'Schelpjes die knisperend onder schoenen en banden tot grind worden vermalen. Het ultieme genot voor de duinliefhebber. Maar zelfs het karakteristieke schelpenpad ontkomt niet aan bezuinigingen. Zo worden op Texel stap voor stap alle fietspaden van kleurloos beton. Ameland overweegt afscheid te nemen van alle schelpenpaden. 'Het liefst houden we schelpenpaden', zegt Nico Oud, wethouder op Ameland. 'Maar het wordt te duur. Daarom overwegen we beton.'
In de vaarroute van Holwerd naar Ameland mag van Rijkswaterstaat om ecologische redenen niet meer worden 'gezogen' naar kleischelpen. Het eiland is daardoor aangewezen op schelpen ten zuiden van Schiermonnikoog. Door het ondiepe wad moet rederij De Rousant uit Zoutkamp de schelpen via de Noordzee op Ameland afleveren. 'Bij een zee als een spiegel is dat geen probleem', zegt directeur Matthijs van der Ploeg, 'maar bij slecht weer is het te gevaarlijk.'
Twee jaar geleden verloor Van der Ploeg drie bemanningsleden en een schip toen dit kapseisde op de Noordzee. Hij verscheept sindsdien de schelpen naar Ameland liever over land en de Waddenzee. 'Dat kost me in plaats van grofweg 30 euro per kuub meer dan 50 euro', zegt wethouder Oud. 'Aan een betonpad hebben we 25 jaar lang vrijwel geen onderhoud. Die som is snel gemaakt.'
Er is volgens reder Jan Bolt uit Harlingen een groot tekort aan kleischelpen voor andere eilanden. Sinds 1947 zoog zijn rederij kleischelpen uit de vaargeul tussen Holwerd en Ameland, maar sinds een jaar of vijf mag dat niet meer. Drie jaar geleden verloor Bolt bovendien zijn concessies van Rijkswaterstaat in de vaarroutes naar Vlieland en Terschelling.
'Eenderde van de capaciteit ligt nu stil', zegt Bolt. 'Daardoor wordt er tussen Vlieland en Terschelling ook niet meer gezogen. Ze hebben uit nood schone schelpen met klei gemengd, maar dat voldoet niet. Ze wachten nu met het opknappen van hun paden tot ik in 2014 weer een vergunning heb.'
Idealiter houden alle eilanden hun karakteristieke schelpenpaden, vindt ook Staatsbosbeheer. 'Nostalgische paden die je kunt horen en voelen', zegt een woordvoerder. 'Maar duurzame alternatieven waarbij de zeebodem ongemoeid wordt gelaten, zijn ook welkom.'
https://www.facebook.com/rummerinkhofveilig/?tn=HHH-R
Kijk op deze facebook pagina voor het laatste nieuws..
https://www.nu.nl/politiek/5463278/welke-syrische-rebellen-nederland-steunde-blijft-staatsgeheim.html.
Op 28 september overhandigen we de petitie aan wethouder Leewis van Leiden. We zijn blij met zoveel steun.
Meer dan 1200 ondertekeningen en het eind is nog niet in zicht. Velen hebben er ook een prachtige persoonlijke boodschap geschreven, waaruit de bijzonder band met de begraafplaats blijkt.
https://www.nu.nl/politiek/5463149/kabinet-waarschuwt-in-gelekte-stukken-economische-tegenwind.html.
https://www.nu.nl/politiek/5462849/minister-stuurt-verkeerde-versie-miljoenennota-tweede-kamer-.html.
12 september ben ik de petitionaris (Mehmet Celik) samen met Peter Pos en Henk Verhoek van inwonerscollectief DRV uitgenodigd door de provincie Utrecht om de in totaal 274 ondertekeningen te overhandigen aan de gedeputeerde van de Provincie Utrecht Dennis Straat. Wij hebben het een en ander besproken.
Wij mochten ons verhaal doen. Ik wil iedereen bedanken die de petitie heeft ondertekend!.
Wat ik merk in mijn netwerk en omgeving dat vele burgers wel ontevreden zijn over kabinet Rutte III. De afschaffing van de dividendbelasting.
Waardoor de belastingbetaler jaarlijks 2 miljard euro op moet hoesten. De verhoging van het lage btw tarief van 6 naar 9%, en het hoge btw tarief. De bezuinigen op de WMO. Maar dit bijna niemand in actie wil komen door deze petitie te ondertekenen. (wat overigens ook anoniem kan). Wat is hiervan de reden. Zijn we bang geworden in Nederland?
In al mijn gemankeerdheid begreep ik onlangs ook nog eens, in geval van scheiding wettelijke alimentatie tot kind(eren) 21. In geval van nabestaanden maakt overheid zich hier dus wel met jantje van leiden af.
Hoe krom ook wil je het hebben, bij scheiding zijn er tenminste nog 2 volwassenen die de kar kunnen trekken, waar kind(eren) op terug kan/kunnen vallen