Antwoord op de petitie van de wethouder, misschien een stopverbod in de Spuistraat.
Behandeld door Bestuurlijke zaken V&OR
TA2022-000642/ZD2022-008765
Uw petitie/raadsadres van 20 juni 2022 over “Geef het fietspad terug in de Spuistraat”
Beste Amsterdammers,
Hartelijk dank voor uw petitie aan de gemeenteraad van 20 juni 2022 met als onderwerp “Geef het fietspad terug in de Spuistraat”.
In uw petitie vraagt u in de eerste plaats om zo snel mogelijk een tijdelijk fietspad af te tekenen op het nieuw aangelegde trottoir in de Spuistraat. In de tweede plaats doet u een procedurevoorstel om tot een nieuw besluit te komen in de gemeenteraad over een definitieve inrichting.
Daarbij doet u ook een suggestie voor een inrichtingsprincipe waarbij de rijbaan wordt verschoven en een nieuw fietspad wordt aangelegd. Dit gaat ten koste van de parkeerplaatsen aan beide zijden van de weg.
Op 13 juli 2022 heeft de gemeenteraad mij gevraagd om uw brief te beantwoorden.
Ik zal achtereenvolgens ingaan op de voorgeschiedenis en uw vragen.
Voorgeschiedenis
Tijdens de afgelopen coronaperiode, toen er ‘anderhalvemeter’-maatregelen moesten worden getroffen in de openbare ruimte, is het fietspad in de Spuistraat afgesloten om meer ruimte aan de voetganger te geven door de fietser gebruik te laten maken van de rijbaan. Dit is grotendeels als positief ervaren door zowel de buurt als de verkeersdeelnemers in de Spuistraat.
Daarnaast waren er ook kritische geluiden.
De stadsdeelcommissie Centrum heeft op 2 november 2021 nadrukkelijk verzocht om de Spuistraat definitief in te richten als fietsstraat waar de auto te gast is.
Vervolgens is de buurt geconsulteerd, is het voorstel onder andere besproken in de stadsdeelcommissie - met inspraak van voor- en tegenstanders –, besproken met Fietsersbond en getoetst in de Centrale Verkeerscommissie (CVC).
Dit heeft op 17 januari 2022 geresulteerd in een besluit van het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Centrum waarin is besloten de Spuistraat definitief in te richten als fietsstraat, waar de auto te gast is. Ook de positieve en negatieve ervaringen uit de coronaperiode zijn meegewogen in het besluit.
De afgelopen maanden is het fietspad verwijderd en omgezet in trottoir. Ook wordt nieuwe bebording geplaatst en nieuwe markering op de rijbaan aangebracht, waaruit duidelijk blijkt dat de auto te gast is in de fietsstraat.
Andere afwegingen om definitief tot een inrichting als fietsstraat te besluiten
1. Historisch veranderende situatie
De Spuistraat met vrijliggend fietspad komt voort uit de situatie van de jaren ‘90 van de vorige eeuw waarbij de Spuistraat nog als hoofdnet voor auto’s fungeerde richting Raadhuisstraat, Rokin, Amstel en Vijzelstraat. Dit was een 50km/u hoofdweg met een veelvoud van de huidige hoeveelheid gemotoriseerd verkeer.
De afgelopen decennia is de functie van de Spuistraat en de wijze waarop de verkeerscirculatie in het stadshart is georganiseerd, veranderd. Zo is van de vroegere doorgaande ontsluitingswegen alleen de Raadhuisstraat nog bereikbaar via de Spuistraat en is de Nieuwezijds Voorburgwal de voornaamste en aangewezen hoofdroute om vanuit het noorden de Raadhuisstraat te bereiken. Dit betekent dat de Spuistraat voornamelijk een buurtfunctie heeft gekregen waar maximaal 30 km per uur mag worden gereden. De Spuistraat vervult nu dus een ondergeschikte rol ten opzichte van het hoofdnet auto. Dit moet ook duidelijk zijn in de wijze waarop een straat is ingericht. Een geasfalteerde vrijliggende rijbaan voor auto’s met een vrijliggend fietspad is niet de juiste indeling.
2. Toekomstbestendigheid
Wanneer het project de Oranje Loper is afgerond, met name de werkzaamheden op de Nieuwezijds Voorburgwal, is er een verdere afname van gemotoriseerd verkeer in de Spuistraat. Het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Centrum heeft nadrukkelijk toegezegd, de punten die door de stadsdeelcommissie zijn gevraagd in het ontwerp voor herinrichting mee te nemen. Deze punten overlappen met uw petitie en betreffen:
a. Fietsverkeer richting het noorden mogelijk maken
b. Meer ruimte voor voetganger en fietser
c. Rekening houden met bewoners met een gehandicaptenparkeerplaats op kenteken.
Huidige situatie
Ik deel uw mening dat de huidige situatie in de Spuistraat niet ideaal is. Er wordt frequent geladen en gelost op de rijbaan, waarbij zowel het gemotoriseerd verkeer als het fietsverkeer wordt gehinderd en er soms zelfs gevaarlijke situaties ontstaan. Hierbij moet de kanttekening worden gemaakt dat dit met name in de ochtendspits tot problemen leidt en het buiten deze periode de doorstroming voldoende is en de situatie goed functioneert.
De problemen in de Spuistraat zijn te wijten aan de minimale breedte van de rijbaan. Ondanks het grote aantal laad- en losplekken waar gebruik van kan worden gemaakt, wordt nog veel stilgestaan op de rijbaan, waardoor fietsers gaan uitwijken over het trottoir.
Stadsdeel Centrum kijkt voortdurend naar mogelijkheden voor verdere verbeteringen om de verkeersveiligheid te vergroten en de situatie voor fietsers comfortabeler te maken. Nu wordt onderzocht of een stopverbod, dat samenvalt met de venstertijden voor laden en lossen, soelaas kan bieden. Daarnaast is stadsdeel Centrum in gesprek met Afval & Grondstoffen om te onderzoeken of andere ophaaltijden of -methoden voor het huis- en bedrijfsafval mogelijk zijn.
Volledige herinrichting voorlopig niet mogelijk
Het is de ambitie van het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Centrum dat bij de eerstvolgende mogelijkheid de rijbaan van de Spuistraat te verbreden en dat de Spuistraat officieel tweerichtingsverkeer voor fietsers wordt. Er zijn meerdere redenen dat dit niet vóór 2027 kan worden opgepakt.
Denk aan de vele werkzaamheden die al plaatsvinden in dit gedeelte van de binnenstad aan zowel de weginfrastrucutuur (zoals Nieuwezijds Voorburgwal, Raadhuisstraat en Rozengracht) als aan de kademuren en bruggen, de lange voorbereidingstijd die een herinrichting met zich mee brengt en tenslotte de financiële uitdagingen waar de gemeente Amsterdam voor staat.
Geen nieuw besluit door de gemeenteraad
Zoals hiervoor gezegd, is een volledige herinrichting van de Spuistraat de komende jaren helaas niet aan de orde. De bevoegdheid om een besluit te nemen over een nieuwe inrichting van de Spuistraat ligt sinds de verkiezingen van 17 maart dit jaar bij het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Centrum.
Daarom zal de gemeenteraad niet betrokken worden in de besluitvorming. Wél zal de projectvoorbereiding als het zover is de normale participatie- en inspraakprocedures doorlopen en zal het Dagelijks Bestuur, zoals gebruikelijk, de stadsdeelcommissie consulteren voorafgaand aan het besluit.
Het door u voorgestelde inrichtingsprincipe
Ik wil in deze brief niet vooruitlopen op hoe de nieuwe inrichting van de Spuistraat er uit moet komen te zien. Ik kan daarom niet ingaan op de door u voorgestelde definitieve oplossing. Er zijn wel enkele basisprincipes waar bij een nieuwe inrichting rekening mee moet worden gehouden. Denk aan de vele bedrijven en instellingen (o.a. OLVG) die in de Spuistraat gevestigd zijn en hun behoefte om te kunnen laden en lossen, de inrichtingsprincipes van Duurzaam Veilig en de transformatie van Amsterdam tot een Autoluwe Stad.
Ik verwacht u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
Met vriendelijke groet,
Namens het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam, Melanie van der Horst
Wethouder Verkeer, Vervoer en Luchtkwaliteit
“De enorme opkomst laat zien hoe belangrijk deze plek is voor Zoeterwoude. De jeugd heeft duidelijk gesproken.
Het is teleurstellend dat de kooi ondanks alle feiten en alle steun niet direct kan worden heropend. Wij blijven ons inzetten voor een oplossing die recht doet aan 636 ondertekenaars en aan alle kinderen die hier veilig willen spelen.” Partijpolitiek is belangrijker dan resultaat voor de jeugd!
Lokale democratie draait niet om vergaderingen, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat beleid eerlijk wordt toegepast.
Vertrouwen dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Vertrouwen dat inspraak daadwerkelijk invloed heeft. En vertrouwen dat de gemeenteraad haar controlerende rol serieus neemt.
In Dijk en Waard staat dat vertrouwen onder druk.
Het snippergroendossier heeft dat zichtbaar gemaakt. Wat begon als individuele vragen over verkoop en verhuur van gemeentelijke stroken grond, groeide uit tot een breder bestuurlijk signaal. 177 inwoners ondertekenden een petitie waarin zij wezen op rechtsongelijkheid en willekeur. Hun oproep was niet emotioneel, maar principieel: laat onafhankelijk onderzoeken hoe het beleid tot stand is gekomen en hoe het wordt uitgevoerd.
Op 9 september 2025 werd die petitie aangeboden aan de gemeenteraad. De motie om dit onafhankelijk te laten onderzoeken kreeg geen brede steun. Daarmee bleef een fundamentele vraag liggen: hoe borg je rechtsgelijkheid als signalen van mogelijke ongelijkheid niet onafhankelijk worden getoetst?
Het gaat hier niet om een paar meter grond. Het gaat om de vraag of inwoners erop kunnen vertrouwen dat beleid consequent, uitlegbaar en controleerbaar wordt toegepast.
Het snippergroendossier staat bovendien niet op zichzelf.
Bij het parkeerbeleid zagen we dat voorstellen eerst brede politieke steun kregen, terwijl onder inwoners veel zorgen leefden over proportionaliteit en draagvlak. Pas nadat maatschappelijke kritiek duidelijk werd, volgden aanpassingen. Ook bij de nasleep van de nieuwjaarsbrand in Noord-Scharwoude bleek een verzoek tot een spoeddebat in eerste instantie onvoldoende steun te krijgen. Dat zijn geen schandalen. Maar ze laten wel zien dat de raad niet altijd op het eerste moment maximale scherpte organiseert.
Besturen is mensenwerk. Fouten kunnen worden gemaakt. Inzichten kunnen veranderen. Dat is normaal. Juist daarom is controle geen wantrouwen, maar een noodzakelijke voorwaarde voor kwaliteit.
Binnen de gemeente is de gemeenteraad het hoogste orgaan en de hoogste volksvertegenwoordiging. Op landelijk niveau vervult de Tweede Kamer die rol; lokaal is dat de raad. Dat betekent dat de raad niet slechts meebestuurt, maar primair toetst, weegt en controleert. Niet als formaliteit, maar als kernopdracht. Die rol vraagt om meer dan politieke loyaliteit of coalitiediscipline. Zij vraagt om onafhankelijke oordeelsvorming. Om expliciete risicoafweging. Om het stellen van aanvullende vragen wanneer informatie onvolledig is. En om de bereidheid om een pas op de plaats te maken wanneer signalen uit de samenleving daar aanleiding toe geven.
In mijn professionele loopbaan heb ik gewerkt op het snijvlak van bestuur, control en risicobeheersing. Binnen gemeenten, woningcorporaties en onderwijsinstellingen heb ik gezien wat het verschil maakt tussen robuust bestuur en kwetsbaar bestuur. Transparantie. Onafhankelijke toetsing. En een cultuur waarin tegenspraak niet als hinderlijk wordt gezien, maar als kwaliteitsinstrument.
Wanneer tegenkracht onvoldoende wordt georganiseerd, ontstaat er iets subtiels maar wezenlijks: afstand. Afstand tussen beleid en uitvoering. Tussen besluit en beleving. Tussen bestuur en inwoner. Die afstand groeit niet door slechte intenties, maar door bestuurlijke vanzelfsprekendheid. Door het gevoel dat het proces zorgvuldig is doorlopen, terwijl inwoners dat anders ervaren.
Juist op lokaal niveau is dat risico groot. Besluiten raken direct aan woonwijken, parkeerplaatsen, tuinen en portemonnees. Als inwoners het gevoel krijgen dat inspraak vooral procedureel is, ondermijnt dat het draagvlak zelfs wanneer het beleid inhoudelijk te verdedigen is.
Dat is voor mij de reden om mij kandidaat te stellen voor de gemeenteraad namens Beter voor Dijk en Waard.
Niet omdat alles fout gaat. Niet omdat bestuurders verkeerde bedoelingen hebben. Maar omdat ik zie dat de controlerende rol van de raad steviger en zichtbaarder kan worden ingevuld. Een gezonde democratie vraagt niet om tegenwerking, maar om tegenkracht. Niet om permanente oppositie, maar om onafhankelijke weging. Dat betekent ook dat verantwoordelijkheid nemen en kritisch controleren elkaar niet uitsluiten. Een partij kan bereid zijn om bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen én tegelijkertijd scherp te blijven op rechtsgelijkheid, transparantie en uitvoerbaarheid. Bestuur zonder tegenkracht verliest kwaliteit. Tegenkracht zonder verantwoordelijkheid verliest geloofwaardigheid. De balans daartussen bepaalt het vertrouwen.
De komende verkiezingen gaan daarom niet alleen over beleidskeuzes. Ze gaan over de vraag hoe de gemeenteraad haar rol invult. Volgt zij primair het college? Of organiseert zij zichtbaar en consequent haar controlerende taak?
Wie wil dat besluiten eerder en scherper worden getoetst. Wie wil dat signalen van inwoners serieus en onafhankelijk worden gewogen. Wie wil dat rechtsgelijkheid geen abstract begrip is, maar een concreet uitgangspunt.
Die kiest voor een raad met meer inhoudelijke tegenkracht.
Een gemeente functioneert uiteindelijk niet in beleidsstukken, maar in straten, tuinen en buurten. Dáár moet vertrouwen voelbaar zijn. Dáár begint goed bestuur.
Gerard Veldman Kandidaat gemeenteraad Dijk en Waard Nummer 4 – Beter voor Dijk en Waard
We propose limiting the use of social media by children under 16 years of age.
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart viel bij de inwoners van Oegstgeest de jaarlijkse aanslag voor de lokale lasten op de mat. Zo ook bij mij.
Mijn nota bedraagt dit jaar 2.394,70 euro. Jawel, 2.394,70 euro. Ik moest het zelf ook even herlezen. Een heel bedrag. Maar goed, ik ben dan ook de gelukkige eigenaar van een huis dat door de gemeente is getaxeerd op 811.000 euro.
Toch heb ik er voor de aardigheid de aanslag van 2011 bij gepakt. Het moment dat ik naar deze woning verhuisde. Toen taxeerde de gemeente mijn huis op 504.000 euro en bedroeg de aanslag 671,55 euro.
Wacht eens even! Dus in die vijftien jaar dat ik hier woon, is de waarde van mijn huis nog niet verdubbeld, maar zijn de lokale lasten bijna verviervoudigd! Een groot deel daarvan bestaat uit de WOZ-belasting. Geen doelbelasting zoals de afvalstoffenheffing, maar een belasting die in de algemene middelen van de gemeente vloeit.
Laat Oegstgeest het tarief voor de WOZ-belasting in die tijd verhoogd hebben van 0,086800 procent naar 0,117000 procent. Een stijging van 34 procent. Volgens een landelijk onderzoek van de Universiteit Groningen (zie coelo.nl) is Oegstgeest hiermee na Wassenaar de duurste gemeente van Zuid-Holland. Duurder dus dan Voorschoten, Leidschendam-Voorburg, Leiden et cetera.
Nu wil ik helemaal geen zielig verhaal ophangen. Maar ik kan u wel vertellen dat mijn salaris in diezelfde tijd niet is verviervoudigd. En dat zal voor de meesten van ons gelden. En dat betekent dus dat de gemeente Oegstgeest een steeds groter deel van ieders gezinsbudget opslokt.
Afijn, het is algemeen bekend dat het Rijk steeds meer taken overdraagt aan gemeentes dus logisch dat er extra geld bij moet. Maar dan is het toch verrassend om in het Leidsch Dagblad van 7 juli 2025 te lezen dat de gemeente Oegstgeest financieel gezond is en over het jaar 2024 2,75 miljoen heeft overgehouden. Voor het jaar 2025 wordt ook verwacht dat (als de jaarrekening klaar is) er geld blijkt te zijn overgebleven.
Ehhhh … dit is een beetje raar verhaal toch? Dus de Oegstgeestenaren worden steeds zwaarder aangeslagen en de gemeente houdt geld over. En het wordt nog raarder! Want welk partijprogramma je er ook op naslaat, de stijgende lokale lasten zijn voor geen enkele partij die meedoet aan de Oegstgeester verkiezingen, een thema! Dat kan toch niet waar zijn?
Dus, dames en heren gemeenteraadsleden, wilt u als de sodemieter hieraan aandacht besteden in uw campagnes en het daarop volgende gemeentelijke financiële beleid? Want dit loopt zo langzamerhand de spuigaten uit! En tegen mijn dorpsgenoten zou ik willen zeggen (met het oog op 18 maart): follow the money!
Frans Zonneveld
Op 3 maart 2026 tussen 13:30 en 13:45 uur wordt in de Statenpassage van de Tweede Kamer de petitie 'Verbeter de zorg voor mensen met een beperking' overhandigd aan de Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Bron: tweedekamer.nl
Wilt u erbij zijn, neem dan contact op met de petitionaris. Ook kunt u zich aanmelden als bezoeker van de Tweede Kamer zonder deel uit te maken van de delegatie.
Na een datalek liggen persoonsgegevens zoals naam, telefoonnummer, adres en soms zelfs klantrelaties op straat. Criminelen en agressieve callcenters gebruiken die informatie om mensen veel gerichter te benaderen dan bij “gewone” spam.
Het gevolg is niet alleen nummervervalsing (spoofing), maar een hele keten aan telefoonterreur die direct voortkomt uit het misbruik van gelekte data.
Wat je dan ziet gebeuren:
Crypto-oplichting met maatwerk Je wordt gebeld door zogenaamd “investment support”, een “broker”, of een “recovery service” die zegt dat je eerder crypto hebt gekocht of dat er “een wallet op jouw naam” is gevonden. Ze sturen je naar een nep-dashboard, laten je een klein bedrag “winnen” en trekken je daarna leeg of laten je geld overboeken naar fraude-accounts.
SIM-swap / accountovername via social engineering Met genoeg gelekte gegevens (naam, geboortedatum, adres, klantstatus) kunnen oplichters klantenservicegesprekken overtuigender voeren. Doel: een simwissel, eSIM-activatie of reset regelen. Daarna nemen ze WhatsApp, e-mail, banken of andere accounts over via sms-codes.
Nep-incasso’s en “openstaande facturen” (dreig- en drukcampagnes) Je krijgt telefoontjes of voicemails van een “incassobureau” over een verzonnen achterstand. Ze weten net genoeg om geloofwaardig te klinken en voeren de druk op: vandaag betalen, anders deurwaarder/registratie. Vaak volgt er direct een sms of e-mail met een link naar een phishing-betaalpagina.
Nep-helpdesk / ‘uw abonnement is verlengd’ (contract- en verlengingsfraude) Bellers doen zich voor als je provider, streamingdienst of energiebedrijf en melden dat je contract is verlengd of dat je “beveiliging faalt”. Ze sturen je naar een link, laten je een app installeren, of praten je een “annulering” aan die in werkelijkheid een nieuwe overeenkomst of machtiging is.
Door dit soort misbruik wordt een telefoonnummer na een datalek een doelwit: mensen worden herhaaldelijk gebeld, onder druk gezet en soms financieel benadeeld. Dat mag niet afhankelijk zijn van losse adviezen aan consumenten of vrijwillige sectorafspraken. Telecomproviders en nummeruitgifte zijn een cruciale schakel: als caller-id’s beter geverifieerd worden, fraudepatronen sneller geblokkeerd worden en telefoonnummers niet zonder stevige identificatie worden uitgegeven, wordt grootschalig misbruik veel moeilijker.
Deze petitie vraagt daarom om wetgeving die providers verplicht om spoofing én andere vormen van telefonische fraude structureel tegen te gaan, én om strengere eisen (kyc/kyb) bij nummeruitgifte en bulknummergebruik.
Op 12 maart wordt de petitie aan de gemeente Moerdijk overhandigt. Kent u mensen die nog niet hebben getekend maar ook voorstander zijn van een andere lokatie. Laat ze dan nog snel hun mening horen en teken de petitie.
Wauw,
Meer dan 1000 handtekeningen in 24 uur! Blijf het delen!.