Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Zie hier de nieuwsbrief waarin ook de presentatie van de projectmanager van de gemeente tijdens dit zogeheten klantenpanel (een informatieve bijpraatgelegenheid over de vernieuwing van het erfpachtstelsel): https://www.amsterdam.nl/wonen-leefomgeving/erfpacht/nieuws-nieuwsbrief/nieuwsbrieven/nieuwsbrief-0/?utmsource=nieuwsbrief&utmmedium=e-mail&utmterm=20160218&utmcontent=linkID0AE5CI0Q5CI&utmcampaign=Nieuwsbrief%20Vernieuwing%20Erfpacht%20%282%20mei%29 De presentatie laat zien wat die avond gebeurde: de gemeente stelt de vraag wat meer waard is eeuwigdurende of voortdurende erfpacht? Dit is een misleidende vraag. Het verwachte antwoord is natuurlijk dat eeuwigdurend mooier is en dus duurder mag zijn dan het bestaande stelsel.
Dit is misleidend, omdat het stelsel van voortdurende erfpacht niet als maat der dingen mag worden opgevoerd. Immers de rekenmethode die leidt tot 20 x de bestaande canon is door de banken afgewezen, omdat dit tot onfinancierbare woningen leidt. De politiek wil er ook van af. Maar de praktijk zal zijn dat bijna niemand het aanbod voor eeuwigdurend kan betalen en de gemeente dan als troost aanvoert: maar u mag ook het bestaande contract houden! Wat niet in de presentatie staat, maar op de avond van 18 april wel werd gezegd is: als er enkele tienduizenden erfpachters (op 250.000) besluiten over te stappen, hebben wij van het Grondbedrijf daar een hele klus aan. Met andere woorden: de gemeente rekent al op een minimaal succes van de vernieuwing die met veel tamtam is aangekondigd en de grote meerderheid van erfpachters schiet er niks mee op. Dit mogen we niet laten gebeuren, want (ook) het bestaande systeem is onredelijk en onbetaalbaar en moet op de schop (ook op signaal van de banken).
Er zou een wetsvoorstel moeten komen, waarin het behoud van zetels binnen de tweede kamer gewoonweg niet meer mag. De kiezer heeft namelijk een partij gekozen en ook daarmee de zetels bepaald voor een bepaalde ideologie.
Zijn er individuen die deze ideologie ineens niet meer dulden dan moeten ze gewoon vertrekken en plaats maken voor iemand anders van de partij. Nu is het mogelijk dat individuele ego's met totaal andere denkbeelden de democratie mogen ontwrichten. De stemmen van de kiezer worden dus gegeven aan iemand die niet hun vaandel draagt. Dit is een vorm van verkapte dictatuur en in essentie onrechtvaardig.
Hallo allemaal,
De strijd is nog niet over! Ik heb net nieuws gekregen dat de petitie zo goed als zeker woensdag 11 mei in Den Haag besproken gaat worden. Top!
Dus laten we nog even een extra boost geven aan de petitie, deel 'm op social media, mail 'm door, vraag mensen hem te ondertekenen zodat we nog even wat extra handtekeningen kunnen verzamelen.
Alle hulp is welkom!
P.S. Weten jullie dat per 8 mei niet alleen de dienstregeling wijzigt, maar dat er voor de 436 en 437 een instaptarief van TIEN euro gaat gelden? Dat je niet op maandag voor een vervelende verrassing komt te staan op weg naar huis...
Alvast heel erg bedankt, Madonna Heertjes
Na het aanbieden van de petitie aan de vaste kamerleden van het MBO onderwijs mevr. Tanja Jadnanansing (PvdA), dhr.
Michel Rog (CDA) en dhr. Paul van Meenen (D'66) heeft mevr. Anne Wil Lucas in overleg met de andere indiende partijen besloten de motie niet in stemming te laten komen. Dus de slaag-/zakregeling is van de baan. Als BVMBO willen wij iedereen bedanken voor hun steun. Met deze actie hebben we eens te meer aangetoond dat onze stem telt, als we deze laten horen.
De petitie is achterhaald want de wijk is inmiddels gerenoveerd.
De petitie is achterhaald want de rotonde is inmiddels gerealiseerd..
Helaas geen goed nieuws. Een uitspraak van de Hoge Raad die pas in de zomer werd verwacht.
Zie http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:HR:2016:769.
Het zag er al niet goed uit na het preadvies van de Advocaat-Generaal. De Hoge Raad heeft de Stichting Erfpachtersbelang Amsterdam SEBA in diens proces tegen de gemeentelijke erfpachtaanpassingen aan het einde van het tijdvak in het ongeljik gesteld. We kunnen geen beroep doen op Europese richtijnen voor consumentenbescherming van 1993, want de erfpachtovereenkomsten dateren veelal van voor die tijd. De eenzijdige procedure van canonherziening kan volgens de hoogste rechter door de beugel 'gezien de ratio en rechtvaardiging' van deze herzieningen. Kortom, we hebben juridisch weinig poot om op te staan, want de (eenzijdige) manier waarop de gemeente omgaat met het vaststellen van de nieuwe canon aan het eind van het tijdvak staat in de contracten al aangekondigd.
Conclusie: te meer reden om de zaak langs politieke weg aan te pakken en te laten zien dat de uitkomsten van de gemeentelijke handelwijze onredelijk en onbetaalbaar is. En dat het echt anders moet, desnoods met canonstakingen of andere methoden. We moeten nog harder ons best doen, omdat de gemeente ongetwijfeld aan deze uitspraak steun zal ontlenen voor het voortzetten van zijn beleid. Wij komen niet met formeel juridische, maar met menselijke en politieke argumenten dat het anders moet, en kàn.