorgezet naar een beroepsprocedure bij de bestuursrechter. Een rechter doet uitspraken op grond van de logica van wetten en jurisprudentie, waarbij ruimte voor interpretatie door een rechter wordt gewogen op grond van maatschappelijke ontwikkelingen, ook als die een huidige werkwijze torpederen. Een rechter zal, binnen de grenzen van de wet, altijd naar redelijkheid besluiten. De partijen (in dit geval burgers, bedrijven en de overheid) hebben het daar maar mee te doen, want de rechter bepaalt de balans tussen de verschillende belangen.
Het interessante is dat bijna elk land hetzelfde verdrag heeft ondertekend, en dat daarin voorzieningen zijn getroffen waarmee landen elkaar kunnen wijzen op tekortkomingen in de naleving. Ofwel, dit kan het begin zijn van een heel andere omgang met dieren over de hele wereld. Een verandering die achteraf bezien logisch zal lijken, maar wel van mensen verlangt om andere gewoontes te ontwikkelen. Niet 21 maaltijden met vlees en kaas per week, bijvoorbeeld. Smakelijke alternatieven zat, maar het was nooit nodig hierover na te denken. Nou ja, het moet er toch eens van komen denk ik, de tegendruk is zo groot dat het linksom of rechtsom zal barsten. Minder mensen of minder consumptie per persoon, dat zijn ongeveer de opties die we hebben. Conserveren van wat we nu doen is onmogelijk, want we verbruiken veel meer dan wat de Aarde ons kan leven, en Nederland zit ook nog eens ver boven het wereldgemiddelde.
We zien wel vaker dat de overheid op rechtszaken aanstuurt. Ik vind dat enigszins ondankbaar, maar ik snap wel dat een ambtenaar andere prioriteiten toekent aan de uit te voeren regels. Daarin zijn opvattingen van een burger ondergeschikt aan politieke besluiten en wetten, en die zijn weer ondergeschikt aan uitspraken van een rechter. Het idee van een bestuursrechter is dat de verhoudingen ten gunste van burgers kunnen worden bijgesteld in gevallen waarin dat redelijk is. Dat is de trias politica in vol ornaat.
Uiteindelijk zijn het wel de politici die wetten opstellen om te voldoen aan de algemene eisen die een rechter oplegt. Dat voorkomt dat de rechter absolute macht krijgt, en zo blijft de macht in balans. Ik heb in mijn verzoek aan LNV suggesties gedaan voor een oplossing die voor iedereen beter uitpakt, zowel voor burgers (betere gezondheid, goedkopere plantaardige voeding doordat het inefficiënte pad via dieren terugloopt) als voor boeren (kleinschaliger, minder productie tegen een hogere marktprijs, daardoor meer zekerheid van voortbestaan en minder risico op verplichte ruimingen). Ik heb als haalbaarheidstoets een aanzet gemaakt voor een vergunningenstelsel dat stabiele processen zoals yoghurt en bierbrouwen vergunningsvrij houdt, maar dat dingen die nu problemen veroorzaken aan een vergunningsplicht onderwerpt, en de noodzaak om verantwoording af te kunnen leggen op basis van methodes van bewezen veiligheid, lettend op dingen als schaal, intensiteit en vaccinatiebeleid. Het zal me niet verbazen als alles soepeler werkt naarmate het dichter bij natuurlijke principes blijft, maar het kan best dat onderzoek manieren vindt om veilig intensief te werken. Overigens wil ook LNV op termijn kleinere duurzame cycli voor alle resources, of het nou stikstof, mest of water betreft. Ze noemt in haar toekomstvisie Permacultuur en Agroforestry als voorbeelden. De toegevoegde waarde van strakkere naleving van het verdragen tegen biologische wapens introduceert nieuwe spelregels met een bijbehorende marktwerking, en de hogere bedrijfszekerheid voor boeren lijkt me alleen maar gunstig bijdragen aan zo'n toekomstplan.
De taak voor de overheid zal zijn om die nieuwe spelregels op te stellen. Dat kan enerzijds van politici gevraagd worden via petities, en anderzijds kunnen randvoorwaarden worden gesteld vanuit het bestuursrecht. Ik denk dat die routes elkaar versterken.