Het College voor de Rechten van de Mens presenteerde vandaag (03 dec 2018) zijn jaarlijkse rapportage over het VN-verdrag Handicap. In de rapportage aan het VN-Comité voor de rechten van personen met een handicap geeft het College een beeld van hoe het er in Nederland voor staat met de implementatie van het verdrag. Het College uit in de rapportage aan het VN-Comité stevige kritiek, die Ieder(in) en veel andere belangenorganisaties delen. Het rapport bevestigt dat er nog veel moet gebeuren om van een goede implementatie te kunnen spreken.
Deze rapportage van het College is een van de drie manieren waarop de uitvoering van het verdrag wordt bijgehouden. De Nederlandse Staat rapporteert elke vier jaar aan het in Genève gevestigde Comité. Dat gebeurde afgelopen zomer voor het eerst. De derde manier is een schaduwrapportage die organisaties van mensen met een beperking, waaronder Ieder(in), elke vier jaar naar Genève sturen. De eerste schaduwrapportage wordt volgend jaar opgesteld. Het Comité beoordeelt op basis van deze drie rapportages de voortgang van de implementatie van het verdrag.
Rechtsongelijkheid door decentralisaties
Een van de zorgen die het College in het rapport uit, gaat over het grondbeginsel van het verdrag: nothing about us, without us. Niets over ons, zonder ons. Het College betwijfelt of mensen met een beperking al voldoende worden betrokken bij beleid en besluitvorming. Deels vanwege onze decentrale samenleving, waarin veel beleid per gemeente wordt gevormd.
Op de decentralisaties is meer kritiek. Het is in sommige gemeenten moeilijk je recht te verzilveren en de gemeentelijke beleidsvrijheid leidt tot grote verschillen in de kwaliteit van zorg en ondersteuning. Dit zorgt voor rechtsongelijkheid tussen gemeenten.
Onderwijs en arbeidsmarkt niet-inclusief
Het College heeft daarnaast kritiek op het uitblijven van inclusief onderwijs. Een inclusief onderwijssysteem moet ervoor zorgen dat kinderen met en zonder beperking zoveel mogelijk met elkaar naar school gaan. Ook de arbeidsmarkt is nog verre van inclusief. De stappen die de overheid op dat gebeeid heeft gezet, zijn volgens het College onvoldoende en hebben niet meer mensen met een arbeidsbeperking aan het werk geholpen.
Facultatief protocol
Het VN-verdrag kent nog een optionele aanvullende verklaring. Dit wordt het optioneel protocol genoemd en maakt het mogelijk om als persoon rechtstreeks een klacht in te dienen bij het Comité in Genève, als het VN-verdrag niet wordt nageleefd. Nederland tekende dit protocol in tegenstelling tot veel andere landen niet. Het College mist maatregelen om naleving van het verdrag te garanderen, en dringt er daarom nadrukkelijk op aan dat Nederland het protocol alsnog tekent.
In de tweede helft van 2019 dienen belangenorganisaties van en voor mensen met een beperking hun schaduwrapportage in. Daarin krijgt de kritiek van het College zonder meer een vervolg.
Link naar artikel:
https://iederin.nl/nieuws/18396/mensenrechtencollege-kritisch-over-implementatie-vn-verdrag/
Nog wel even geduld gevraagd, want de 41 komt pas in 2026 terug. Wel zijn we trots dat het meermaals inspreken van de Vrienden van Duivendrecht, om de nadrukkelijke wens van de passagiers bus 41 weer naar Muiderpoort te laten rijden, z’n vruchten afwerpt! Ruim 3.000 handtekeningen in de petitie (tekenen kan nog steeds) is natuurlijk ook niet niks.
Het jaar 2026 is uiteraard niet de snelheid waarop iedereen bus 41 weer terug op route willen hebben, maar wel een heel mooi moment om naar uit te kijken.
Toezegging Dagelijks Bestuur Vervoerregio
Op dinsdag 18 maart 2025 heeft de voorzitter van het Dagelijks Bestuur (DB) van de Vervoersregioraad, mevrouw Melanie van der Horst, toegezegd dat het DB er op bestuurlijk niveau alles aan doet om bus 41 weer naar het Muiderpoort te laten rijden.
Normaliter negeert het GVB zo’n wens niet. Check!
Opgenomen in concept GVB jaarplan 2026
Ook in het concept Vervoersplan 2026 van het GVB staat op pagina 23 dat de 41 weer naar Muiderpoort gaat rijden. Check!
We houden natuurlijk nadrukkelijk vinger aan de pols en blijven inspreken, zodat de aandacht niet kan verslappen.
Zie hier de betreffende dia pagina 23 uit het concept GVB Jaarplan 2026.
https://vriendenvanduivendrecht.nl/2025/03/bus-41-weer-naar-muiderpoortstation/
Op AT 5 zijn verschillende artikelen verschenen over de incidenten.
https://www.at5.nl/artikelen/231571/explosie-bij-woning-die-maandagavond-nog-beschoten-werd-met-automatisch-wapen.
Amstelplein 1 na de verbouwing met de 40 meter hoge woontoren - birds eye view
Iets andere view Amstelplein 1 na de verbouwing met de 40 meter hoge woontoren - lage startende view naar midden hoog.
In "Twee Minuten Met" vertelt Jelle Veersema, initiatiefnemer van Den Haag Autovrij, meer over het plan voor een jaarlijkse autovrije dag. KLIK HIER.
Deze petitie heeft een ander adres gekregen.
'Bouw sociale woningen in Leidschendam-Voorburg' staat nu op https://wonenleidschendamvoorburg.petities.nl.
Zonnestroom kost ook huurders geld Een op de drie wil zelfs van panelen af Zonnepanelen op sociale huurwoningen, bedoeld om de woonlasten te drukken, dreigen nu honderdduizenden bewoners tientallen euro's per maand te gaan kosten. Ton Voermans Den Haag/Amsterdam Woningcorporaties hebben in de afgelopen jaren miljoenen panelen op hun huurwoningen laten plaatsen. Ruim een half miljoen huurhuizen zijn inmiddels voorzien van zonnepanelen.
Per huurwoning gemiddeld zo'n zeven tot acht stuks. Huurders kregen die panelen niet gratis. Ze betalen er extra servicekosten voor, doorgaans 2 tot 4 euro per paneel per maand. Op jaarbasis is dat met zeven panelen een bedrag tussen 170 en 340 euro. De vergoeding die huurders moeten betalen, werd doorgaans zo berekend dat de huurder ongeveer 50 procent van het voordeel geniet. Dat was altijd een prima deal, want zeven zonnepanelen leveren jaarlijks voor zo'n 700 euro aan elektriciteit. Vanaf 2027 verandert dat drastisch. Als er niet meer kan worden gesaldeerd, bieden de zonnepanelen nog maar een financieel voordeel van zo'n 200 euro. Teruggeleverde stroom levert over twee jaar geen cent meer op.
Zonnestroom kost ook huurders geld Een op de drie wil zelfs van panelen af Zonnepanelen op sociale huurwoningen, bedoeld om de woonlasten te drukken, dreigen nu honderdduizenden bewoners tientallen euro's per maand te gaan kosten. Ton Voermans Den Haag/Amsterdam Woningcorporaties hebben in de afgelopen jaren miljoenen panelen op hun huurwoningen laten plaatsen. Ruim een half miljoen huurhuizen zijn inmiddels voorzien van zonnepanelen.
Per huurwoning gemiddeld zo'n zeven tot acht stuks. Huurders kregen die panelen niet gratis. Ze betalen er extra servicekosten voor, doorgaans 2 tot 4 euro per paneel per maand. Op jaarbasis is dat met zeven panelen een bedrag tussen 170 en 340 euro. De vergoeding die huurders moeten betalen, werd doorgaans zo berekend dat de huurder ongeveer 50 procent van het voordeel geniet. Dat was altijd een prima deal, want zeven zonnepanelen leveren jaarlijks voor zo'n 700 euro aan elektriciteit. Vanaf 2027 verandert dat drastisch. Als er niet meer kan worden gesaldeerd, bieden de zonnepanelen nog maar een financieel voordeel van zo'n 200 euro. Teruggeleverde stroom levert over twee jaar geen cent meer op.