Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Tijdens de ondertekening kunt u de e-mailadressen van uw kennissen toevoegen. Zij worden dan automatisch uitgenodigd. Daarnaast kunt u de petitie delen op Facebook, twitter etc door gebruik te maken van de knoppen..
Na het ondertekenen ontvangt u een e-mail waarin u de ondertekening moet bevestigen. Heeft u deze mail niet ontvangen, kijk dan ook even in de spambox (ongewenst)..
Beste ondertekenaar van de petitie Dyslexie,
Hartelijk dank voor het ondertekenen van de petitie van Oudervereniging Balans:' Spelling-hulp voor kinderen met dyslexie moet blijven!'. De petitie is in anderhalve week maar liefst 40.000 keer ondertekend.
Hier kan staatssecretaris Sander Dekker niet omheen. Nog voor het debat over passend onderwijs heeft de Staatssecretaris laten weten de maatregel een jaar uit te stellen.
Geen uitstel maar afstel
Oudervereniging Balans vindt dat niet genoeg. Deze voor kinderen met dyslexie zeer onrechtvaardige maatregel moet helemaal van de baan. Op woensdag 10 februari overhandigden we de petitie aan staatssecretaris Sander Dekker van OCW en de vaste Kamercommissie van OCW. Wij gaan door totdat deze maatregel helemaal wordt afgeschaft. Schrijf u nu in voor onze gratis nieuwsbrief op http://www.balansdigitaal.nl/balans/gratis-nieuwsbrief/. Dan houden wij u op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom dyslexie.
De petitie heeft afgelopen week veel aandacht gekregen in de media. Onder andere in het NOS Journaal, RTL Nieuws, het TV programma Jinek en op radio NPO1. Op www.balansdigitaal.nl kunt u de uitzendingen terugkijken en beluisteren.
Hartelijke groet,
Melanie Rietbroek Documentatie & Webredactie Balans en NVA Landelijke Oudervereniging Balans en NVA
Petities.nl: "Aangezien de Raad van State de hoogste rechter is in het land kunnen daar geen petities naar toe, is niet 'petitionabel'. Maar de wetgever van het land is nog hoger: het parlement kan wetten aanpassen.
Daarom is deze petitie nu gericht aan de Tweede Kamer die de minister moet vragen om de wet aan te passen waar de Raad van State zich op baseert."
De petitie werd woensdagavond 10 februari rond 20:00 uur opgericht, maar stond gericht aan de gemeente Oldenzaal, terwijl de Raad van State de knoop heeft doorgehakt. Zo rond 20:30 uur is de inhoud van de tekst al gewijzigd, alleen staat de petitie nog gericht aan de gemeente Oldenzaal. Dit wordt hopelijk zo snel mogelijk aangepast.
Als u tekent, tekent u in feite voor een petitie gericht aan de Raad van State..
Leden van de Gemeenteraad van Amsterdam Postbus 202 1000 AE Amsterdam
Tevens per e-mail: info@gemeenteraad.amsterdam.nl
Amsterdam, 31 januari 2016
Betreft: Aanleg steigers voor binnenvaartschepen aan de Surinamekade (KNSM-eiland)
Geachte leden van de raad,
Als Werkgroep Surinamekade en mede namens een grote groep bezorgde bewoners –van wie er meer dan 150 bezwaar hebben gemaakt tegen vergunningverlening en nog eens 120 bewoners een petitie hebben getekend – vragen wij uw dringende aandacht voor de verstrekkende en schadelijke gevolgen van de huidige plannen van het Havenbedrijf Amsterdam voor de Surinamekade (KNSM-eiland). De Bestuurscommissie Oost heeft op 2 december 2015 een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van drie steigers aan de Surinamekade voor het kort aanmeren, in 24 uur bedrijf, van zeer grote binnenvaartschepen.
De vergunning past volgens de Bestuurscommissie Oost in beginsel in het Bestemmingsplan Oostelijk Havengebied Noord dat in 2013 door het Stadsdeel Oost is vastgesteld. Daarin is indertijd, op verzoek van het Havenbedrijf en gebaseerd op de toenmalige situatie, de aanleg van 6 steigers opgenomen: 3 in een vlak aan de Surinamekade en 3 in een vlak aan de Sumatrakade. Elk vlak voor de aanleg van 12 schepen; 24 in totaal.
In onderstaande kaart uit het bestemmingsplan zijn beide vlakken aangegeven. De huidige omgevingsvergunning is verleend voor het rechtervlak gelegen aan de Surinamekade op het KNSM-eiland.

Het bestemmingsplan 2013 is conserverend, in die zin, dat het Havenbedrijf in het daarvóór geldende bestemmingsplan, bij het inrichten van de voormalige haven tot woongebied, het recht kreeg om in totaal 24 schepen langs de kaden te leggen. Omdat binnenvaartschepen in de afgelopen 25 jaar groter zijn geworden, kan het Havenbedrijf daar geen 24 schepen meer kwijt. Het Havenbedrijf wil hetzelfde aantal schepen nu dwars op de kaden laten aanmeren.
Echter, alleen uitgaan van het aantal schepen bij het afgeven van de omgevingsvergunning is misleidend. Onderstaande tekeningen en uitleg geven duidelijk weer waarom niet alleen naar een absoluut aantal gekeken zou moeten worden. De voorgenomen activiteiten leiden tot een op vele aspecten kwalitatief andere situatie en lijken niet in overeenstemming met oudere en nieuwe visies (Structuurvisie 2014 en Watervisie 2015) van de gemeente Amsterdam.
In de tekeningen zijn de huidige en de toekomstige situatie schetsmatig weergegeven. De toekomstige situatie is gebaseerd op de tekening van het Havenbedrijf bij de vergunningaanvraag.

In de, aan de Surinamekade gelegen woongebouwen (“Skydome, Diogenes, Archimedes, Pericles en Socrates”) zijn 270 woningen gesitueerd. In het vlak voor de vergunning liggen nu maximaal 5 schepen aangemeerd. Straks 12 schepen van een fors grotere klasse: naar schatting vier keer groter in totaal motorvermogen (hoofdmotor en boegmotor), negen keer groter in oppervlakte en twee keer groter in hoogte.
Aanliggen is volgens het Havenbedrijf kortstondig. Aan8 en afmeren geschiedt dag en nacht. Nu met de felle koplichten ‘s nachts gericht op de woon- en slaapvertrekken van de woningen.
We willen kort in gaan op negatieve effecten die niet zijn onderzocht, noch bij de wijziging van het bestemmingsplan 2013, noch bij het verlenen van de omgevingsvergunning.
1. Geluidsoverlast. Bij het aanmeren en vertrek van de schepen wordt intensief gebruik gemaakt van de hoofdmotor en boegmotor. Grotere schepen, zwaardere motoren, meer geluid. De hoofdmotor ligt weliswaar 100 tot 150 meter van de kade, maar het stijgingspercentage van het geluid zorgt ervoor dat het geluid harder binnenkomt op hogere etages. Belangrijk is ook het gebruik van de boegmotor voor de lagere etages. Het zijn slaapverstorende piekgeluiden met een groot toenamepercentage. Het beleid (bestemmingsplan) is er op gericht geen nieuwe geluidsgevoelige functies toe te voegen. Het is opvallend dat een nadere gefundeerde onderbouwing ontbreekt voor wat betreft de te verwachten geluidsoverlast. In het Bestemmingsplan Houthavens, bijvoorbeeld, (2010, Centrale Stad) is geluid heel serieus is opgepakt, In het Bestemmingsplan Oostelijke Havengebied Noord (2013) en bij de verlening van de bovengenoemde omgevingsvergunning (2015) is geen enkel geluidsonderzoek verricht, terwijl daar voldoende aanleiding toe was. De afstand van de woningen tot de schepen aan de Suriname kade is 15 tot 20 meter, terwijl die afstand in de Houthavens meer dan 200 tot 400 meter (steigers) is.
2. Lichthinder. De schepen gebruiken `s avonds felle schijnwerpers om te kunnen aanleggen. Deze schijnen in de nieuwe situatie bij het aanmeren recht in de woonkamers en slaapkamers op de eerste tot de vierde verdieping. Deze liggen dan in een zee van licht. Dit verstoort de slaap aanmerkelijk.
3. Tijdstip en frequentie. Het aanmeren en vertrekken is 24 uur per dag mogelijk. In de huidige situatie is aan- en afmeren ook 24 uur per dag mogelijk. Dit wordt nu reeds als geluidhinder en nachtrustverstorend ervaren. In de nieuwe situatie is de frequentie echter veel hoger (aanzienlijk meer schepen). En de lichthinder en geluidshinder is per gebeurtenis ook veel groter. Niet voor niets geldt voor het vliegverkeer op Schiphol een speciaal nachtregime tussen 22.30 en 6.00 uur.
4. Gezondheid en milieu. Schepen gebruiken zwavelhoudende diesel. De motoren hebben een hoge uitstoot van fijn stof (roetdeeltjes), NOx en andere schadelijke stoffen. Bij aanmeren en vertrek is de uitstoot van de motoren maximaal. De grotere motoren en hogere frequentie van gebruik vergroten de uitstoot van fijn stof, NOx en andere schadelijke stoffen aanzienlijk. De te verwachten toename van luchtvervuiling is – zeker in dit kinderrijke gebied – volstrekt onverantwoord.
5. Veiligheid. Hier is geen onderzoek naar gedaan. Wel heeft het Havenbedrijf toegezegd geen schepen met gevaarlijke stoffen toe te staan. Over de wijze van afmeren, varend op de kade en de woningen toe, maken we ons toch zorgen. Ook over de veiligheid van het varen, zeker wanneer visies met betrekking tot het nabij gelegen Kompaseiland worden gerealiseerd.
6. Stad. Een belangrijke kwaliteit van het KNSM-eiland en het Java-eiland – ook voor toeristen die hier in een steeds groter aantal komen - is het ruime zicht over het IJ: over het water, op de Noordelijke IJ oevers, de scheepvaart en ook op de aangemeerde schepen die nu het zicht niet belemmeren. Dat weidse zicht, die beleving, verdwijnt. Men kan straks slechts recht naar de overkant kijken tussen de zijwanden van haaks aangemeerde hoge stalen schepen. Of men kijkt tegen de stalen boegen aan. De dichtheid en wijze van afmeren en de grootte van de schepen leiden tezamen met de andere bezwaren tot een industrialisering van het woongebied.
7. Behoefte. Er is geen onderzoek gedaan naar de behoefte aan deze ligplaatsen, noch naar mogelijke alternatieven. En die alternatieven zijn er in het westelijk havengebied en ook hier in het IJ, verder verwijderd van de woningen. Bijvoorbeeld tegen de vaarroute aan de noordkant van het IJ, of op plaatsen aangegeven in de Structuurvisie Amsterdam, Economisch Sterk en Duurzaam (2010) en de Watervisie (2016). Daarbij is opvallend dat voor dit grote watergebied wel visies bestaan maar dat samenhang ontbreekt tussen visies en actuele realiteit. Hier geldt blijkbaar het adagium “wie het eerst komt het eerst maalt”. Er is een noodzaak voor een pas op de plaats en een goede afweging van alle mogelijkheden en belangen.
We maken ons oprecht zorgen over de ontwikkelingen aan onze kaden. Er is geen onderzoek is gedaan naar geluidshinder en andere vormen van hinder. Deze toe te laten binnenvaartschepen passen niet in een stuk water dat weliswaar bestemming haven heeft, maar direct grenst aan een dicht bebouwd woongebied.
De grootte van binnenschepen anno 2016, de huidige wijze van aanmeren, alsmede de grotere intensiteit van dag- en nachtbewegingen maken dat de situatie kwalitatief thans zo sterk is veranderd dat het onjuist zou zijn om – zoals het Havenbedrijf betoogt – uitsluitend uit te gaan van het aantal schepen, zonder acht te slaan op hiervoor geschetste verstrekkende gevolgen voor gezondheid, milieu, geluidsoverlast en dergelijke. We verzoeken u als gemeenteraad om er bij de verantwoordelijk wethouder(s) op aan te dringen dat samen met het Havenbedrijf tot een andere oplossing wordt gekomen voor de aanleg van deze grote binnenvaartschepen. Voor de door u aan deze kwestie te besteden aandacht zijn wij u zeer erkentelijk. Met vriendelijke groet, namens de Werkgroep Surinamekade
Gerrit Jan Zijlstra KNSM Laan 853, 1019LK Amsterdam email: gjzijlstra@hetnet.nl
De Werkgroep Surinamekade bestaat uit Eric Petzinger, Peter Nieuwstraten, Leonie Beukers, Leon Burgersdijk, Rob van der Meulen, Ina Baaijens, Debbie Roskam, Wim Balstra, Gerrit Jan Zijlstra. Deze brief is mede geschreven namens de grote groep bezorgde bewoners van wie meer dan 150 individueel of collectief bezwaar hebben ingediend en meer dan 120 bewoners een petitie hebben ondertekend.
We zijn blij dat we zien dat steeds meer mensen de petitie tekenen. Help ons mee en deel de petitie op uw Facebook pagina en verzoek Uw vrienden te tekenen.
SAMEN STAAN WE STERK!!