Iemand denkt het beter te weten en schreef me:
“Met een gesubsidieerde advocaat en kleine rechtszaken komen we er niet, dat is in het verleden meermaals gebleken. (…) Ik wil je erop wijzen dat het uurtarief van het betreffende advocatenkantoor behoorlijk afwijkt van die van een gesubsidieerde jurist. Wij zijn bezig om landelijke aandacht te vragen via de media en doormiddel van een civiele zaak en een zeer gespecialiseerde jurist. Daarnaast is er contact met een online programma dat misstanden in de Nederlandse samenleving onderzoekt en met een bekende talkshow, om aan te kunnen schuiven voor ons verhaal.”
Blijkbaar weet de schrijver niet dat er geen gesubsidieerde jurist te vinden is die slachtoffers van fototrollen wil bij staan. En dat alle no cure no pay juristen aan de andere zijde zitten. Dat is nou net de reden waarom ik hier nog mee bezig ben.
Autoriteit Consument en Markt
Bizar die toestemming voor de overname van RTL door DPG Media. Nog meer samenklontering van de mediamacht. Arme, arme auteursrechthebbende freelancers.
Daarmee vergeleken valt mijn recente aanvaring met ACM weer mee. Ik had me, naar aanleiding van de boete in Italië voor fototrol Photoclaim, laten verleiden om nogmaals een handhavingsverzoek in te dienen. In tegenstelling tot de vorige keer heb ik nu namelijk een actueel en persoonlijk belang; de herroepingszaak! En het is echt de hoogste tijd dat de autoriteiten eens gaan ingrijpen. Omdat het onverteerbaar is dat ANP straffeloos kan blijven wapperen met de rechten van de bij haar aangesloten freelancers. Die daar vermoedelijk geen cent van terugzien.
Helaas, afgewezen! In eerste instantie omdat ik naast een persoonlijk belang ook een onderscheidend belang moet hebben. En na mijn protest beweren ze doodleuk dat ik geen persoonlijk belang heb.
Zomertijd
Ik zat destijds in de eerste lichting gedaagde fotogebruikers die opgespoord waren door Permission Machine. Zover ik weet ontving de hele groep in juni de dagvaarding. Afgelopen maand juni lijkt ANP weer een hele lichting ‘wanbetalers’ voor de rechter te slepen, want ik kreeg twee meldingen. Juni is een gunstige tijd voor deurwaarders om achter geld aan te gaan. Zo vlak voor de zomervakantie hebben mensen geen zin in gedoe en willen ze ervan af. Zo niet de twee melders.
Bij de een treed ik op als gemachtigde. Bij de ander was dat ook het plan, maar die ging halverwege door met een doorgewinterde jurist. Wat ik snap, want ik bezit geen diplomatieke kwaliteiten en heb weinig geduld. Dat zijn geen pluspunten in de rechtszaal. Want daar moet je oeverloos kunnen zwammen of een handhavingsverzoek aan de ACM nu ongegrond of niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
Herroepingszaak
Na de zomer gaat mijn eigen rechtszaak met ANP weer verder. Het is spijtig dat ik mijn pijlen moet richten op de formele rechtsopvolger van Hollandse Hoogte. Omdat dat een ander BV is dan die van de beeldbank ANP, waar ik een vuistdik dossier van heb met lelijke zaken. Pluspunt is dan wel weer dat alle fotografen (afkomstig van Hollandse Hoogte) dus blijkbaar geen contract hebben met de partij die hun foto’s exploiteert...
Inhoudelijk win ik de zaak. Maar er ligt nog een tweede niet-inhoudelijk verweer. Dat ik te laat zou zijn met herroepen. Wat ik betwist want ik heb binnen 3 maanden nadat ik het contract met de fotograaf onder ogen kreeg, waaruit blijkt dat er namens hem geprocedeerd had moeten worden, de juiste BV gedagvaard. De tot nu toe gemaakte kosten zijn bijna bij elkaar gesprokkeld. Waarvoor dank. Doch de kosten gaan verder oplopen, donaties blijven welkom.
Aangifte laster en smaad
Op LinkedIn ging een post over een fotoclaim van ANP viraal en die heb ik, met de naam van de auteur van die post, gebruikt om uit te leggen dat foto’s die automatisch verschijnen als je een hyperlink deelt geen inbreuk is. De dame in kwestie, stuurde agressieve mails dat ik haar naam moest verwijderen en toen ik daar niet gelijk gehoor aan gaf deed ze een melding bij de politie. Inmiddels heeft ze naar eigen zeggen aangifte gedaan.
Het is de dame van de grootste plannen om ANP aan te pakken uit het begin van dit nieuwsbericht. Aandacht voor de strijd tegen de fototrollerij is hard nodig, dus ik hoop haar spoedig te zien in een bekende talkshow. Heel benieuwd met welke dure advocaat ze zal verschijnen en of het er eentje is waarmee ik al eens in contact kwam.
Gratis foto’s
Flickr werkte nog met een sterk verouderde CC-licentie, namelijk de 2.0, die in 2004 geïntroduceerd is. De nieuwste versie (4.0) stamt uit 2013 en daarbij krijg je 30 dagen om een inbreuk te herstellen. Pas daarna handel je onrechtmatig. Flickr biedt sinds afgelopen juni eindelijk de 4.0 aan. Maar de oude variant kan ook nog steeds gebruikt worden. Sterker, fotografen kunnen switchen tussen de licenties. En dan mag de fotogebruiker jaren later gaan bewijzen dat er andere voorwaarden golden toen hij of zij de foto overnam. Het was voor mij aanleiding om nog maar eens te waarschuwen voor gratis foto’s.
Een onnozele fotograaf
De grootste claim die ik ooit zag, kreeg nog een venijnig staartje. Fototrol VAAAM is in hoger beroep gegaan, de advocaat is er tussenuit gepiept en het gerechtshof weigert, net als de rechtbank eerder, te benoemen dat er sprake is van misbruik van recht. Ik vond en vind dat overduidelijk.
Het arrest geeft een aardig inkijkje hoe malafide het eraan toe gaat. Zover ik kan afleiden uit de stukken, is er enkel een machtiging met de fotograaf overgelegd. Dat betekent dat VAAAM namens de fotograaf schadevergoeding had moeten vorderen en dat deed VAAAM niet. VAAAM vordert uit eigen naam en passeert daarmee de fotograaf.
In eerste aanleg ging het om één foto van de fotograaf. Het hof wijst echter schadevergoeding toe aan VAAAM voor zeven foto’s. Er bleken namelijk zes foto’s te zijn die via beeldbank Blaubut in het dossier terecht waren gekomen. De fotograaf heeft verklaringen afgelegd dat hij de foto’s bij Blaubut heeft weggehaald en VAAAM gemachtigd heeft om namens hem schadevergoeding te vorderen. Maar VAAAM vordert dus op EIGEN naam. De fotograaf helpt doodleuk VAAAM met het misbruiken van zijn auteursrechten. Hoe onnozel.
De uitspraak van zowel de rechtbank als het hof had moeten zijn dat VAAAM de wet overtreedt om schade te vorderen voor vermeende inbreuken op de rechten van een ander. VAAAM wappert met de auteursrechten van fotografen… En VAAAM is daar zeer zeker niet de enige in. Doch nu vind ik het nieuwsbericht wel weer lang genoeg ;-).
Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
“De enorme opkomst laat zien hoe belangrijk deze plek is voor Zoeterwoude. De jeugd heeft duidelijk gesproken.
Het is teleurstellend dat de kooi ondanks alle feiten en alle steun niet direct kan worden heropend. Wij blijven ons inzetten voor een oplossing die recht doet aan 636 ondertekenaars en aan alle kinderen die hier veilig willen spelen.” Partijpolitiek is belangrijker dan resultaat voor de jeugd!
Lokale democratie draait niet om vergaderingen, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat beleid eerlijk wordt toegepast.
Vertrouwen dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Vertrouwen dat inspraak daadwerkelijk invloed heeft. En vertrouwen dat de gemeenteraad haar controlerende rol serieus neemt.
In Dijk en Waard staat dat vertrouwen onder druk.
Het snippergroendossier heeft dat zichtbaar gemaakt. Wat begon als individuele vragen over verkoop en verhuur van gemeentelijke stroken grond, groeide uit tot een breder bestuurlijk signaal. 177 inwoners ondertekenden een petitie waarin zij wezen op rechtsongelijkheid en willekeur. Hun oproep was niet emotioneel, maar principieel: laat onafhankelijk onderzoeken hoe het beleid tot stand is gekomen en hoe het wordt uitgevoerd.
Op 9 september 2025 werd die petitie aangeboden aan de gemeenteraad. De motie om dit onafhankelijk te laten onderzoeken kreeg geen brede steun. Daarmee bleef een fundamentele vraag liggen: hoe borg je rechtsgelijkheid als signalen van mogelijke ongelijkheid niet onafhankelijk worden getoetst?
Het gaat hier niet om een paar meter grond. Het gaat om de vraag of inwoners erop kunnen vertrouwen dat beleid consequent, uitlegbaar en controleerbaar wordt toegepast.
Het snippergroendossier staat bovendien niet op zichzelf.
Bij het parkeerbeleid zagen we dat voorstellen eerst brede politieke steun kregen, terwijl onder inwoners veel zorgen leefden over proportionaliteit en draagvlak. Pas nadat maatschappelijke kritiek duidelijk werd, volgden aanpassingen. Ook bij de nasleep van de nieuwjaarsbrand in Noord-Scharwoude bleek een verzoek tot een spoeddebat in eerste instantie onvoldoende steun te krijgen. Dat zijn geen schandalen. Maar ze laten wel zien dat de raad niet altijd op het eerste moment maximale scherpte organiseert.
Besturen is mensenwerk. Fouten kunnen worden gemaakt. Inzichten kunnen veranderen. Dat is normaal. Juist daarom is controle geen wantrouwen, maar een noodzakelijke voorwaarde voor kwaliteit.
Binnen de gemeente is de gemeenteraad het hoogste orgaan en de hoogste volksvertegenwoordiging. Op landelijk niveau vervult de Tweede Kamer die rol; lokaal is dat de raad. Dat betekent dat de raad niet slechts meebestuurt, maar primair toetst, weegt en controleert. Niet als formaliteit, maar als kernopdracht. Die rol vraagt om meer dan politieke loyaliteit of coalitiediscipline. Zij vraagt om onafhankelijke oordeelsvorming. Om expliciete risicoafweging. Om het stellen van aanvullende vragen wanneer informatie onvolledig is. En om de bereidheid om een pas op de plaats te maken wanneer signalen uit de samenleving daar aanleiding toe geven.
In mijn professionele loopbaan heb ik gewerkt op het snijvlak van bestuur, control en risicobeheersing. Binnen gemeenten, woningcorporaties en onderwijsinstellingen heb ik gezien wat het verschil maakt tussen robuust bestuur en kwetsbaar bestuur. Transparantie. Onafhankelijke toetsing. En een cultuur waarin tegenspraak niet als hinderlijk wordt gezien, maar als kwaliteitsinstrument.
Wanneer tegenkracht onvoldoende wordt georganiseerd, ontstaat er iets subtiels maar wezenlijks: afstand. Afstand tussen beleid en uitvoering. Tussen besluit en beleving. Tussen bestuur en inwoner. Die afstand groeit niet door slechte intenties, maar door bestuurlijke vanzelfsprekendheid. Door het gevoel dat het proces zorgvuldig is doorlopen, terwijl inwoners dat anders ervaren.
Juist op lokaal niveau is dat risico groot. Besluiten raken direct aan woonwijken, parkeerplaatsen, tuinen en portemonnees. Als inwoners het gevoel krijgen dat inspraak vooral procedureel is, ondermijnt dat het draagvlak zelfs wanneer het beleid inhoudelijk te verdedigen is.
Dat is voor mij de reden om mij kandidaat te stellen voor de gemeenteraad namens Beter voor Dijk en Waard.
Niet omdat alles fout gaat. Niet omdat bestuurders verkeerde bedoelingen hebben. Maar omdat ik zie dat de controlerende rol van de raad steviger en zichtbaarder kan worden ingevuld. Een gezonde democratie vraagt niet om tegenwerking, maar om tegenkracht. Niet om permanente oppositie, maar om onafhankelijke weging. Dat betekent ook dat verantwoordelijkheid nemen en kritisch controleren elkaar niet uitsluiten. Een partij kan bereid zijn om bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen én tegelijkertijd scherp te blijven op rechtsgelijkheid, transparantie en uitvoerbaarheid. Bestuur zonder tegenkracht verliest kwaliteit. Tegenkracht zonder verantwoordelijkheid verliest geloofwaardigheid. De balans daartussen bepaalt het vertrouwen.
De komende verkiezingen gaan daarom niet alleen over beleidskeuzes. Ze gaan over de vraag hoe de gemeenteraad haar rol invult. Volgt zij primair het college? Of organiseert zij zichtbaar en consequent haar controlerende taak?
Wie wil dat besluiten eerder en scherper worden getoetst. Wie wil dat signalen van inwoners serieus en onafhankelijk worden gewogen. Wie wil dat rechtsgelijkheid geen abstract begrip is, maar een concreet uitgangspunt.
Die kiest voor een raad met meer inhoudelijke tegenkracht.
Een gemeente functioneert uiteindelijk niet in beleidsstukken, maar in straten, tuinen en buurten. Dáár moet vertrouwen voelbaar zijn. Dáár begint goed bestuur.
Gerard Veldman Kandidaat gemeenteraad Dijk en Waard Nummer 4 – Beter voor Dijk en Waard
We propose limiting the use of social media by children under 16 years of age.
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart viel bij de inwoners van Oegstgeest de jaarlijkse aanslag voor de lokale lasten op de mat. Zo ook bij mij.
Mijn nota bedraagt dit jaar 2.394,70 euro. Jawel, 2.394,70 euro. Ik moest het zelf ook even herlezen. Een heel bedrag. Maar goed, ik ben dan ook de gelukkige eigenaar van een huis dat door de gemeente is getaxeerd op 811.000 euro.
Toch heb ik er voor de aardigheid de aanslag van 2011 bij gepakt. Het moment dat ik naar deze woning verhuisde. Toen taxeerde de gemeente mijn huis op 504.000 euro en bedroeg de aanslag 671,55 euro.
Wacht eens even! Dus in die vijftien jaar dat ik hier woon, is de waarde van mijn huis nog niet verdubbeld, maar zijn de lokale lasten bijna verviervoudigd! Een groot deel daarvan bestaat uit de WOZ-belasting. Geen doelbelasting zoals de afvalstoffenheffing, maar een belasting die in de algemene middelen van de gemeente vloeit.
Laat Oegstgeest het tarief voor de WOZ-belasting in die tijd verhoogd hebben van 0,086800 procent naar 0,117000 procent. Een stijging van 34 procent. Volgens een landelijk onderzoek van de Universiteit Groningen (zie coelo.nl) is Oegstgeest hiermee na Wassenaar de duurste gemeente van Zuid-Holland. Duurder dus dan Voorschoten, Leidschendam-Voorburg, Leiden et cetera.
Nu wil ik helemaal geen zielig verhaal ophangen. Maar ik kan u wel vertellen dat mijn salaris in diezelfde tijd niet is verviervoudigd. En dat zal voor de meesten van ons gelden. En dat betekent dus dat de gemeente Oegstgeest een steeds groter deel van ieders gezinsbudget opslokt.
Afijn, het is algemeen bekend dat het Rijk steeds meer taken overdraagt aan gemeentes dus logisch dat er extra geld bij moet. Maar dan is het toch verrassend om in het Leidsch Dagblad van 7 juli 2025 te lezen dat de gemeente Oegstgeest financieel gezond is en over het jaar 2024 2,75 miljoen heeft overgehouden. Voor het jaar 2025 wordt ook verwacht dat (als de jaarrekening klaar is) er geld blijkt te zijn overgebleven.
Ehhhh … dit is een beetje raar verhaal toch? Dus de Oegstgeestenaren worden steeds zwaarder aangeslagen en de gemeente houdt geld over. En het wordt nog raarder! Want welk partijprogramma je er ook op naslaat, de stijgende lokale lasten zijn voor geen enkele partij die meedoet aan de Oegstgeester verkiezingen, een thema! Dat kan toch niet waar zijn?
Dus, dames en heren gemeenteraadsleden, wilt u als de sodemieter hieraan aandacht besteden in uw campagnes en het daarop volgende gemeentelijke financiële beleid? Want dit loopt zo langzamerhand de spuigaten uit! En tegen mijn dorpsgenoten zou ik willen zeggen (met het oog op 18 maart): follow the money!
Frans Zonneveld
Op 3 maart 2026 tussen 13:30 en 13:45 uur wordt in de Statenpassage van de Tweede Kamer de petitie 'Verbeter de zorg voor mensen met een beperking' overhandigd aan de Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Bron: tweedekamer.nl
Wilt u erbij zijn, neem dan contact op met de petitionaris. Ook kunt u zich aanmelden als bezoeker van de Tweede Kamer zonder deel uit te maken van de delegatie.
Na een datalek liggen persoonsgegevens zoals naam, telefoonnummer, adres en soms zelfs klantrelaties op straat. Criminelen en agressieve callcenters gebruiken die informatie om mensen veel gerichter te benaderen dan bij “gewone” spam.
Het gevolg is niet alleen nummervervalsing (spoofing), maar een hele keten aan telefoonterreur die direct voortkomt uit het misbruik van gelekte data.
Wat je dan ziet gebeuren:
Crypto-oplichting met maatwerk Je wordt gebeld door zogenaamd “investment support”, een “broker”, of een “recovery service” die zegt dat je eerder crypto hebt gekocht of dat er “een wallet op jouw naam” is gevonden. Ze sturen je naar een nep-dashboard, laten je een klein bedrag “winnen” en trekken je daarna leeg of laten je geld overboeken naar fraude-accounts.
SIM-swap / accountovername via social engineering Met genoeg gelekte gegevens (naam, geboortedatum, adres, klantstatus) kunnen oplichters klantenservicegesprekken overtuigender voeren. Doel: een simwissel, eSIM-activatie of reset regelen. Daarna nemen ze WhatsApp, e-mail, banken of andere accounts over via sms-codes.
Nep-incasso’s en “openstaande facturen” (dreig- en drukcampagnes) Je krijgt telefoontjes of voicemails van een “incassobureau” over een verzonnen achterstand. Ze weten net genoeg om geloofwaardig te klinken en voeren de druk op: vandaag betalen, anders deurwaarder/registratie. Vaak volgt er direct een sms of e-mail met een link naar een phishing-betaalpagina.
Nep-helpdesk / ‘uw abonnement is verlengd’ (contract- en verlengingsfraude) Bellers doen zich voor als je provider, streamingdienst of energiebedrijf en melden dat je contract is verlengd of dat je “beveiliging faalt”. Ze sturen je naar een link, laten je een app installeren, of praten je een “annulering” aan die in werkelijkheid een nieuwe overeenkomst of machtiging is.
Door dit soort misbruik wordt een telefoonnummer na een datalek een doelwit: mensen worden herhaaldelijk gebeld, onder druk gezet en soms financieel benadeeld. Dat mag niet afhankelijk zijn van losse adviezen aan consumenten of vrijwillige sectorafspraken. Telecomproviders en nummeruitgifte zijn een cruciale schakel: als caller-id’s beter geverifieerd worden, fraudepatronen sneller geblokkeerd worden en telefoonnummers niet zonder stevige identificatie worden uitgegeven, wordt grootschalig misbruik veel moeilijker.
Deze petitie vraagt daarom om wetgeving die providers verplicht om spoofing én andere vormen van telefonische fraude structureel tegen te gaan, én om strengere eisen (kyc/kyb) bij nummeruitgifte en bulknummergebruik.
Op 12 maart wordt de petitie aan de gemeente Moerdijk overhandigt. Kent u mensen die nog niet hebben getekend maar ook voorstander zijn van een andere lokatie. Laat ze dan nog snel hun mening horen en teken de petitie.
Wauw,
Meer dan 1000 handtekeningen in 24 uur! Blijf het delen!.