Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Donderdagavond 10 april wordt de petitie aangeboden aan de burgemeester van de gemeente Castricum de heer Ben Tap. De aanbieding is om 22.30 uur in het gemeentehuis voorafgaand aan de gemeenteraadsvergadering.
Iedereen die dat wil kan hier bij zijn.
De petitie is 8 april 2025 aangeboden aan de gemeenteraad. De petitie is door de gemeenteraad betrokken bij de inhoudelijk bespreking op 8 april.
De vergadering kun je hier terug kijken
Op 15 april neemt de raad een besluit. Deze vergadering kun je hier bekijken
Griffie gemeenteraad Eindhoven
Petitie: Blanke Zuid-Afrikanen moeten asiel krijgen in Nederland
Inleiding
In de afgelopen jaren zijn er steeds meer zorgen over de veiligheid en het welzijn van blanke Zuid-Afrikanen, die geconfronteerd worden met toenemende vormen van geweld, discriminatie en onrecht in Zuid-Afrika. Het is van essentieel belang dat Nederland zich inzet voor het bieden van bescherming aan deze kwetsbare groep door hen asiel te verlenen.
De situatie in Zuid-Afrika, gekenmerkt door sociaal-politieke instabiliteit, heeft geleid tot een diepgewortelde angst onder blanke Zuid-Afrikanen voor hun veiligheid en toekomst. Daarom pleiten wij voor het verlenen van asiel aan blanke Zuid-Afrikanen in Nederland.
De huidige situatie in Zuid-Afrika
Zuid-Afrika, hoewel het zich sinds het einde van de apartheid officieel heeft gepositioneerd als een democratisch land, kampt nog steeds met ernstige ongelijkheid en geweld. Blanke Zuid-Afrikanen, die vaak landbezit hebben, worden steeds vaker het doelwit van gewelddadige aanvallen. Deze aanvallen zijn vaak niet alleen financieel gemotiveerd, maar ook etnisch en politiek van aard, wat de situatie voor blanke Zuid-Afrikanen bijzonder problematisch maakt.
Statistieken tonen aan dat er in Zuid-Afrika een stijging is van het aantal moorden op boerderijen, waar veel blanke Zuid-Afrikanen wonen. Deze moorden gaan vaak gepaard met brute gewelddaden en lijken regelmatig politiek gemotiveerd te zijn. De overheid heeft moeite om deze criminaliteit effectief aan te pakken, wat de gevoel van onveiligheid onder blanke Zuid-Afrikanen vergroot.
Discriminatie en verlies van eigendom
Naast de directe bedreigingen voor hun leven, worden blanke Zuid-Afrikanen ook geconfronteerd met systematische discriminatie en dreigingen met onteigening van land zonder compensatie. De controversiële landhervormingswetgeving die in Zuid-Afrika wordt besproken, zorgt voor verdere onzekerheid voor blanke Zuid-Afrikanen, vooral boeren die afhankelijk zijn van hun land voor hun inkomen en levensonderhoud. De angst om hun eigendommen te verliezen zonder enige vorm van compensatie, gecombineerd met de verhoogde criminaliteit, maakt het voor veel blanke Zuid-Afrikanen onmogelijk om een toekomst op te bouwen in hun eigen land.
Het recht op bescherming
Zoals vastgelegd in internationale verdragen zoals het Vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties, heeft Nederland de verplichting om bescherming te bieden aan mensen die in hun eigen land gevaar lopen vanwege hun etniciteit, politieke overtuiging of sociale status. Het verlenen van asiel aan blanke Zuid-Afrikanen is niet alleen een morele plicht, maar ook een juridische verplichting vanuit het oogpunt van mensenrechten.
Nederland heeft altijd zijn deuren opengehouden voor mensen die vervolgd worden vanwege hun afkomst of overtuigingen, en het zou een belangrijke stap zijn om deze traditie voort te zetten door blanke Zuid-Afrikanen de bescherming te bieden die ze nodig hebben. Door hen asiel te verlenen, kan Nederland hen een veilige haven bieden waar ze hun leven opnieuw kunnen opbouwen, weg van de dreiging van geweld en onrecht in Zuid-Afrika.
Waarom Nederland?
Nederland heeft een lange geschiedenis van het bieden van asiel aan mensen die vervolgd worden in hun thuisland. Het land heeft bovendien een stabiel politiek klimaat, een hoge levensstandaard, en is bekend om zijn toewijding aan mensenrechten en internationale normen. Het bieden van asiel aan blanke Zuid-Afrikanen zou niet alleen bijdragen aan het beschermen van mensen die in gevaar verkeren, maar ook het internationale imago van Nederland als land van bescherming en rechtvaardigheid versterken.
Daarnaast heeft Nederland een grote en goed geïntegreerde Zuid-Afrikaanse gemeenschap, die kan helpen bij het integreren van nieuwe vluchtelingen en het opbouwen van netwerken van steun en solidariteit. Dit zou een belangrijke bijdrage leveren aan de succesvolle integratie van blanke Zuid-Afrikanen in de samenleving.
Conclusie
Blanke Zuid-Afrikanen bevinden zich in een onhoudbare situatie waarin geweld, discriminatie en het verlies van hun eigendom dagelijkse realiteit zijn geworden. Nederland heeft de morele en juridische verantwoordelijkheid om deze mensen bescherming te bieden door hen asiel te verlenen. Dit zou niet alleen een daad van mededogen zijn, maar ook een belangrijke stap in het naleven van de mensenrechten en het versterken van de waarden van recht en gerechtigheid die Nederland hoog in het vaandel heeft staan. Wij roepen de Nederlandse regering op om haar grenzen te openen voor deze kwetsbare groep en hen een veilige toekomst te bieden in Nederland.
Teken deze petitie en help mee om de rechten en veiligheid van blanke Zuid-Afrikanen te waarborgen.
Inmiddels hebben diverse organisaties het woord Hindostanen geschrapt waaronder het NPO. .
Vaker ontvangen we de opmerking dat MKB-ondernemers onzichtbaar zijn bij ministeries en dus niet vaak op de agenda staan. Daar willen en kunnen we verandering in brengen als we ons verenigen als collectief en als klankbord gaan functioneren voor ministeries.
Ik roep dan ook iedereen op zich aan te melden binnen het collectief.
Er zijn geen kosten aan verbonden, we vragen je enkel om actie en input.
Aanmelden kan via (https://ondernemersbarometer.nl/index.php/energietransitiecollectief-mkb/)
Samensterk en samen bouwen aan de toekomst van Nederland met het MKB als banenmotor.
In een tijd waarin tegenpolen graag worden onderstreept, werd het naarmate de actie vordert duidelijk dat een deel van de geïnteresseerden zich wel kunnen vinden in het idee - maar minder in de titel "autovrij". Het gaat namelijk uit van iets wat we niet willen, in plaats van iets wat we wel willen.
En daarmee krijgt het een negatieve context.
We zijn niet doof voor feedback, daarom gaat de actie door onder een andere titel: Straat van Den Haag. Want tijdens die ene dag in het jaar, is de straat van héél Den Haag. Of je nou wel een auto hebt of niet, op die dag laten we 'm even staan en zien we hoe de openbare ruimte ook verdeeld kan worden. Wat ten goede komt van iedereen.
Wat gaat de vvd stemmen? Er zijn nog geen zekerheden omtrent handhaving. Zal de vvd daarom vooralsnog tegen stemmen? Of zo laf als wat hun woord (weer) niet nakomen en meestemmen met links Nederland? We gaan het zien.
De fietsflat wordt gesloopt.
Bron: Het Parool, 7 april 2025 Nederlaag voor gemeente Amsterdam: fietsflat bij CS krijgt toch geen tweede leven op Schiphol.