Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Lokale democratie draait niet om vergaderingen, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat beleid eerlijk wordt toegepast.
Vertrouwen dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Vertrouwen dat inspraak daadwerkelijk invloed heeft. En vertrouwen dat de gemeenteraad haar controlerende rol serieus neemt.
In Dijk en Waard staat dat vertrouwen onder druk.
Het snippergroendossier heeft dat zichtbaar gemaakt. Wat begon als individuele vragen over verkoop en verhuur van gemeentelijke stroken grond, groeide uit tot een breder bestuurlijk signaal. 177 inwoners ondertekenden een petitie waarin zij wezen op rechtsongelijkheid en willekeur. Hun oproep was niet emotioneel, maar principieel: laat onafhankelijk onderzoeken hoe het beleid tot stand is gekomen en hoe het wordt uitgevoerd.
Op 9 september 2025 werd die petitie aangeboden aan de gemeenteraad. De motie om dit onafhankelijk te laten onderzoeken kreeg geen brede steun. Daarmee bleef een fundamentele vraag liggen: hoe borg je rechtsgelijkheid als signalen van mogelijke ongelijkheid niet onafhankelijk worden getoetst?
Het gaat hier niet om een paar meter grond. Het gaat om de vraag of inwoners erop kunnen vertrouwen dat beleid consequent, uitlegbaar en controleerbaar wordt toegepast.
Het snippergroendossier staat bovendien niet op zichzelf.
Bij het parkeerbeleid zagen we dat voorstellen eerst brede politieke steun kregen, terwijl onder inwoners veel zorgen leefden over proportionaliteit en draagvlak. Pas nadat maatschappelijke kritiek duidelijk werd, volgden aanpassingen. Ook bij de nasleep van de nieuwjaarsbrand in Noord-Scharwoude bleek een verzoek tot een spoeddebat in eerste instantie onvoldoende steun te krijgen. Dat zijn geen schandalen. Maar ze laten wel zien dat de raad niet altijd op het eerste moment maximale scherpte organiseert.
Besturen is mensenwerk. Fouten kunnen worden gemaakt. Inzichten kunnen veranderen. Dat is normaal. Juist daarom is controle geen wantrouwen, maar een noodzakelijke voorwaarde voor kwaliteit.
Binnen de gemeente is de gemeenteraad het hoogste orgaan en de hoogste volksvertegenwoordiging. Op landelijk niveau vervult de Tweede Kamer die rol; lokaal is dat de raad. Dat betekent dat de raad niet slechts meebestuurt, maar primair toetst, weegt en controleert. Niet als formaliteit, maar als kernopdracht. Die rol vraagt om meer dan politieke loyaliteit of coalitiediscipline. Zij vraagt om onafhankelijke oordeelsvorming. Om expliciete risicoafweging. Om het stellen van aanvullende vragen wanneer informatie onvolledig is. En om de bereidheid om een pas op de plaats te maken wanneer signalen uit de samenleving daar aanleiding toe geven.
In mijn professionele loopbaan heb ik gewerkt op het snijvlak van bestuur, control en risicobeheersing. Binnen gemeenten, woningcorporaties en onderwijsinstellingen heb ik gezien wat het verschil maakt tussen robuust bestuur en kwetsbaar bestuur. Transparantie. Onafhankelijke toetsing. En een cultuur waarin tegenspraak niet als hinderlijk wordt gezien, maar als kwaliteitsinstrument.
Wanneer tegenkracht onvoldoende wordt georganiseerd, ontstaat er iets subtiels maar wezenlijks: afstand. Afstand tussen beleid en uitvoering. Tussen besluit en beleving. Tussen bestuur en inwoner. Die afstand groeit niet door slechte intenties, maar door bestuurlijke vanzelfsprekendheid. Door het gevoel dat het proces zorgvuldig is doorlopen, terwijl inwoners dat anders ervaren.
Juist op lokaal niveau is dat risico groot. Besluiten raken direct aan woonwijken, parkeerplaatsen, tuinen en portemonnees. Als inwoners het gevoel krijgen dat inspraak vooral procedureel is, ondermijnt dat het draagvlak zelfs wanneer het beleid inhoudelijk te verdedigen is.
Dat is voor mij de reden om mij kandidaat te stellen voor de gemeenteraad namens Beter voor Dijk en Waard.
Niet omdat alles fout gaat. Niet omdat bestuurders verkeerde bedoelingen hebben. Maar omdat ik zie dat de controlerende rol van de raad steviger en zichtbaarder kan worden ingevuld. Een gezonde democratie vraagt niet om tegenwerking, maar om tegenkracht. Niet om permanente oppositie, maar om onafhankelijke weging. Dat betekent ook dat verantwoordelijkheid nemen en kritisch controleren elkaar niet uitsluiten. Een partij kan bereid zijn om bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen én tegelijkertijd scherp te blijven op rechtsgelijkheid, transparantie en uitvoerbaarheid. Bestuur zonder tegenkracht verliest kwaliteit. Tegenkracht zonder verantwoordelijkheid verliest geloofwaardigheid. De balans daartussen bepaalt het vertrouwen.
De komende verkiezingen gaan daarom niet alleen over beleidskeuzes. Ze gaan over de vraag hoe de gemeenteraad haar rol invult. Volgt zij primair het college? Of organiseert zij zichtbaar en consequent haar controlerende taak?
Wie wil dat besluiten eerder en scherper worden getoetst. Wie wil dat signalen van inwoners serieus en onafhankelijk worden gewogen. Wie wil dat rechtsgelijkheid geen abstract begrip is, maar een concreet uitgangspunt.
Die kiest voor een raad met meer inhoudelijke tegenkracht.
Een gemeente functioneert uiteindelijk niet in beleidsstukken, maar in straten, tuinen en buurten. Dáár moet vertrouwen voelbaar zijn. Dáár begint goed bestuur.
Gerard Veldman Kandidaat gemeenteraad Dijk en Waard Nummer 4 – Beter voor Dijk en Waard
We propose limiting the use of social media by children under 16 years of age.
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart viel bij de inwoners van Oegstgeest de jaarlijkse aanslag voor de lokale lasten op de mat. Zo ook bij mij.
Mijn nota bedraagt dit jaar 2.394,70 euro. Jawel, 2.394,70 euro. Ik moest het zelf ook even herlezen. Een heel bedrag. Maar goed, ik ben dan ook de gelukkige eigenaar van een huis dat door de gemeente is getaxeerd op 811.000 euro.
Toch heb ik er voor de aardigheid de aanslag van 2011 bij gepakt. Het moment dat ik naar deze woning verhuisde. Toen taxeerde de gemeente mijn huis op 504.000 euro en bedroeg de aanslag 671,55 euro.
Wacht eens even! Dus in die vijftien jaar dat ik hier woon, is de waarde van mijn huis nog niet verdubbeld, maar zijn de lokale lasten bijna verviervoudigd! Een groot deel daarvan bestaat uit de WOZ-belasting. Geen doelbelasting zoals de afvalstoffenheffing, maar een belasting die in de algemene middelen van de gemeente vloeit.
Laat Oegstgeest het tarief voor de WOZ-belasting in die tijd verhoogd hebben van 0,086800 procent naar 0,117000 procent. Een stijging van 34 procent. Volgens een landelijk onderzoek van de Universiteit Groningen (zie coelo.nl) is Oegstgeest hiermee na Wassenaar de duurste gemeente van Zuid-Holland. Duurder dus dan Voorschoten, Leidschendam-Voorburg, Leiden et cetera.
Nu wil ik helemaal geen zielig verhaal ophangen. Maar ik kan u wel vertellen dat mijn salaris in diezelfde tijd niet is verviervoudigd. En dat zal voor de meesten van ons gelden. En dat betekent dus dat de gemeente Oegstgeest een steeds groter deel van ieders gezinsbudget opslokt.
Afijn, het is algemeen bekend dat het Rijk steeds meer taken overdraagt aan gemeentes dus logisch dat er extra geld bij moet. Maar dan is het toch verrassend om in het Leidsch Dagblad van 7 juli 2025 te lezen dat de gemeente Oegstgeest financieel gezond is en over het jaar 2024 2,75 miljoen heeft overgehouden. Voor het jaar 2025 wordt ook verwacht dat (als de jaarrekening klaar is) er geld blijkt te zijn overgebleven.
Ehhhh … dit is een beetje raar verhaal toch? Dus de Oegstgeestenaren worden steeds zwaarder aangeslagen en de gemeente houdt geld over. En het wordt nog raarder! Want welk partijprogramma je er ook op naslaat, de stijgende lokale lasten zijn voor geen enkele partij die meedoet aan de Oegstgeester verkiezingen, een thema! Dat kan toch niet waar zijn?
Dus, dames en heren gemeenteraadsleden, wilt u als de sodemieter hieraan aandacht besteden in uw campagnes en het daarop volgende gemeentelijke financiële beleid? Want dit loopt zo langzamerhand de spuigaten uit! En tegen mijn dorpsgenoten zou ik willen zeggen (met het oog op 18 maart): follow the money!
Frans Zonneveld
Op 3 maart 2026 tussen 13:30 en 13:45 uur wordt in de Statenpassage van de Tweede Kamer de petitie 'Verbeter de zorg voor mensen met een beperking' overhandigd aan de Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Bron: tweedekamer.nl
Wilt u erbij zijn, neem dan contact op met de petitionaris. Ook kunt u zich aanmelden als bezoeker van de Tweede Kamer zonder deel uit te maken van de delegatie.
Na een datalek liggen persoonsgegevens zoals naam, telefoonnummer, adres en soms zelfs klantrelaties op straat. Criminelen en agressieve callcenters gebruiken die informatie om mensen veel gerichter te benaderen dan bij “gewone” spam.
Het gevolg is niet alleen nummervervalsing (spoofing), maar een hele keten aan telefoonterreur die direct voortkomt uit het misbruik van gelekte data.
Wat je dan ziet gebeuren:
Crypto-oplichting met maatwerk Je wordt gebeld door zogenaamd “investment support”, een “broker”, of een “recovery service” die zegt dat je eerder crypto hebt gekocht of dat er “een wallet op jouw naam” is gevonden. Ze sturen je naar een nep-dashboard, laten je een klein bedrag “winnen” en trekken je daarna leeg of laten je geld overboeken naar fraude-accounts.
SIM-swap / accountovername via social engineering Met genoeg gelekte gegevens (naam, geboortedatum, adres, klantstatus) kunnen oplichters klantenservicegesprekken overtuigender voeren. Doel: een simwissel, eSIM-activatie of reset regelen. Daarna nemen ze WhatsApp, e-mail, banken of andere accounts over via sms-codes.
Nep-incasso’s en “openstaande facturen” (dreig- en drukcampagnes) Je krijgt telefoontjes of voicemails van een “incassobureau” over een verzonnen achterstand. Ze weten net genoeg om geloofwaardig te klinken en voeren de druk op: vandaag betalen, anders deurwaarder/registratie. Vaak volgt er direct een sms of e-mail met een link naar een phishing-betaalpagina.
Nep-helpdesk / ‘uw abonnement is verlengd’ (contract- en verlengingsfraude) Bellers doen zich voor als je provider, streamingdienst of energiebedrijf en melden dat je contract is verlengd of dat je “beveiliging faalt”. Ze sturen je naar een link, laten je een app installeren, of praten je een “annulering” aan die in werkelijkheid een nieuwe overeenkomst of machtiging is.
Door dit soort misbruik wordt een telefoonnummer na een datalek een doelwit: mensen worden herhaaldelijk gebeld, onder druk gezet en soms financieel benadeeld. Dat mag niet afhankelijk zijn van losse adviezen aan consumenten of vrijwillige sectorafspraken. Telecomproviders en nummeruitgifte zijn een cruciale schakel: als caller-id’s beter geverifieerd worden, fraudepatronen sneller geblokkeerd worden en telefoonnummers niet zonder stevige identificatie worden uitgegeven, wordt grootschalig misbruik veel moeilijker.
Deze petitie vraagt daarom om wetgeving die providers verplicht om spoofing én andere vormen van telefonische fraude structureel tegen te gaan, én om strengere eisen (kyc/kyb) bij nummeruitgifte en bulknummergebruik.
Op 12 maart wordt de petitie aan de gemeente Moerdijk overhandigt. Kent u mensen die nog niet hebben getekend maar ook voorstander zijn van een andere lokatie. Laat ze dan nog snel hun mening horen en teken de petitie.
Wauw,
Meer dan 1000 handtekeningen in 24 uur! Blijf het delen!.
Als eerste wil ik wel even een mededeling doen, aangezien er soms gesprekken niet geheel of gedeeltelijk vredig aan toe gaan: We hebben respect voor elkaar, begrijpen elkaars normen en waarden, ongeacht religie, afkomst of geloof en gaan vreedzaam met elkaar om. Samen bereiken we dan ons doel. Een stadsbreed gesprek geef je mening over parkeren en bereikbaarheid in Leiden
5 maart 17-19 uur, Stadhuis Breestraat
Beste medebewoners,
Op donderdag 5 maart van 17-19 uur in het Stadhuis in de Breestraat is er een 2 uur durend stadsbreed gesprek, waar parkeren en bereikbaarheid centraal staan.
Een week voor de verkiezingen praten we met stadsbewoners uit alle wijken, ondernemers, politici en vele anderen, over hoe belangrijk zij parkeren en bereikbaarheid vinden in het kader van leefbaarheid. Het doel is dat Leidenaren zich in aanwezigheid van politici en beleidsmakers kunnen uitspreken en politici kleur bekennen als het om parkeren en bereikbaarheid gaat.
In veel Leidse wijken is het parkeerbeleid de afgelopen maanden uitgegroeid tot een van de meest besproken onderwerpen. Bewoners, ondernemers, mantelzorgers, sportverenigingen en maatschappelijke organisaties geven aan dat de huidige regels en beperkingen steeds meer invloed hebben op het dagelijks leven. De combinatie van hogere kosten, het verdwijnen van parkeerruimte, de versnippering van zone B en het tekort aan werknemersvergunningen zorgt voor groeiende zorgen in de stad. Ook wijken waar nu (nog) geen betaald parkeren geldt, merken de gevolgen: door het waterbed-effect verschuift de parkeerdruk naar omliggende buurten, waardoor bewoners daar eveneens hinder ervaren.
Waarom dit onderwerp alle wijken raakt De discussie over parkeren beperkt zich niet tot de binnenstad. In veel buurten ervaren bewoners dat de parkeerdruk verschuift, dat bezoekers minder makkelijk kunnen komen en dat bereikbaarheid steeds ingewikkelder wordt. Ondernemers geven aan dat klanten wegblijven omdat parkeren duurder of lastiger is geworden, wat direct invloed heeft op hun klandizie. Ook de bredere toegankelijkheid van Leiden staat onder druk: denk aan de zaterdagmarkt, sportverenigingen, zorginstellingen en culturele voorzieningen die afhankelijk zijn van bezoekers uit andere delen van de stad en regio.
Waarom wij dit organiseren Pratend met bewoners van verschillende wijken, merkten we dat parkeren en bereikbaarheid overal leeft en speelt. We vinden dat we onze krachten moeten bundelen. Na de verkiezingseditie zijn we van plan om de wijken in te gaan en het gesprek ook op wijkniveau te voeren. Daarover later meer.
Aanmelden https://www.wvlagemors.nl/index.php/2026/02/24/aanmelden-parkeerdebat-donderdag-5-maart-1700-1900-stadhuis-stadhuisplein-1/
Via deze link kun je je aanmelden voor het Stadsbreed gesprek. Zo kunnen we rekening houden met je komst en ontvang je per omgaande meer details over deze gratis bijeenkomst. Kom 5 maart van 17-19 uur en laat je stem uit de buurt horen.
Met Hartelijke groet, Esther de Ruiter Nicoline van Straten Bart Hendriks Eric-Paul van Egmond Cor de Ruiter