Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Op de actiedag zelf zou je met een grote thermometer op het podium, of centraal op het veld aan kunnen geven hoeveel ondersteuners er zijn. 40.000 is het aantal voor een Burgerinitiatief tot een Kamerdebat.
Bij een T.V. registratie zullen het er veel meer zijn. Alles is live met de eigen smartphone te volgen en te stimuleren. Je kunt mensen vragen te tekenen en je ziet het resultaat meteen !!
Dit aantal van 40.000 haal je al in de aanloop van de demonstratie als je in een motiverende mail naar alle LHV/NHG/VPH leden het verzoek stuurt te tekenen en te delen, personeel en eventueel patiënten hierbij te betrekken. Dat kan de hele dag met de smartphone. Het is in ieder geval een ludiek, feestelijk en vooral duurzaam en waardig gebeuren.
Geachte ondertekenaar van de onze petitie,
Hartelijk dank voor uw bijdrage!
Wij mogen op 14 juli op bezoek bij de wethouder om de petitie aan te bieden.
We gaan zien of het wat gaat veranderen.
Hartelijke groeten, Olaf Hammelburg..
De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) verwacht dat er volgende week vrijdag tussen de vijf- en tienduizend huisartsen, doktersassistenten en praktijkondersteuners naar de manifestatie op het Malieveld in Den Haag komen. De artsen protesteren tegen de vele extra taken die zij op hun bord krijgen.
In zeker 20 locale en regionale kranten werden op maandag al de redenen van de huisartsen actie besproken. De petitie is ondersteunend, dus de oproep is in ieder geval zoveel mogelijk mee te doen met de landelijke actie. Een viraal gaande petitie zal de kracht van het protest doen toenemen
De eerste actiedag loopt de petitie prima. Op het eind van de dag zullen er ruim 1000 mensen ondersteuning hebben gegeven.
Een groot gedeelte is zorgverlener. Dat zou kunnen betekenen dat de petitie niet vaak buiten de groep van zorgprofessionals wordt gedeeld. Dit kan en het mag, ondertekenen is zeker niet alleen voor huisartsen, net zo goed voor patienten en paramedici, verpleegkundigen. Het kan viraal gaan door te delen. Dan schrijven we geschiedenis.
Het Lied van Grote Zorg werd door een stoppend huisarts gezongen als protest tegen toenemende regeldruk en taken en de constatering dat huisartsen geen tractor zullen gebruiken om hun argumenten kracht bij te zetten. Nederland gaat vanzelf als de zorg ontoegankelijk wordt.
https://youtu.be/u1eLcW_EOOI
Onbegrijpelijk dat onze regering niet beseft dat er oorlog en HONGER in deze wereld is. Dagelijks sterven duizenden mensen en kinderen die geen eten hebben.
Er is gebrek aan kennis in de huidige politiek
Huisartsen lopen tegen hun grenzen aan en gaan staken. Op 1 juli protesteren ze op het Malieveld in Den Haag.
Onder de huisartsen is de animo voor de actie groot, bijna 70 % van de huisartsen denkt te gaan De huisartsen richten zich met het protest vooral tot minister Ernst Kuipers (Gezondheidszorg). Ze willen dat er concrete afspraken gemaakt worden in de zorgakkoorden. Van veel van de eerder gemaakte afspraken om de huisartsenzorg te ontlasten is volgens de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) tot dusver niets terechtgekomen. De organisatie maakte de actie bekend op 'de Internationale dag van de huisarts'.
5 jaar petitie : sta naakt toe zonder beperking (1 juli 2017 - 1 juli 2022), ingediend bij de Tweede Kamer op 20 juni 2022 Zoals is uitgelegd op hun website, kan een petitie worden aangeboden bij de Tweede Kamer. De petitionaris is verzocht voor zijn of haar petitie een toelichtingsbrief toe te zenden aan de griffier van de juiste commissie (in dit geval, Justitie en Veiligheid omdat het een strafrecht kwestie is.) Dit heb ik op 20 juni 2022 gedaan en wacht nu op een beslissing.
De tweede kamer heeft gereageerd op de dag van mijn toezending. Mijn petitie met toelichting is doorgestuurd naar leden van de commissie. De zomerreces van de Tweede Kamer is 8 juli tot 5 september 2022. Hierna wordt besloten of ik mijn petitie mag presenteren in de Statenpassage bij de Tweede Kamer. Hier worden petities namelijk aangeboden in persoon in een kwartier tijd. Zodra ik iets hierover ontvang, meld ik dat hier meteen.
Ik heb in 5 jaar tijd de media en publiek niet echt kunnen bereiken met deze petitie ondanks mijn herculische pogingen. Daarom beschouw ik mijn benadering van de Tweede Kamer als mijn laatste poging. De wetgevers zijn de deskundigen en zij beslissen uiteindelijk. Ik kan alleen maar hopen dat mijn toelichtingsbrief netjes beland is.
De toelichtingsbrief (2 pagina's) zet ik hierbij op Issuu (publicatie website) als PDF upload (geen download dus!) Voor degenen die deze (veilig) link niet willen openen, zet ik de tekst van mijn toelichtingsbrief hieronder.
TOELICHTINGSBRIEF: "STA NAAKT TOE IN HET OPENBAAR ZONDER BEPERKING"
Petitie: Sta naakt toe in het openbaar zonder beperking ( https://stanaakttoe.petities.nl/ ) : verzoek om Artikel 430a uit het Wetboek van Strafrecht te verwijderen en openbare naaktheid te normaliseren.
Artikel 430a van het Wetboek van Strafrecht luidt: “Hij die zich buiten een door de gemeenteraad als geschikt voor ongeklede openbare recreatie aangewezen plaats, ongekleed bevindt op of aan een voor het openbaar verkeer bestemde plaats die voor ongeklede recreatie niet geschikt is, wordt gestraft met geldboete van de eerste categorie.”
Motivatie van petitionaris: Waarom deze petitie nu en waaraan ligt mijn motivatie als mens in de maatschappij?
Dit doel is humanistisch en individualistisch, geïnspireerd door de vier andere innovatieve sociale elementen waarvoor Nederland een pionier is: prostitutie, homohuwelijk en euthanasie, gelegaliseerd in 2000, 2001 en 2002. Ook soft drugs sinds 1976 door middel van een gedoogbeleid populair en "normaal" is geworden in Nederland. Daarom noem ik dit initiatief "Het 5e Element". Het huidige wetsartikel 430a bepaalt dat alleen gemeenten plekken mogen aanduiden voor naaktrecreatie, maar ik meen dat dit een individualistisch recht moet zijn. Iemand beboeten omdat hij of zij naakt is in het openbaar past niet bij het moderne progressieve denken in Nederland. Ik kwam vaak naar Nederland meer dan dertig jaar geleden om televisie reportages te doen over euthanasie, homohuwelijk, prostitutie en soft drugs. Ik zag destijds - lang voordat homohuwelijk, prostitutie en euthanasie waren gelegaliseerd - hoe tegenstanders alarmistisch of diametraal vanuit een fobisch en irrationele instelling reageerden. Toch zijn deze sociale innovaties inmiddels gelegaliseerd en genormaliseerd in Nederland. Democratie is een evolutionair proces is mijn motiverend grondslag in het oprichten van deze petitie.
Achtergrond van artikel 430a in het Wetboek van Strafrecht
In 1986 is de openbare naaktrecreatie bij de wet vastgelegd in artikel 430a in het Wetboek van Strafrecht. Eerder in mei 1975 besloot de toenmalige minister van justitie minister Dries van Agt dat ongeklede recreatie geen schending van de eerbaarheid is. Naakt recreatie in hedendaags Nederland is daarom sindsdien niet meer in strijd met normen en waarden.
Geschiedenis van naaktheid in Nederland: evolutie van een collectieve perceptie van het naakte lichaam
Over het algemeen in moderne samenleving deontologisch gezien kunnen Nederlanders met moeilijke onderwerpen goed omgaan (bespreekbaarheid) en de geschiedenis met naakt in het openbaar in Nederland is eeuwen oud: een beroemd voorbeeld hiervan is de zogenoemde naakte "wederdopers" (anabaptisten), vanuit 1535 in Amsterdam, terug te vinden in vele schilderijen. De rol van naaktheid in kunst en visuele media is indicatief en informeert de collectieve culturele psyche van een volk en kan niet worden onderschat. Phil Bloom is een modern voorbeeld van maatschappelijk acceptatie van naaktheid, bekend als de eerste naakte vrouw op televisie in 1967. Meer recente voorbeelden van naaktheid op Nederlandse televisie zijn: Adam Zkt. Eva en Undress For Love van RTL, Gewoon Bloot (van NTR) waarin naakte volwassenen bloot staan op een podium voor geklede kinderen die de naaktheid objectief en rustig becommentariëren. Dit is bewijs dat leeftijd ook geen cultureel probleem vormt in de collectieve Nederlandse mentaliteit wat betreft naaktheid. Een Nederlander is niet snel geschokt: Nederlanders zijn hiervoor te nuchter. Taboe of schandaal bestaat niet echt In Nederland zoals in andere landen waar preutsheid domineert of waar naaktheid zelfs de doodstraf verdient.
Huidige situatie
Volgens een juridisch adviseur van de Nederlands Federatie voor Naturisme (NFN) jaarlijks zijn slechts een tiental mensen beboet met artikel 430a (en vaak verkeerd omdat de niet-seksuele openbare naaktheid is soms verward met ongewenst dan wel verstorend gedrag, met name Artikel 246: seksuele intimidatie); voor een land van 17 miljoen inwoners is dit erg weinig. "Het beste of meeste uit de wet halen" is in dit geval niet van toepassing omdat het impliceert dat niet-seksuele naaktheid op zich ooit strafbaar kan zijn.
Betoog: tot welke intensiteit moet men juridisch een fobisch of discriminerend perceptie of interpretatie van niet-seksuele openbare naaktheid overwegen?
Niet-seksueel naakt in het openbaar is een persoonlijke keuze en brengt geen schade aan de toekijker in Nederland. Men is niet verplicht om ernaar te kijken of mee te doen. Openbare naaktheid heeft een positieve vreedzame invloed op het publiek zoals is bewezen bij World Naked Bike Ride (bewust zijn voor het milieu) en Amsterdam Body Painting Parade (kunst is gezond therapie voor de menselijke geest). Het precedent van de vrijgesproken Delftse Hout Naaktlopers provoceert de vraag: tot hoeverre moet men meegaan met waarnemers die zich van niet-seksuele openbare naaktheid laten schrikken omdat zulke waarnemers geen naakte lichamen in hun gezichtsveld willen hebben, puur vanuit hun persoonlijke fobisch of irrationele discriminerende paradigma of verouderde schaamtementaliteit? De zogenoemde “ongewilde confrontatie” met naakte mensen forceert de geldig vraagstelling: waarom is het vreedzaam niet-seksuele tonen van een naakte lichaam in het openbaar nu nog steeds strafbaar in een democratische samenleving?
Het betoog slaagt in het voordeel van naakte recreanten: het precedent van de vrijgesproken Delftse Hout Naaktlopers (uitspraak 18 januari 2017)
De bovenvermelde uitspraak van 18 januari 2017 heeft hier degelijk wat te zeggen, namelijk omdat deze naaktlopers vrij zijn gesproken ondanks hun naaktheid op een plek die niet is aangewezen voor naakt recreatie. In deze uitspraak wordt gesproken over maatschappelijke acceptatie en discutabele zedelijkheids opvatting van openbare naaktheid in een democratische samenleving. Hoewel technisch en een complex materie juridisch gezien, ik meen het komt op neer dat deze uitspraak annuleert het nut van Artikel 430a in het Wetboek van Strafrecht.
Normen en waarden
Hierdoor vloeit voort naakt in het openbaar toch geen verstoring is van de openbare orde zoals ontelbare varianten het bewijzen. Naakt in het openbaar in Nederland is al een genormaliseerde werkelijkheid. Vele voorbeelden in gevarieerde contexten van openbare naaktheid in de open lucht - onder andere World Naked Bike Ride, Body Painting, fotografie een naakt recreatie op aangewezen en niet-aangewezen plaatsen in Nederland - bewijzen dat openbare niet-seksuele naaktheid in Nederland geen overtreding is betreffende de openbare orde en heeft als consequentie dat een speciale motivatie of context voor het oefenen van openbare naaktheid niet noodzakelijk is. Men loopt in het park omdat men dat wil, met of zonder kleren. Een geklede mens is niet minder exhibitionistisch dan een ongeklede mens, alleen het goede gedrag van een mens in een maatschappij is van belang voor de samenleving en de verantwoordelijkheid van de betrokkene individuen.
Conclusie
Zoals ieder ander aspect of nuance van vrijheid in een democratisch land, is het oefenen of reageren van openbare naaktheid niet verplicht. Ik meen dat openbare naaktheid een individuele keuze is dat een progressief land zoals Nederland haar burgers kan geven. Individualisten moeten het recht hebben dit soms te mogen kiezen, éénmalig of misschien nooit. Om deze reden constateer ik dat Artikel 430a in het Wetboek van Strafrecht beperkt de keuzevrijheid van Individualisten en dat dit wetsartikel verouderd is en een achterhaald overblijfsel uit de tijd dat de overheid ons voor eigen bestwil beschermde. Dat past niet bij modern progressief denken waar Nederland wereldwijd bekend voor is. Dit verzoek inwilligen kost de staat niks omdat er niets uit de schatkist verspild wordt aan het achtervolgen van burgers als dit artikel is gewist. Een nieuwe wet kost geld, opruimen niet. Naakt in het openbaar in Nederland is al een genormaliseerde werkelijkheid en een eventuele wissing van Artikel 430a in het Wetboek van Strafrecht zal dit voldongen feit symbolisch bevestigen.
Om deze redenen verzoek ik het Nederlandse parlement artikel 430a van het Wetboek van Strafrecht te wissen en openbare naaktheid toe te staan zonder beperkingen.
Thomas Lundy ( www.thomaslundy.com ), petitionaris wonend te Amsterdam . Deze petitie is bij de Tweede Kamer (Justitie en Veiligheid) ingediend op 20 juni 2022. Opgericht 1 juli 2017 op petities.nl : https://stanaakttoe.petities.nl/