De petitionaris heeft haar studie Mediarecht afgerond en wacht op haar cijfer. Tijd voor een overzicht van gerechtelijke dwalingen die fototrollen gebruiken om mensen onder druk te zetten en te laten betalen.
Op eigen naam schade vorderen
Ik zie steeds meer blafbrieven namens grote partijen als ANP, Reuters, AFP en Alamy. Partijen die op eigen naam schade vorderen en waar de fotograaf zelf vermoedelijk geen cent van ziet.
Nieuw voor mij was dat Copytrack namens DPG Media meer dan duizend brieven in één week verstuurt. Vermoedelijk blijven de ‘boetes’ van DPG Media onder de € 500,- en die worden niet aan mij voorgelegd, vandaar dat ik het niet wist.
DPG Media krijgt weliswaar een vrijwel onbeperkte licentie van de fotograaf, maar fotografen behouden hun auteursrecht en dragen het niet over.
Helaas vragen gedupeerden zelden naar bewijs dat eisers gerechtigd zijn om op eigen naam schade te vorderen en moet ik de eerste kantonrechter nog tegenkomen die geen genoegen neemt met een bewijsaanbod. Een bewijsaanbod dat tegenwoordig bijna standaard is terwijl de wet voorschrijft dat alle bewijsmiddelen bij dagvaarding moeten worden overlegd, de substantiëringsplicht, art. 111.3 Rv.
Vraag je wél naar bewijs, dan win je.
Verwijtbaarheid
De term diefstal voor een onopzettelijke inbreuk is ongepast. Diefstal is een misdrijf, daar doe je aangifte van en dat valt onder strafrecht. Fototrollen willen geen straf maar schadevergoedingen. Ze beschuldigen je van een onrechtmatige handeling. Dat is geen misdrijf, je dient enkel schade te vergoeden en het valt onder civielrecht.
Een inbreuk moet verwijtbaar zijn om voor schadevergoeding in aanmerking te komen. Cruciale vraag is of jij wist, of redelijkerwijs had kunnen weten dat je rechten schond. Voor foto’s die automatisch verschijnen via een feed of een link die je deelt is de uitgever aansprakelijk. Voor foto’s die een ander plaatst de ander. En bij foto’s die anoniem zijn uitgegeven kun je mijn inziens niet verwachten dat je voor niet-commercieel gebruik uitgebreid onderzoek doet naar de rechthebbende.
Bij deze recente zaak zou ik zelf ingezet hebben op verwijtbaarheid.
Naamsvermelding
Alleen de fotograaf zelf heeft recht op naamsvermelding en op schadevergoeding voor het ontbreken van naamsvermelding. Het is een persoonlijkheidsrecht dat niet overgedragen kan worden. Een werkgever, een uitgever, opdrachtgever of rechtenbeheerder heeft geen recht op naamsvermelding, noch op schadevergoeding voor het ontbreken ervan. Daar is duidelijke jurisprudentie over.
Zo heeft Roel Dijkstra geen recht op schadevergoeding wegens ontbreken naamsvermelding bij de beroemde foto’s van Bokito.
Het recht op naamsvermelding vervalt zodra de foto met toestemming van de fotograaf zonder naamsvermelding is uitgegeven. Een aantal partijen geven bewust foto's anoniem uit om vervolgens blafbrieven te versturen.
Onderbouwing schade
De wet gaat uit van daadwerkelijke schade. Schadevergoedingen zijn zelden deugdelijk onderbouwd en rechters gaan ondanks gemotiveerde betwisting vaak mee in de opgeklopte bedragen. Fototrollen gebruiken dat om hoge bedragen af te dwingen.
Helaas vragen gedaagden zelden naar bewijs van het tarief dat ten tijde van de inbreuk gold. Rechter schat dan het tarief of sluit aan bij de tarieven van Stichting Beeld Anoniem of bij tarieven uit eerdere jurisprudentie.
Het door professionals vaak gegeven advies, betaal het normale tarief met een kleine opslag, raad ik ten zeerste af. Je verhoogt mijn inziens de kans dat ze je voor de rechter slepen. Je betwist immers niet dat zij gerechtigd zijn èn erkent verwijtbaar gehandeld te hebben.
Fotograaf zonder blafjurist
Het gevolg van de toenemende hoeveelheid blafbrieven voor partijen die de rechten niet hebben is dat het voor de fotograaf met een serieuze claim steeds lastiger wordt om zelf zijn rechten te handhaven.
Waardeer het als de fotograaf zelf contact opneemt en probeer het zonder tussenkomst van een jurist op te lossen. Voor beide kanten lopen de kosten anders snel op.
Mijn advies als de fotograaf je zelf benaderd is zonder enige discussie een billijke schadevergoeding over te maken. Voor een particulier, kleine stichting of sportvereniging €25 tot €50,-. Voor commercieel gebruik €100 tot €250,-.
Nieuwe afleveringen Kafka
Tot slot, de serie artikelen op LinkedIn over mijn ervaringen met de overheid is aangevuld met deel 4 over Rechtbanken en deel 5 over de Nationale Ombudsman.
Nog een lange weg te gaan. Promoot de petitie en deel je ervaringen met fototrollen online.
Groet!
De petitionaris
Ouder dan 16 jaar en inwoner van Deurne;
voornaam achternaam geboortedatum adres en handtekening.
Vitesse mag de licentie om betaald voetbal te spelen behouden. Dat is het gevolg van een uitspraak van de Hoge Raad, die het cassatieberoep van voetbalbond KNVB heeft verworpen.
Bron: AD 17 juli 2026
Bedankt voor uw interesse in de petitie, samen staan we sterk!.
We zijn nog steeds in afwachting van bericht van de Rechtbank over het verdere verloop van de beroepsprocedure. De 31 bomen hebben een voorlopige voorziening, 04-03-2026 Rechtbank Rotterdam.
https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBROT:2026:3078&showbutton=true&keyword=31%2BPopulieren&idx=3
Naast de bodemzaak die nog gaat dienen, loopt er een WOO-zaak (Wet Open Overheid). Niet alle stukken rondom onze Omgevingsvergunning- bezwaarzaak zijn geopenbaard, daarom is bezwaar gemaakt tegen het WOO-besluit.
Het bezwaar tegen het WOO-besluit wordt aanstaande maandag behandeld in een openbare hoorzitting. U bent van harte welkom om de hoorzitting bij te wonen.
Datum: 20 juli 2026
Tijd: 9.15u
Locatie: In het kantoor van de Gemeente Rotterdam aan de Zuiderparkweg 300 (voorkant) in Rotterdam.
https://krant.parool.nl/titles/hetparool/8317/publications/2836/pages/12/articles/2572064/13/1
De Amsterdamse Nina van den Broek was een sportieve en enthousiaste student die op hoog niveau roeide en zich omringde met vrienden en familie. Op 20 juni kwam ze tijdens een rondje wielrennen op de Ronde Hoep in Ouder-Amstel om het leven.
Voor Nina van den Broek was er geen twijfel over mogelijk.
Als ze het voor het uitkiezen had, zou ze haar laatste 24 uur op aarde besteden in een skiff, een eenpersoonsroeiboot, op de Amstel. Ze zou genieten van de omgeving, haar hoofd leegmaken en richting het huis van haar oma in Ouderkerk cruisen. Daar zouden ze samen koekjes en chocola eten.
Nina overleed op 20 juni tijdens een rondje wielrennen langs diezelfde Amstel. De actieve 21-jarige student stond midden in het leven, zat vol ambities en toekomstplannen en ‘was er geen mens naar om dood te zijn’, zeggen haar dierbaren. “Ze was energiek, vrolijk en kon overal wat leuks van maken,” vertelt nichtje Neva Hoen (18). “Als ze iets graag wilde, dan ging ze ervoor.”
Nina werd geboren op 6 februari 2005 in Amsterdam, als oudste in wat later een gezin met drie kinderen werd. Ze ging naar de Amsterdamse Montessori School, waar leraar Guido van Rijswijk haar herinnert als een slimme en ingetogen leerling. “Ze hoefde niet per se vooraan te staan en was soms verlegen,” zegt hij, “maar aan haar mimiek en sprankelende ogen kon je zien dat het goed zat. Ze danste en zong uitbundig mee tijdens gezamenlijke activiteiten.” Stille kracht
Nina was ook een sportief kind. Rond haar achtste ging ze voetballen bij AVV Swift in Oud-Zuid. Ook hier herinneren de coaches haar als stille kracht. Ze had geen grote mond, maar wist de rest van het team te enthousiasmeren met haar energie en doorzettingsvermogen. “Nadat ze haar been had gebroken, vroeg haar moeder ons om voorzichtig aan te doen,” vertelt Peter van ’t Veen, coördinator bij Swift. “Na twee wedstrijden voetbalde Nina alsof er niets gebeurd was. Ongelooflijk.”
Nina had veel vriendinnen uit verschillende levensfases. Zoals Emilija Schornagel (20), die ze ontmoette op de eerste dag in de brugklas van het Montessori Lyceum Amsterdam. “Ik zag haar aan een tafeltje zitten, met die vrolijke glimlach en uitnodigende ogen,” vertelt ze. “Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk.”
Nina was een vriendin die goed kon luisteren, logeerpartijen initieerde en altijd openstond voor nieuwe ervaringen. Schornagel: “Toen we de eerste keer op roeikamp gingen, vond ze dat geweldig. Ze besloot dat ze het vaker wilde doen en als ze zoiets bedacht, deed ze het ook.”
Wedstrijdroeien bij Willem III Rond haar zeventiende ging Nina wedstrijdroeien bij roeivereniging Willem III. Ze bleek talent te hebben en behaalde topklasseringen tijdens nationale en internationale toernooien, zoals the Dutch International Youth Regatta. Nina genoot met volle teugen van het harde trainen en de ongedwongen sfeer onder ploeggenoten.
“Samen appeltaart eten na trainingen, gillen en zingen onder de douche,” somt vriendin en roeigenoot Marieke Middag (21) op. “We troostten elkaar, vierden overwinningen. Als we na een training moesten uitvaren, zongen we keihard Op een onbewoond eiland van Kinderen voor Kinderen over de Amstel.”
Hoen bewonderde de discipline van haar oudere nicht. “Ze wilde graag de beste zijn en was heel gepassioneerd over roeien. Daarvoor moest ze dingen laten en vroeg opstaan. Ze was geen groot feestbeest, maar wel ondeugend.”
Lolletje trappen Nina hield ervan een lolletje te trappen, vertellen vrienden en familieleden lachend. Nog geen maand geleden was ze met haar broertje, zusje, neven en nichten naar een cabaretshow van Daniël Arends. Hij speelde die avond twee voorstellingen achter elkaar; zij hadden alleen kaartjes voor de eerste show. Na afloop piepte Nina samen met de rest achter de bewaking langs, om ook de tweede show te zien. “Op de uitvaart dachten we Nina’s gegiebel zelfs uit de kist te horen komen,” zegt Middag. “Het was nooit saai met haar.”
Afgelopen jaar studeerde Nina rechten aan de Vrije Universiteit en werd ze lid van studentenroeivereniging Nereus, waar ze het schopte tot wedstrijdroeier. Als ze met haar ploeg werd verwacht in Rotterdam, was Nina degene die om 6 uur ’s ochtends lachend achter het stuur zat, met de ramen open en meezingend met de muziek.
“We droomden ervan ooit samen naar Canada te gaan en stuurden vaak filmpjes naar elkaar van de natuur en de pistes,” vertelt Schornagel. “Nina was echt een buitenmens.”
Rouwbanden en zwarte strikjes Ook wielrennen deed Nina graag. Op de vroege zaterdagochtend van 20 juni fietste ze samen met haar vader, een geoefend fietser, op de populaire fietsroute De Ronde Hoep toen een groot landbouwvoertuig hen met snelheid naderde op de smalle weg. Nina’s laatste woorden waren: ‘What the fuck.’
Op de Britse roeiregatta in Henley en op de Willem-Alexanderbaan in Rotterdam roeiden de ploegen van Nereus, Aegir, Skøll en Triton vorige week met rouwbanden en zwarte strikjes op hun borst. “Bij Nereus had ze het enorm naar haar zin,” vertelt Middag. “Een paar dagen voor haar overlijden aten we nog samen met vriendinnen en vertelde Nina enthousiaste verhalen over de vereniging. We concludeerden: wat is het toch bijzonder dat we allemaal zo op onze plek zitten.”
Over de auteur: Madelief van Dongen is nieuwsverslaggever bij Het Parool. Tips? Mail m.vandongen@parool.nl
Beste buurtbewoners, De petitie is nu gesloten en zal binnenkort worden overhandigd aan de gemeente. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen. .
De petitie is begin juli opgestuurd naar de gemeente Zeewolde en het wachten is nu op een reactie.