De nieuwe Petities.nl-website kende een hobbelige start met vervelende kinderziektes. Die zijn voorbij en de nieuwe mogelijkheden op de bevestigingspagina worden goed gebruikt.
Zo vinkt 1 op de 10 ondertekenaars aan dat ze graag een uitnodiging van de gemeente ontvangen om mee te denken over het beleid. Veel gemeenten bieden manieren om dat te doen: burgerraad, burgerpanel, stadslab, buurtschouw, en wat niet al. Als u een vinkje zet krijgt u af en toe een uitnodiging voor zoiets. Als er iets van uw gading tussen zit, sla toe!
Ook hebben we crowdfunding ingebouwd. Als je met duizenden bent en een deel zegt wat geld toe, dan kan iemand zich overdag professioneel inzetten voor de petitie. Dat is soms namelijk echt nodig. Er moeten zaken uitgezocht worden, er moeten contacten worden gelegd, er moet publiciteit komen, etc. Als je het al druk hebt overdag dan lukt het niet om veel werk voor de petitie erbij te doen. Maar als je met veel ondertekenaars bent kan je iemand inhuren, liefst iemand die hier goed in is. De ruim 100.000 ondertekenaars in de eerste maand hebben samen €12000 toegezegd.
Minstens zo interessant is dat ook veel mensen hebben aangegeven dat ze hun eigen vaardigheden of invloed willen inzetten voor de petitie. Ze willen onderzoek doen voor de petitie, een bijeenkomst organiseren, het woord voeren, het via hun politieke partij aankaarten etc. Samen sta je sterk! Maar er komen ook aparte, specifieke aanbiedingen als ‘mijn theater met 250 plaatsen stel ik beschikbaar voor een congres’, ‘ik wil helpen als bierbrouwer’, ‘bekend van televisie’ of gewoon ‘ik ben zeer actief op sociale media’.
Journalisten die op zoek zijn naar ervaringsexperts kunnen die ook vinden via deze weg. Bij elke petitie is wel iemand die heeft aangegeven over zijn of haar situatie te willen vertellen om de petitie te illustreren.
We hebben veel bezoekers mogen verwelkomen. 2 miljoen bezoekers hebben ongeveer 2 miljoen pagina's opgevraagd. Dat betekent dat men niet de hele site bekijkt, maar een petitie bekijkt, misschien ondertekent en weer weg is. Makkelijker kunnen we het niet maken!
Om uit de huidige, aanslepende crisis te geraken, mogen de overheden niet in een defensieve kramp van blinde besparingen schieten opdat ze toch maar het etiket van de goede huisvader zouden krijgen. Ze moeten daarentegen offensief optreden en volop investeren in het menselijk kapitaal uit de onderklasse.
Dat is niet enkel rechtvaardig, maar onderzoek toont aan dat het ook rendabel en duurzaam is. Het is een belangrijke voorwaarde voor het behoud van onze welvaartstaat. De crisis duurt nu al meer dan drie jaar en is geëvolueerd van een bankencrisis naar een crisis van de overheden. Die overheden hebben immers de bankencrisis bedwongen door de schulden van de banken over te nemen, waardoor hun eigen schuldenberg spectaculair gestegen is. Daarbovenop komt de vergrijzing waardoor de uitgaven voor pensioenen en gezondheidszorg zullen toenemen. Er zijn dus twee oorzaken, de crisis en de vergrijzing, voor het verhoogde risico dat de overheden in de ontwikkelde wereld hun schulden niet (volledig) zullen kunnen terugbetalen. Weinig verrassend wordt er gepleit om de overheidsschuld drastisch te verminderen. De overheid zou zich moeten gedragen als een goede huisvader en op zijn minst niet méér mogen uitgeven dan er binnen komt. Dat is toch de logica zelve? Toch is dit te simpel. Er is niet noodzakelijk iets mis met meer uitgeven dan er binnenkomt, op voorwaarde dat het geld goed besteed wordt. Om met dezelfde metafoor te werken: een huisvader die 10.000 euro leent om op vakantie te gaan is een totaal andere huisvader dan diegene die 100.000 euro leent om de aankoop van zijn huis te financieren. De laatste is een goede huisvader, ook al gaat hij een schuld aan die 200% tot 300% van zijn jaarinkomen bedraagt, terwijl het gedrag van de eerste terecht wordt afgekeurd. Lenen om extra te consumeren is op lange termijn immers onhoudbaar en leidt uiteindelijk tot wanbetaling, terwijl lenen om te investeren op de lange termijn opbrengt, ook al zorgt dit voor een hogere schuld. De voorwaarde is wel dat het investeringsproject rendabel is. We stellen vast dat de rente die de overheden moeten betalen historisch laag staat: Nederland kan op dit moment lenen tegen een reële intrestvoet van minder dan 1 procent (voor leningen op tien jaar). Dat betekent dat indien een investeringsproject meer opbrengt dan 1 procent, de overheid een slechte huisvader zou zijn als ze niet zou lenen om te investeren, ook al loopt de schuld daardoor op. Er zijn heel wat projecten te vinden die veel meer opbrengen dan 1 procent. Zelf zou ik pleiten om te investeren in mensen, meer bepaald in gezinnen met zeer jonge kinderen uit de onderklasse van de samenleving. Onderzoek van onder anderen James Heckman, een Chicago-econoom en Nobelprijswinnaar, heeft aangetoond dat dergelijke investeringen een return on investment kunnen hebben van 7 tot 10 procent. En wellicht is de opbrengst nog hoger, omdat de onderzoekers enkel de effecten op de arbeidssituatie en criminaliteit konden analyseren. Wegens een gebrek aan gegevens kon men geen analyse maken van de effecten op de gezondheidszorg, waarvan ook verwacht wordt dat die positief zijn. En belangrijk: de positieve effecten zijn duurzaam, vooral wat betreft de niet-cognitieve vaardigheden van de kinderen (zoals motivatie, zelfbeheersing en doorzettingsvermogen). Dit gaat volledig in tegen de populaire gedachte dat investeren in de onderklasse weggegooid geld is: domme ouders krijgen immers domme kinderen en dus is investeren niet nuttig. Maar dat blijkt dus niet uit het onderzoek van Heckman. Er is natuurlijk wel een genetische component die overgeërfd wordt, maar dat effect is relatief zwak. Investeren in kinderen uit de onderklasse kan dus wel opbrengen. Meer nog, investeren in kansarme kinderen brengt méér op dan investeren in kansrijke kinderen. Dit geldt weliswaar enkel tot de leeftijd van 6 tot 8 jaar, waarna een investering in kansrijke kinderen meer opbrengt. De opbrengst neemt echter zowel voor kansrijke als kansarme kinderen af naarmate ze ouder worden. De boodschap is dus om vroeg in te grijpen, nog voor er zich problemen voordoen. En een geruststelling is alvast deze: een belangrijke voorwaarde is dat de kansarme gezinnen vrijwillig instappen in het project. Dus geen dwang van de overheid: de autonomie van het gezin is heilig. De bovenstaande redenering is zeer economisch en het gaat voorbij aan de ethische plicht om te investeren in kansarme gezinnen. Maar in de huidige context kunnen overheden enkel lenen om te investeren in rendabele projecten. Het is dus belangrijk om aan te tonen dat er projecten bestaan die én rechtvaardig én rendabel zijn. Enkel lenen om een onrechtvaardige situatie te verbeteren, zonder te kijken naar de efficiëntie van de maatregel zal niet langer getolereerd worden door de financiële markten. Men kan dat immoreel of amoreel vinden, maar de werkelijkheid is wat ze is. Trouwens, zo immoreel is dat niet: indien efficiëntie niet mee in rekening gebracht wordt, wordt de welvaartstaat op lange termijn onhoudbaar en zal ze imploderen, wat een nog veel grotere onrechtvaardigheid is. We moeten er alles aan doen om ons huidige niveau van solidariteit te behouden. De financiële markten geven de overheden dus een belangrijk signaal: wil je de welvaartstaat behouden, dan kan dat enkel door ze financieel duurzaam te maken en dat betekent dat de investeringsprojecten, hoe rechtvaardig ze ook moge zijn, ook getoetst moeten worden aan de efficiëntie. De luxe om het anders te doen hebben we niet meer. Andreas Tirez De auteur is voorzitter van de liberale, onafhankelijke denktank Liberales. Een aangepaste versie van deze tekst verscheen eerder op de website van MO*-magazine Bron: http://www.huisvanafgevaardigden.nl/2011/12/een-goede-huisvader-investeert-in-kansarme-kinderen/
In de loop van 2011 werd duidelijk dat de minister 2 miljoen euro heeft gereserveerd voor 2012 om de fianciering van anonieme online hulpverlening te garanderen tot het moment waarop een structurele oplossing is gevonden. Door deze beslissing is het nut van deze petitie komen te vervallen. Bij deze dank ik de ondertekenaars van deze petitie voor hun deelname. .
Er is een meldpunt gestart waar mensen hun ervaringen met de 'gesloten' SEH kunnen melden. De ervaringen worden gebundeld en gepubliceerd op de Web-sites van de liemerse SP afdelingen en t.z.t. aangeboden aan de landelijke en lokale politiek en aan de Raad van Bestuur.
Afgelopen woensdag is Pieter Hilhorst langs geweest met een cameraploeg. Hilhorst is de VARA Ombudsman.
Voor een nieuwe serie afleveringen besteedt hij aandacht aan de plannen van Kamp met de ouderparticipatiecrèches. Sympathieke man, leuk met kinderen ook. Op de website van HP/DeTijd duiken de ouderparticipatiecreches ook op. Lees de column van Pauline Bijster op hun website en let vooral op de laatste alinea!
as. donderdag, 1 december is er een manifestatie bij het ziekenhuis. Om 13.00 uur bij de Spoed Eisende Hulp komt allen.