The ombudsman, as it stands, is a shark without teeth. It cannot even smell a scandal if it was bleeding before their eyes — can’t sense, can’t bite, can’t act, can’t fix. It’s a watchdog with no jaws. So let’s give it an upgrade or even better give the government such an upgrade that Ombudsman loses the necessity for their entire existence.
This isn’t some grand ideological revolution. It’s just a silly idea for a public ticket system. Silly, but powerful.
Imagine a civic ticket system — not buried in obscure forms, not locked in back-office email chains. Just like an internal help-desk, but for governance. Public, structured, traceable. And smart.
This is what it looks like.
Core Idea
Citizens should be able to report issues publicly — not buried in anonymous inboxes, not hidden behind “ongoing investigation” seals. People already talk about public issues. If people can talk about public issues with their friends, why can’t they track them together too?
A government ticket system could work just like internal systems in IT or customer service — but with a civic twist.
This is not a place for endless debate. It’s a structure to frame problem → proposal → response, cleanly and traceable.
This system proposes a transparent, iterative problem-solving interface where AI is used not to obscure, but to clarify.
The System: Public, AI-Structured, and Transparent
The system is made up of 4 stages — and yes, it uses AI — but only as a tool to help people sharpen what they’re already saying.
Every issue goes through this cycle:
1. Problem Description
a) Citizens submit an issue.
b) The AI cleans up the language, consolidates overlapping inputs, and upgrades the coherence of the report.
c) A public change-log shows the input that evolved the description — all steps visible, all input attributable.
2. Proposed Solution
a) Based on the refined problem description, the AI drafts a solution or possible action path.
b) This is visible to the public as a formal response — no magic, just structured reasoning.
c) This is not a decision. It’s a draft — structured logic, not authority. Only advice.
3. Critique Layer
a) Citizens respond to the proposed solution — a structured challenge to the proposal..
b) Their remarks are also structured by AI — not censored, but upgraded for clarity and grouped by theme or angle.
c) Again, change-logs and input trails are visible. No anonymous edits. No hidden manipulations.
d) in a sense this is the same as step 1 (problem description)
4. Upgraded Solution
a) The AI integrates valid critiques and proposes a refined version of the solution.
b) This is the “feedback-reinforced” stage, where the system attempts synthesis, not endless argument loops.
All stages remain visible — including abandoned tickets, failed resolutions, and ongoing ones. This creates a living public record of issues and proposed governance responses.
This is the synthesis. 1 = 2 + 3 = 4.
Why This Matters
Business Model? Sure — But Keep It Public
Yes, this is a product. But no, it shouldn’t be commercialized. This is civic infrastructure. It belongs to the commons.
It could be sold to municipalities, NGOs, or transparency coalitions — but that defeats the purpose.
Build it, release it, and let it run at zero cost. The public has already paid for enough systems that don’t work. This one should.
The value lies not in monetization — but in legitimacy.
Expanded Use: From Complaint Board to Administrative Operating System
What starts as a feedback tool can evolve into a complete civic engine. The system can scale:
Each issue flows like a case file, but it’s public-facing and structurally transparent. Departments can adopt the system internally. Citizens and officials see the same state of the case. Updates are traceable.
With enough refinement, this system could even approach pre-judicial arbitration or replace lower-level administrative courts — especially for predictable, repeatable types of disputes (benefits, housing, permit denials, etc.).
At some point a judge and lawyer can then bend over the case after it went through these 3 steps.
Design Philosophy
Potential Impact:
If deployed at scale, this would:
Final Thought
Let’s stop treating public concern like noise.
Let’s give it a ticket.
Let’s give the ombudsman jaws.
Give people a way to speak clearly. Let the problems stay visible. Let the fixes be criticized. Let the system evolve in full view.
Democracy doesn’t die in darkness — it suffocates in forms. We’ve normalized arbitrary bureaucracy and opaque complaint systems. But the technology to upgrade them exists. All we’re missing is the will — and the will can be crowd-sourced.
Written by Artorius Magnus
https://tinyurl.com/laconic-utopia World-Peace suggestions @250 articles highschool dropout-autodidact (unofficially 5+ PhD's).
Bedankt voor uw interesse in de petitie, samen staan we sterk!.
We zijn nog steeds in afwachting van bericht van de Rechtbank over het verdere verloop van de beroepsprocedure. De 31 bomen hebben een voorlopige voorziening, 04-03-2026 Rechtbank Rotterdam.
https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBROT:2026:3078&showbutton=true&keyword=31%2BPopulieren&idx=3
Naast de bodemzaak die nog gaat dienen, loopt er een WOO-zaak (Wet Open Overheid). Niet alle stukken rondom onze Omgevingsvergunning- bezwaarzaak zijn geopenbaard, daarom is bezwaar gemaakt tegen het WOO-besluit.
Het bezwaar tegen het WOO-besluit wordt aanstaande maandag behandeld in een openbare hoorzitting. U bent van harte welkom om de hoorzitting bij te wonen.
Datum: 20 juli 2026
Tijd: 9.15u
Locatie: In het kantoor van de Gemeente Rotterdam aan de Zuiderparkweg 300 (voorkant) in Rotterdam.
https://krant.parool.nl/titles/hetparool/8317/publications/2836/pages/12/articles/2572064/13/1
De Amsterdamse Nina van den Broek was een sportieve en enthousiaste student die op hoog niveau roeide en zich omringde met vrienden en familie. Op 20 juni kwam ze tijdens een rondje wielrennen op de Ronde Hoep in Ouder-Amstel om het leven.
Voor Nina van den Broek was er geen twijfel over mogelijk.
Als ze het voor het uitkiezen had, zou ze haar laatste 24 uur op aarde besteden in een skiff, een eenpersoonsroeiboot, op de Amstel. Ze zou genieten van de omgeving, haar hoofd leegmaken en richting het huis van haar oma in Ouderkerk cruisen. Daar zouden ze samen koekjes en chocola eten.
Nina overleed op 20 juni tijdens een rondje wielrennen langs diezelfde Amstel. De actieve 21-jarige student stond midden in het leven, zat vol ambities en toekomstplannen en ‘was er geen mens naar om dood te zijn’, zeggen haar dierbaren. “Ze was energiek, vrolijk en kon overal wat leuks van maken,” vertelt nichtje Neva Hoen (18). “Als ze iets graag wilde, dan ging ze ervoor.”
Nina werd geboren op 6 februari 2005 in Amsterdam, als oudste in wat later een gezin met drie kinderen werd. Ze ging naar de Amsterdamse Montessori School, waar leraar Guido van Rijswijk haar herinnert als een slimme en ingetogen leerling. “Ze hoefde niet per se vooraan te staan en was soms verlegen,” zegt hij, “maar aan haar mimiek en sprankelende ogen kon je zien dat het goed zat. Ze danste en zong uitbundig mee tijdens gezamenlijke activiteiten.” Stille kracht
Nina was ook een sportief kind. Rond haar achtste ging ze voetballen bij AVV Swift in Oud-Zuid. Ook hier herinneren de coaches haar als stille kracht. Ze had geen grote mond, maar wist de rest van het team te enthousiasmeren met haar energie en doorzettingsvermogen. “Nadat ze haar been had gebroken, vroeg haar moeder ons om voorzichtig aan te doen,” vertelt Peter van ’t Veen, coördinator bij Swift. “Na twee wedstrijden voetbalde Nina alsof er niets gebeurd was. Ongelooflijk.”
Nina had veel vriendinnen uit verschillende levensfases. Zoals Emilija Schornagel (20), die ze ontmoette op de eerste dag in de brugklas van het Montessori Lyceum Amsterdam. “Ik zag haar aan een tafeltje zitten, met die vrolijke glimlach en uitnodigende ogen,” vertelt ze. “Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk.”
Nina was een vriendin die goed kon luisteren, logeerpartijen initieerde en altijd openstond voor nieuwe ervaringen. Schornagel: “Toen we de eerste keer op roeikamp gingen, vond ze dat geweldig. Ze besloot dat ze het vaker wilde doen en als ze zoiets bedacht, deed ze het ook.”
Wedstrijdroeien bij Willem III Rond haar zeventiende ging Nina wedstrijdroeien bij roeivereniging Willem III. Ze bleek talent te hebben en behaalde topklasseringen tijdens nationale en internationale toernooien, zoals the Dutch International Youth Regatta. Nina genoot met volle teugen van het harde trainen en de ongedwongen sfeer onder ploeggenoten.
“Samen appeltaart eten na trainingen, gillen en zingen onder de douche,” somt vriendin en roeigenoot Marieke Middag (21) op. “We troostten elkaar, vierden overwinningen. Als we na een training moesten uitvaren, zongen we keihard Op een onbewoond eiland van Kinderen voor Kinderen over de Amstel.”
Hoen bewonderde de discipline van haar oudere nicht. “Ze wilde graag de beste zijn en was heel gepassioneerd over roeien. Daarvoor moest ze dingen laten en vroeg opstaan. Ze was geen groot feestbeest, maar wel ondeugend.”
Lolletje trappen Nina hield ervan een lolletje te trappen, vertellen vrienden en familieleden lachend. Nog geen maand geleden was ze met haar broertje, zusje, neven en nichten naar een cabaretshow van Daniël Arends. Hij speelde die avond twee voorstellingen achter elkaar; zij hadden alleen kaartjes voor de eerste show. Na afloop piepte Nina samen met de rest achter de bewaking langs, om ook de tweede show te zien. “Op de uitvaart dachten we Nina’s gegiebel zelfs uit de kist te horen komen,” zegt Middag. “Het was nooit saai met haar.”
Afgelopen jaar studeerde Nina rechten aan de Vrije Universiteit en werd ze lid van studentenroeivereniging Nereus, waar ze het schopte tot wedstrijdroeier. Als ze met haar ploeg werd verwacht in Rotterdam, was Nina degene die om 6 uur ’s ochtends lachend achter het stuur zat, met de ramen open en meezingend met de muziek.
“We droomden ervan ooit samen naar Canada te gaan en stuurden vaak filmpjes naar elkaar van de natuur en de pistes,” vertelt Schornagel. “Nina was echt een buitenmens.”
Rouwbanden en zwarte strikjes Ook wielrennen deed Nina graag. Op de vroege zaterdagochtend van 20 juni fietste ze samen met haar vader, een geoefend fietser, op de populaire fietsroute De Ronde Hoep toen een groot landbouwvoertuig hen met snelheid naderde op de smalle weg. Nina’s laatste woorden waren: ‘What the fuck.’
Op de Britse roeiregatta in Henley en op de Willem-Alexanderbaan in Rotterdam roeiden de ploegen van Nereus, Aegir, Skøll en Triton vorige week met rouwbanden en zwarte strikjes op hun borst. “Bij Nereus had ze het enorm naar haar zin,” vertelt Middag. “Een paar dagen voor haar overlijden aten we nog samen met vriendinnen en vertelde Nina enthousiaste verhalen over de vereniging. We concludeerden: wat is het toch bijzonder dat we allemaal zo op onze plek zitten.”
Over de auteur: Madelief van Dongen is nieuwsverslaggever bij Het Parool. Tips? Mail m.vandongen@parool.nl
Beste buurtbewoners, De petitie is nu gesloten en zal binnenkort worden overhandigd aan de gemeente. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen. .
De petitie is begin juli opgestuurd naar de gemeente Zeewolde en het wachten is nu op een reactie.
De petitie is gisteravond (13/07) overhandigd aan de raad. Daarna was de raadsvergadering, waar er gelukkig besloten is om het Wijkcentrum in Schollevaar open te houden!.
Vogelhorst 1 telt 449 woonadressen zonder glasvezel, verdeeld over 23 postcodes. Op dit moment staan er 149 handtekeningen onder deze petitie. Dat is 33% van alle adressen in de wijk.
Nog niet genoeg.
*** Waar is deze petitie voor? ***
De petitie is geen bestelformulier en geen contract. U zegt er niets mee toe. Wat de petitie wél doet, is zichtbaar maken hoeveel bewoners van Vogelhorst 1 willen dat er glasvezel komt. Dat cijfer is bedoeld voor de gemeente Almere, voor de Belangenvereniging Almere Hout en voor de providers zelf. Zolang niemand hardop telt hoeveel mensen hier op glasvezel wachten, blijft onze wijk een vergeten stukje op de kaart. Met een getal erachter wordt dat een stuk lastiger.
*** Hoeveel handtekeningen zijn er nodig? ***
Bij vraagbundeling voor glasvezel wordt vaak gerekend met een deelname van rond de 40% van de adressen. Voor Vogelhorst 1 komt dat neer op ongeveer 180 adressen.
Die 40% gaat uiteindelijk over mensen die daadwerkelijk een abonnement afsluiten en niet over handtekeningen. Van de 180 die tekenen zullen er straks misschien een paar afhaken en er zullen zeker bewoners zijn die niet getekend hebben maar wél overstappen zodra de kabel er ligt. Een petitie is dus geen exacte voorspelling. Het is een signaal en hoe sterker dat signaal, hoe serieuzer het genomen wordt.
*** Hoort u erbij? ***
Check uw postcode: 1343AA, 1343AB, 1343AC, 1343AD, 1343AE, 1343AG,1343AH, 1343AJ, 1343AK, 1343AL, 1343AM, 1343AP, 1343AR, 1343AS, 1343AT, 1343AV, 1343AW, 1343BA, 1343BB, 1343BC, 1343BE, 1343BG, 1343DB
Staat uw postcode in deze lijst en heeft u nog niet getekend? Doe dat dan alsnog. En vraag uw buren of zij het al gedaan hebben. Eén handtekening per adres helpt al.
Cijfers: BAG van het Kadaster, peildatum 1 januari 2026.