Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
woensdag 05.10.2011 is er een uitgebreide brief aan het voltallig College van B&W gestuurd. Tot nu toe hebben we 3 reacties ontvangen: Fractievoorzitter Schutter (CU), Fractievoorzitter Boddeus (SP) en Fractievoorzitter Knijnenberg (Gemeentebelang).
woensdag 05 oktober: Artikel voorpagina Regionaal Nieuws inclusief foto: http://www.destentor.nl/regio/kampen/9608411/Verdriet-om-sluiten-speeltuin.ece.
Op 5 oktober 2011 is onderstaande tekst als tweede voortgangsbericht verzonden naar alle ondertekenaars van deze petitie die aangegeven hebben op de hoogte gehouden te willen worden. Geachte ondertekenaar, Op dinsdagmiddag 4 oktober heb ik volgens plan de petitie overhandigd aan de voorzitter van de Kamercommissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Hij vroeg me ook alles wat ik erbij vertelde te mailen zodat de hele commissie hier kennis van kan nemen.
Dat werden de onderstaande 820 woorden, hoewel ik die niet letterlijk zo heb uitgesproken. Alles wat ik zei staat wel in onderstaande tekst. Hou ook totaaltv.nl in de gaten. Journalist Jarco Kriek volgt de ontwikkelingen rondom deze petitie op de voet. Met minstens één commissielid ga ik nog een keer uitgebreider praten over alle details. Er volgt nog één afsluitende e-mail na deze, als er een beslissing is. "Mijn petitie spreekt voor zich. We moeten af van programmaraden en dergelijke oplossingen. Maar werpt u tegen, dan blijven we wel met boze consumenten zitten! Die weer bij de politiek aankloppen omdat ze geen keuze hebben. Vergelijk het met supermarkten. Boze burgers komen pas aankloppen bij de politiek als er geen keuze is maar een monopoliesituatie. Dat is het geval. Mijn tegenvraag is: waarom hebben we alleen in Nederland dit probleem en in onze buurlanden niet? Dat is onze geschiedenis. We hadden in een vroeg stadium kabelnetten waar praktisch iedereen op was aangesloten. In onze grote buurlanden was het alleen via de ether mogelijk om iedereen te bereiken (bergen, dunbevolkte gebieden, etc). De kabel was daar lang een luxe-product voor stedelingen met bijbehorende luxe-prijs. Door de alom aanwezige kabel in onze polder is er nu de situatie dat iedereen een factuurrelatie heeft met een tv-provider, terwijl in het buitenland "gratis tv uit de ether plukken" de norm of in ieder geval het alternatief is. En wat ik nu ga zeggen is kan ik niet hard maken, maar het is de kern van het probleem. In Nederland kunnen de commerciële omroepen nu geld vragen voor hun signaal. Als de kabelaar ze niet betaalt, krijgen ze geen tv-signaal van een populaire omroep. Maar geen nood, de kabelaar verrekent het doodleuk bij de consument. Het is niet veel omdat zo al die miljoenen tv-kijkers tot meebetalen worden gedwongen. Dit verklaart waarom wij in Nederland disproportioneel veel nationale zenders hebben voor zo'n klein landje. Ook verklaart dit waarom het onmogelijk is om al die nationale zenders gratis te zien. Wat in het buitenland de norm is... Niet via de ether (niet over land noch via de ruimte), niet via internet, niet via de kabel. Overal moet je betalen, terwijl in het buitenland de zenders hun uiterste best doen om via alle infrastructuren beschikbaar te zijn. Anders lopen adverteerders weg of bedingen ze een lagere prijs. De financiering is daar ook uitsluitend met belastinggeld, reclame, sponsoring en dergelijke. Betaalzenders zijn daar marginale interessante uitzonderingen. In Nederland zijn de commerciële zenders in feite allemaal betaalzenders, terwijl ze in de beleving van de kijker gratis zijn! Het maandbedrag zou voor die kabelinfrastructuur. Ja, voor een gedeelte, maar er zit wat in verstopt... Het is duidelijk dat het niet in het belang is van één van de partijen om dit toe te geven of tarieven te verklappen. Kabelaars weten van elkaar niet hoe de deals eruit zien die ze hebben gemaakt met de omroepen. Vandaar dat de Nederlandse tv-kijker boos kan worden over het kabelaanbod. Er is geen alternatief. De kabel wordt door velen door het monopolistische karakter nog steeds gezien als een nutsdienst, maar is het niet. De tv via de ether is per definitie een publieke zaak (die ether is van ons allemaal immers), maar is in Nederland nota bene verkocht aan de KPN! Onder de voorwaarde dat ze Ned123 doorgeven. Niet eens het must-carry pakket, waar de kabelaars wel aan moeten voldoen. Daar klagen ze terecht over. Die Digitenne-geschiedenis is een schandaal op zich. Daardoor kan je niet zomaar een antenne in de lucht prikken. Nee, je moet een factuurrelatie aangaan met weer zo'n monopolist zodat die aan de omroepen kan betalen. Tot 2017 is die absurde situatie uit handen gegeven, maar wel gelegitimeerd door de overheid. Als de minister alle providers (internet, kabel, satelliet, digitenne) verplicht om 30 zenders door te geven zullen ze van de omroepen een factuur krijgen daarvoor en betaalt iedere burger mee aan het overaanbod van nationale tv-zenders. Ook als je maar een paar zenders kijkt. Voor de kabelaars zou dat extra vervelend zijn, want de marge op het doorgeven van die zenders is heel smal. Dat doen ze vooral om abonnees te houden. Allerlei diensten op verzoek zijn wel profijtelijk te maken. Legaal downloaden simpel gezegd, via de factuur van je kabelaar. Maar als een deel van die bandbreedte opgeofferd moet worden aan een verplicht aanbod dan is er minder ruimte voor. De kabelaar geeft liever op verzoek door waar men naar wil kijken. Op verzoek stream is veel efficiënter voor het benutten van de bandbreedte dan 30-kanalen tegelijk duwen terwijl je ze niet allemaal tegelijk kan kijken. De kabel is perfect voor tweerichtingsverkeer. De ether is juist perfect voor het uitstrooien van dezelfde data op hetzelfde moment over miljoenen afnemers. Denk aan de enorme verspilling als servers, switches en routers zoveel data die doodloopt in een settop-box moeten rondpompen. Beter gewoon uitzenden via een zendmast voor iedereen. En die klagende burgers? Laat de markt zijn werk doen en ruim belemmerende instituties eerst op. De zenders waar je belasting voor betaalt moeten vanzelfsprekend wel gratis, zonder contract of legitimatie via de ether anoniem te ontvangen zijn. Verder is het afwachten welke consumenten hoeveel willen betalen voor welke zenders. Het is zeker geen overheidstaak om met gedwongen winkelnering allerlei commerciële zenders in leven te houden zoals de minister voornemens is."
Op dinsdag 27 september is de petitie met in totaal 588 ondertekenaars aangeboden aan de leden van de Eerste Kamer. Deze werd in ontvangst genomen door mevr.Mr.Drs.M.A.H. T.
Strik, Eerste Kamerlid voor Groen Links in bijzijn van haar collega Dr.G.A.T.M.Reuten senator voor SP. Ons werd de toezegging gedaan dat er via de Eerste Kamer alsnog bij de Tweede Kamerfracties op zal worden aangedrongen om de minister zich aan zijn belofte te laten houden, en anders rechtstreeks via de EK actie te ondernemen.
Op 24 september is een aanvraag voor het mogen aanbieden van de petitie verstuurd. U leest het goed, een petitie aanbieden gaat niet zomaar. De procedure voor het aanbieden van een petitie is iets omslachtiger dan wat ik had verwacht.
Ik moet schriftelijk een verzoek indienen bij het Bureau kabinetszaken van het ministerie van veiligheid en justitie om een petitie aan te mogen bieden. Dat is inmiddels per brief gebeurd. Mijn verzoek zal na binnenkomst op de agenda worden gezet en dan wordt beslist of ik de petitie mag aanbieden of niet. Dan moet er ook nog ruimte zijn in de agenda van de staatssecretaris (dhr. Teeven), want die is verantwoordelijk voor de wet op de kansspelen. Ik ben dus nu in afwachting van een antwoord van het bureau. De verwachte datum van indienen is naar aanleiding van dit wachten op het einde van oktober gezet. Zodra het wel of niet mogen aanbieden duidelijk is zal ik een definitieve einddatum vastleggen.