Nieuws

Dat kunt u doen door de petitie te tekenen, er zijn inmiddels al meer dan 2000 inwoners die u zijn voorgegaan. Er is nog een mogelijkheid om iets van u te laten horen, namelijk door het indienen van een zogenaamde zienswijze. Kamerleden roepen belanghebbenden namelijk ook op om hun mening over het wetsvoorstel aan hen kenbaar te maken. Dit geeft u de gelegenheid Kamerleden rechtstreeks op de hoogte te brengen van uw redenen om deze fusie niet te willen. De Vereniging Geen Fusie roept de ondertekenaars van de petitie op om ook van die gelegenheid gebruik te maken. Uw reactie op het wetsvoorstel kunt u tot 18 februari a.s. sturen naar: De griffier van de vaste commissie voor BZK Ir. G.T. van Leiden Tweede Kamer der Staten-Generaal Postbus 20018 2500 EA Den Haag. Dit kan ook per e-mail: cie.bzk@tweedekamer.nl.

2010 en de raadsvergadering op 17 februari aanstaande. Uw raadsadres is tevens doorgestuurd naar het Dagelijks Bestuur met het verzoek een concept antwoord namens de raad op te stellen."  

(Geschreven op verzoek van PvdA-blad Het Rode Dorp)Baas in eigen buik, een gevleugelde uitspraak uit de tweede feministische golf, blijft anno 2010 een hot issue. Wilma Mansveld merkt terecht op dat verworvenheden uit het verleden geen garantie zijn voor behoud in de toekomst. Mensen die tegen abortus zijn waren er in het verleden, zijn er nog steeds, en zullen er altijd blijven. Zij noemen zich pro-life, maar dat ben ik ook. In tegenstelling tot deze mensen die anti-choice zijn, ben ik pro-choice. Voor mij is het van belang dat mensen elkaars mening respecteren. Als pro-choice dokter zal ik nooit iemand een abortus ‘opdringen’. Wel proberen mensen met een anti-choice  opvatting vrouwen te belemmeren een abortus te ondergaan. In Amerika gaat dat zelfs gepaard met het vermoorden van abortusartsen, zo werd daar in 2009 een abortusarts notabene in een kerk doodgeschoten. Maar ook in Nederland posteren de zogenaamde pro-lifers zich bij de ingang van abortusklinieken om ongewenst zwangere vrouwen lastig te vallen. Zorgelijk is ook de Nederlandse politiek en de houding van de PvdA. Niet alleen ondersteunt deze partij het voornemen de pil uit het basispakket te halen, ook belemmert zij het meer toegankelijk maken van abortushulpverlening.De pil uit het basispakket lijkt een gemakkelijke besparing. De vorige keer dat de pil uit het pakket ging, steeg het aantal zwangerschapsafbrekingen nauwelijks. Vrouwen betalen de pil kennelijk toch wel. Helaas zijn het de zwakkeren in onze maatschappij voor wie dat wel een probleem is. Deze vrouwen zien wij dan weer met een abortusverzoek. Komt de PvdA niet langer op voor de zwakkeren in onze maatschappij? Wil de PvdA seksuele en reproductieve gezondheid daadwerkelijk verbeteren, dan is dit in ieder geval een averechtse maatregel. Ook wordt vergeten dat ‘de pil’ frequent als medicijn gebruikt wordt bij menstruatieklachten. Bureaucratie gerelateerd aan al dan niet vergoeden bij een medische indicatie zal meer kosten meebrengen dan de berekende besparingen. En bovendien mis ik suggesties van de PvdA voor het beperken van vergoedingen voor behandelingen van prostaatklachten. Is het acceptabel dat behandelingen van vrouwenklachten niet vergoed wordt en van mannenklachten wel? Heeft de PvdA nooit van discriminatie gehoord? De strijdkreet: ‘het condoom erin en niet de pil eruit’ lijkt mij meer passend voor de PvdA.Het volgende kritiekpunt is de toegankelijkheid van zorg voor ongewenst zwangere vrouwen. Nederlandse vrouwen zijn er heel vaak heel vroeg bij als zij ongewenst zwanger zijn. Bij een paar dagen over tijd zitten zij al bij de huisarts. Huisartsen zouden in deze situatie de medicamenteuze overtijdbehandeling kunnen voorschrijven. Maar dat mag niet in Nederland. Hoewel het verloop van een medicamenteus opgewekte afbreking hetzelfde is als van de natuurlijke afbreking, een miskraam, mag dat laatste wel door de huisarts begeleid worden en het eerste niet. Extra zorgvuldigheidseisen zouden noodzakelijk zijn. Hoezo, behandelen huisartsen andere patiënten in al dan niet moeilijke situaties niet zorgvuldig? Waarom beperkt de PvdA de keuzevrijheid van vrouwen om de medicamenteuze overtijdbehandeling bij de huisarts te verkrijgen?  De overtijdbehandeling viel niet onder abortuswet en de strafwet. Women on Waves verrichte zonder abortuswetvergunning en met instemming van het Ministerie van VWS de overtijdbehandeling in Polen. Recent deed zij dat in Spanje, maar de huidige regering stuurde het OM op Women on Waves af. Het OM zag uiteindelijk geen reden te vervolgen, let wel, omdat er geen zwangerschappen waren afgebroken. Een overtijdbehandeling is volgens definitie geen zwangerschap in de zin van de abortuswet, ook al is een zwangerschapstest positief. Om dit ‘gat in de wet’ te dichten, hebben PvdA staatssecretaris Bussemaker en haar CDA-collega Hirsch Ballin de ‘oplossing’ bedacht om in plaats de interpretatie van de abortuswet te veranderen. Per Ministerieel Besluit dreigt de overtijdbehandeling nu zo maar onder de abortuswet en de strafwet te worden gebracht. De hele PvdA kijkt slapend toe en laat zich geruststellen door de sussende woorden van haar staatssecretaris die met de confessionele adem in haar nek beweert dat dit Besluit slechts technisch geneuzel is. De staatssecretaris vindt zichzelf kennelijk geweldig dat zij Women on Waves haar rechtmatige abortusvergunning gegeven heeft waar Women on Waves jaren voor heeft geprocedeerd. En nu moet Women on Waves uit dankbaarheid maar haar mond houden, zo lijkt het. Women on Waves wil echter de overtijdbehandeling die niet onder de abortuswet en strafwet valt behouden, juist ook voor Nederlandse vrouwen. Waarom mogen ongewenst zwangere vrouwen niet de voordelen plukken van nieuwe ontwikkelingen, zoals de pil bij de overtijdbehandeling bij de huisarts? Moeten zij toch nog steeds een beetje gestraft worden en extra streng worden toegesproken over het feit dat zij zo dom zijn geweest om ongewenst zwanger te worden? En gestraft door ook onnodig ver van huis te moeten reizen naar een abortuskliniek terwijl zij om de hoek geholpen zouden kunnen worden? Is dit wat er over is van het standpunt ‘baas in eigen buik’ in een regering waar de PvdA aan deelneemt, en waarvan de PvdA- staatssecretaris voor de verkiezingen nog fier beweerde dat abortus niet in de strafwet thuis hoort? PvdA, ontwaak, en wel heel snel, lijkt het enige passende antwoord, want 10 februari wordt hierover in de Tweede Kamer gesproken.Daar komt dan ook de zorgelijke situatie van de twee Amsterdamse abortusklinieken ter sprake. Klinieken met een lange historie van zorgvuldige hulpverlening die nu een financieel probleem hebben. Niemand heb ik kritische vragen horen stellen over de financiering van abortushulpverlening. Gebeurt dat niet net als andere hulpverlening aan vrouwen op een koopje? Waarom worden curettages in ziekenhuizen veel beter vergoed dan in abortusklinieken? Wat gebeurt er met de andere expertise op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid aanwezig in de abortusklinieken? Ook daar zit een financieel probleem. Het geven van goede voorlichting over anticonceptie aan jongeren of anderen die niet aan naar hun huisarts toe durven of willen gaan kost tijd, maar levert weinig inkomsten op. Logisch dat de klinieken in de financiële problemen komen als de zorg die zij leveren niet naar behoren vergoed wordt. Het wordt tijd dat de PvdA stelling neemt. Goede reproductieve en seksuele gezondheid voorop en fatsoenlijk vergoed. Keuzevrijheid voor alle vrouwen: een overtijdbehandeling bij de huisarts of een behandeling in een abortuskliniek, anticonceptie bij de huisarts of in een centrum voor seksuele gezondheid. Hierbij hoort geen criminalisering en wel een fatsoenlijke vergoeding.

Het vermagerde dier was gewikkeld in een zwart laken. De overleden hond had geen chip en ook geen tatoeage. Tips Tips die kunnen leiden naar de eigenaar van de hond kunnen gemeld worden bij het meldnummer van de Dierenbescherming               0900-2021210         0900-2021210. Meer informatie over het melden van dierenleed. De overleden hond had geen chip en ook geen tatoeage

van Lunsen, arts-seksuoloog NVVS Voormalig voorzitter bestuur ACSG/MR70 Marion E. Kreyenbroek , maatschappelijk werker Aan: Mw. Dr. J. Bussemaker, Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Postbus 20350 2500 EJ Den Haag Mw. Drs. M. Vos, Wethouder Zorg, Milieu, Personeel en Organisatie, Openbare Ruimte en Groen Amsterdam Betreft: hulpverlening seksuele gezondheid Amsterdam Amsterdam 4 februari 2010 Uwe Excellentie, In reactie op de berichtgeving in de media en de gebeurtenissen rond de financiële en ruimtelijke problemen bij het Amsterdams Centrum voor Seksuele Gezondheid ACSG(voorheen MR 70) en de Oosterparkkliniek vragen wij U aandacht voor onze grote bezorgdheid. Wij brengen in herinnering dat het in 1967 Prof. Dr. G.J.Kloosterman was, die als eerste in ons land in De Vrouwenkliniek van het Wilhelmina Gasthuis, overging tot het instellen van een “abortuscommissie” ter beoordeling van de aanvragen tot het afbreken van ongewenste zwangerschappen. Deze stap was even baanbrekend als de opening van een polikliniek voor geboorteregeling in 1965 om aankomend artsen te kunnen onderwijzen op het gebied van seksualiteit, vruchtbaarheid en anticonceptie. Niet lang daarna ontstonden de Oosterparkkliniek en het huidige ACSG vanuit de overtuiging dat deze zorg ook op een veilige, goed toegankelijke plaats buiten de muren van ziekenhuizen beschikbaar moest zijn, vooral ook om veiligheid, privacy en anonimiteit van vrouwen in nood te kunnen garanderen. Deze ontwikkelingen in Amsterdam hebben destijds een cruciale rol gespeeld bij de totstandkoming van een systeem van abortushulpverlening en seksuele gezondheidszorg dat Nederland een internationale voortrekkersrol heeft gegeven en heeft geleid tot de beste statistieken met betrekking tot vele aspecten van seksuele gezondheid ter wereld. Sinds vele jaren nemen de diverse extramurale eerstelijnsklinieken samen 90% van de abortushulpverlening voor hun rekening en hebben ziekenhuizen hierbij slechts een beperkte of aanvullende rol. Bij vragen en/of problemen op het gebied van seksuele gezondheid kan men zich bovendien veelal wenden tot dezelfde laagdrempelige extramurale instellingen, met veel zorg rond privacy en anonimiteit en met medewerkers die getraind en zeer ervaren zijn in het geven van adequate, empatische en niet-oordelende zorg, Dit model van zorg functioneert goed. Nog onlangs is een succesvolle aanvang gemaakt met specifieke seksualiteitshulpverlening voor jongeren onder de 25 jaar in de vorm van “Sense” hulpverlening, dat in Amsterdam naar volle tevredenheid en leidend tot wederzijdse deskundigheidsbevordering, georganiseerd is vanuit een samenwerkingsverband tussen GGD en ACSG. Het heeft er nu alle schijn van dat door het opheffen van de twee Amsterdamse klinieken en het “uit”plaatsen van abortushulpverlening naar één ziekenhuis een einde gaat komen aan de bestaande geïntegreerde en bovenal hooggekwalificeerde zorg rond seksuele gezondheid in Amsterdam. Het is onbegrijpelijk dat dit gebeurt juist op het moment dat u in uw beleidsbrief “seksuele gezondheid” d.d. 27 november 2009, waarvan wij met veel vreugde kennis hebben genomen, op afgewogen wijze en met veel kracht het belang heeft onderstreept van een geïntegreerd zorgaanbod rond seksuele gezondheid. De huidige ontwikkelingen in Amsterdam lijken echter een trendbreuk op te gaan leveren in een goed werkend zorgsysteem en zijn in flagrante tegenspraak met uw bovengenoemde beleidsbrief. Het exclusief onderbrengen van de abortushulpverlening in een ziekenhuis staat op gespannen voet met de eisen van keuzevrijheid, anonimiteit, veiligheid en laagdrempeligheid die aan deze hulpverlening gesteld moeten worden. Abortushulpverlening wordt hiermee bovendien geïsoleerd van de noodzakelijke recidivepreventie en daarmee samenhangende hulpverlening rond anticonceptie, seksueel functioneren en seksuele dwang. Het exclusief onderbrengen van abortushulpverlening in een ziekenhuis, waar per definitie de noodzakelijke expertise op het brede terrein van seksuele gezondheid ontbreekt, is een uiterst onwenselijke ontwikkeling met mogelijk grote gevolgen voor de abortushulpverlening in ons land. Als er één schaap over de dam is, volgen er ongetwijfeld meer die abortushulpverlening tegen commerciële tarieven gaan aanbieden ontdaan van de noodzakelijke randvoorwaarden voor vrouwengezondheid. Wordt een dergelijke ontwikkeling door het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) wellicht om economische redenen toegejuicht? Vrouwen in Amsterdam en wellicht in Nederland hebben hier echter weinig goeds van te verwachten, zoals ten overvloede geïllustreerd wordt door volkomen onoordeelkundige en ten hemel schreiende uitlatingen van de directeur van het betrokken Amsterdamse ziekenhuis in de pers. Wij verzoeken U dan ook dringend om er zorg voor te dragen dat er in Amsterdam een oplossing komt die het voortbestaan van samenhangende extramurale en hooggekwalificeerde zorg op het gebied van seksualiteit, vruchtbaarheid, anticonceptie en ongewenste zwangerschap garandeert. Hoogachtend, Rik van Lunsen en Marion Kreyenbroek Verontrustte Amsterdammers