Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Op maandag 22 november heeft de Stadspartij een motie vreemd ingediend over het hondenbeleid. De motie is medeondertekend door de PvdA, het CDA en Connect.
De motie is ter stemming gebracht in de Raadvergadering en aangenomen met 18 van 25 stemmen.
Dit betekent dat er gevraagd wordt of het college:
De volledige motie is te lezen op de website hondenvriendenwageningen.wordpress.com
Het lijkt ons leuk als we met u in contact kunnen komen en meer te horen krijgen over uw persoonlijke verhaal rondom de woningnood.
Update: I was interviewed by the newspaper Amsterdam Alternative about this petition; the interview is expected to be published in May 2022. Een interview met mij over deze petitie voor Amsterdam Alternative is plaatsgevonden en wordt uitgegeven in mei 2022.
"it always seems impossible until it's done" (het is onmogelijk totdat het werkelijkheid is) Nelson Mandela
Naakt op straat: de perceptie van het naakte lichaam moderniseren (naaktheid normaliseren)
Op 1 juli 2017 heb ik een petitie via petities.nl gelanceerd om niet-seksuele naaktheid in het openbaar overal toe te staan zonder beperking (artikel 430a uit het Wetboek van Strafrecht wissen): stanaakttoe.petities.nl of ook bij deze domein-forward, naar dezelfde site (makkelijker te onthouden): NaaktOpStraat.nl;
Niet-seksueel naakt in het openbaar is een persoonlijke keuze en brengt geen schade aan de toekijker.
Men is niet verplicht om naar te kijken. Openbare naaktheid is vreedzaam voor de samenleving en heilzaam voor de geest. Het heeft een positief transformationeel kracht zoals bij World Naked Bike Ride (het milieu) en Amsterdam Body Painting Parade (kunst is therapie.)
Ik meen dat het huidige wetsartikel voor naakt in het openbaar paternalistisch is en dat er geen logisch argument is waarom het menselijk lichaam zo erg is dat het beboet moet worden: dit is discriminatie tegen het lichaam. Wij zijn allemaal naakt geboren. Lichaam-fobische mensen met een schaamtementaliteit noemen het naakte lichaam als exhibitionistisch, maar naaktheid is niet minder exhibitionistisch dan kleren. Naakt in het openbaar gebeurt al in feite in Nederland en in andere landen. Ik noem de jaarlijkse World Naked Bike Ride (WNBR), naakt op straat grapjes (kijk op YouTube) en Amsterdam Body Painting Day of de fotografie van naakte mensen in het openbaar van Spencer Tunick als voorbeelden. Dit doel is humanistisch of individualistisch en geïnspireerd door de vier andere innovatieve sociale elementen waarvoor Nederland een pionier is: prostitutie, homohuwelijk en euthanasie, gelegaliseerd in 2000, 2001 en 2002. Ook soft drugs sinds 1976 door middel van een gedoogbeleid populair en "normaal" is geworden in Nederland. Daarom noem ik dit initiatief "Het 5e Element". Het huidige wetsartikel 430a bepaalt dat alleen gemeenten plekken mogen aanduiden voor naaktrecreatie, maar ik meen dat dit een individualistisch recht moet zijn. Iemand beboeten omdat hij of zij naakt is in het openbaar past niet bij het moderne progressieve denken in Nederland.
Of het lukt mijn doel te halen - namelijk niet-seksuele naaktheid in het openbaar uit de strafwet te halen - kan ik niet garanderen, maar ik weet dat deskundigen begrijpen dat mijn verzoek meevalt. Jaarlijks zijn slechts een tiental mensen beboet onder artikel 430a volgens een juridisch adviseur van de Nederlands Federatie voor Naturisme (NFN). Voor een land van 16 miljoen inwoners is dit erg weinig en het komt op neer dat dit wetsartikel verouderd en overbodig is en geen nut meer heeft. "Het beste uit de wet halen" is ook een verouderd manier van denken, bewijst het precedent van de zogenoemde "naaktlopers" van Delftse Hout: zij waren vrijgesproken in 2017 in het Haagse Hof na hun boetes vanwege naakt in het openbaar. "Het meest uit de wet halen" is ook niet meer relevant omdat het impliceert dat niet-seksuele naaktheid op zich ooit strafbaar kan zijn.
In Spanje is naaktheid in het openbaar geen misdaad vanwege een vergissing in hun wet en vormt verder geen probleem, zolang de naaktheid niet seksueel is. In de stadscentra van Berlijn en München is naaktheid toegestaan in bijvoorbeeld Tiergarten en Englischer Garten en andere openbare plekken. De beroemde nudist Robbert Broekstra ging regelmatig naakt met zijn nudisten op straat in Nederlandse steden in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw zonder beboet te worden. In Denemarken is naaktheid toegestaan langs de hele kust zonder beperking. Het is mooi als je deze vrijheid hebt en dat je het niet hoeft te gebruiken. Men kan ieder dag langs een coffeeshop lopen maar hoeft niet marihuana te kopen of roken, maar dat kan.
In een eerste instantie zullen sommige mensen dit initiatief verkeerd begrijpen. Ze zullen denken dat iedereen of veel mensen plotseling naakt op straat zullen gaan. Maar dat zal niet zomaar gebeuren en daar gaat het niet over. Ik was einde jaren 80 en begin jaren 90 van de vorige eeuw een assistent voor mijn vader voor een Amerikaanse televisie nieuwsprogramma vanuit Keulen (European Journal) en toen kwamen we samen naar Nederland om reportages te doen over euthanasie, homohuwelijk, prostitutie en soft drugs. Ik zag destijds - lang voordat homohuwelijk, prostitutie en euthanasie waren gelegaliseerd - hoe tegenstanders alarmistisch of diametraal vanuit een fobisch en irrationele instelling reageerden. Toch zijn deze sociale innovaties gelegaliseerd en genormaliseerd en nu is het geen punt in vergelijking met toen.
Het gaat ook niet over seks misdaad waarmee naaktheid geen rol speelt. Exhibitionisme is het ook niet want dat zijn mensen die toeschouwers willen laten schrikken in een seksuele aard. Voor de rest zijn andere eventuele lastige problemen of gênante sociale situaties makkelijk te voorkomen met conventionele of deontologische non-verbale "normaal" gedrag en eventueel huisregels binnen gebouwen waar naaktheid niet handig is zoals restaurants of winkels, et cetera - maar de conclusie is, het hoeft niet meer in het Wetboek van Strafrecht te blijven.
Naaktheid in Nederland vormt verder geen conflict met normen en waarden. Ik noemde al hierboven varianten van niet-seksuele naaktheid in het openbaar in Nederland. Er zijn ook al meer dan 70 officiële naaktstranden in Nederland en meer dan duizend openbare sauna's in Nederland waar mannen en vrouwen naakt gaan, dus van een conflict met de normaliteit is hier geen sprake van. Vele ontelbare varianten van naaktheid in het openbaar heeft als consequentie dat een speciale motivatie voor openbare naaktheid niet cruciaal is. Men loopt in het park omdat men dat wil: een sociale context is hiervoor onnodig, met of zonder kleren.
Stel voor dit wetsartikel is gewist. In dat geval zal weinig gelijk veranderen in de praktijk, maar het doel halen zal naar schatting symbolistisch en humanistisch zijn. Naakt zijn is gezond en therapeutisch. Naakt op straat harmoniseert de sfeer, galvaniseert positieve collectieve en individualistisch verandering of evolutie over hoe je denkt over mens zijn. De diepere betekenis is filosofisch. Waarom is het vredevol naakte lichaam strafbaar? Over het algemeen, deontologisch gezien, kunnen Nederlanders met moeilijke onderwerpen goed omgaan (bespreekbaarheid) en de geschiedenis met naakt in het openbaar in Nederland is eeuwen oud: een beroemd voorbeeld is de zogenoemde naakte "wederdopers" (anabaptisten), vanuit 1535 in Amsterdam, terug te vinden in vele schilderijen. Phil Bloom is een modern voorbeeld hiervan, bekend als de eerste naakte vrouw op televisie in 1967. Meer recente voorbeelden van naaktheid op Nederlandse televisie zijn: Adam Zkt. Eva (RTL5), Undress For Love (RTL XL, Nederlandse versie van Naked Attraction van de Britse Channel 4) en Gewoon Bloot (NTR) waarin naakte volwassenen bloot staan op een podium voor gekleed kinderen die de naaktheid objectief en rustig becommentariëren. Dit is bewijs dat leeftijd ook geen culturele probleem vormt in de collectieve Nederlandse mentaliteit wat betreft naaktheid. Een Nederlander is niet snel geschokt: Nederlanders zijn hiervoor te nuchter. Taboe of schandaal bestaat niet echt In Nederland zoals in andere landen waar preutsheid domineert of waar naaktheid zelfs de doodstraf verdient. Daarom kan artikel 430a van het Wetboek van Strafrecht gewist worden. Daarom mag men naakt op straat gaan in Nederland.
Hartelijk dank voor jullie aandacht,
Thomas Lundy, petitionaris van deze petitie op 21 november 2021 te Amsterdam
Op 4 februari is door het centraal stembureau de kandidatenlijst officieel vastgesteld. N.M.
van der Poel staat definitief op plek 5. Ook is Van der Poel genomineerd voor 'beste raadslid van Nederland'. U kunt op hem stemmen.
Dinsdag 30 november hebben de bewoners van de patiowoningen en het Woonoord dan eindelijk een informatie bijeenkomst met de betrokken partijen bij het NLVi. Voor zover wij weten zijn daar aanwezig; Gemeente Utrechtse Heuvelrug, IDBB, woningcorporatie Heuvelrug Wonen, Silverein, BNMO, NLVi, V-fonds, IGK, en de ombudsman. We hopen die dag meer duidelijkheid te krijgen over de gang van zaken betreffende onze woonomgeving.
We houden u op de hoogte.
DOORN Onder de bewoners van het voormalige BNMO-oord heerst grote onrust. Door de wijziging van het bestemmingsplan en particuliere verkoop van de patiowoningen, dreigt de doelgroep dienstslachtoffers, veteranen en ex-geüniformeerden (...) lees verder.
Via de Facebook groep Gedupeerden Welkom Energie (inmiddels ruim 2.000 leden) kwam naar boven hoeveel energiearmoede uit dit faillissement is ontstaan. Vooral door de torenhoge tarieven van Eneco.
Om die reden zijn we een doneeractie gestart. Om met cadeaubonnen/waardebonnen en producten mensen letterlijk deze winter door te helpen. De doneeractie is te vinden via doneeractie.nl
Elke euro helpt iemand letterlijk de maand door. Kan u dus wat missen, steun deze actie!
Vorige week woensdag vroeg demissionair minister De Jonge de Gezondheidsraad om een spoedadvies over het belang van een extra prik na 1x Janssen. Hij hoopte dat deze week te krijgen.
Helaas laat het advies op zich wachten.