Het College voor de Rechten van de Mens presenteerde vandaag (03 dec 2018) zijn jaarlijkse rapportage over het VN-verdrag Handicap. In de rapportage aan het VN-Comité voor de rechten van personen met een handicap geeft het College een beeld van hoe het er in Nederland voor staat met de implementatie van het verdrag. Het College uit in de rapportage aan het VN-Comité stevige kritiek, die Ieder(in) en veel andere belangenorganisaties delen. Het rapport bevestigt dat er nog veel moet gebeuren om van een goede implementatie te kunnen spreken.
Deze rapportage van het College is een van de drie manieren waarop de uitvoering van het verdrag wordt bijgehouden. De Nederlandse Staat rapporteert elke vier jaar aan het in Genève gevestigde Comité. Dat gebeurde afgelopen zomer voor het eerst. De derde manier is een schaduwrapportage die organisaties van mensen met een beperking, waaronder Ieder(in), elke vier jaar naar Genève sturen. De eerste schaduwrapportage wordt volgend jaar opgesteld. Het Comité beoordeelt op basis van deze drie rapportages de voortgang van de implementatie van het verdrag.
Rechtsongelijkheid door decentralisaties
Een van de zorgen die het College in het rapport uit, gaat over het grondbeginsel van het verdrag: nothing about us, without us. Niets over ons, zonder ons. Het College betwijfelt of mensen met een beperking al voldoende worden betrokken bij beleid en besluitvorming. Deels vanwege onze decentrale samenleving, waarin veel beleid per gemeente wordt gevormd.
Op de decentralisaties is meer kritiek. Het is in sommige gemeenten moeilijk je recht te verzilveren en de gemeentelijke beleidsvrijheid leidt tot grote verschillen in de kwaliteit van zorg en ondersteuning. Dit zorgt voor rechtsongelijkheid tussen gemeenten.
Onderwijs en arbeidsmarkt niet-inclusief
Het College heeft daarnaast kritiek op het uitblijven van inclusief onderwijs. Een inclusief onderwijssysteem moet ervoor zorgen dat kinderen met en zonder beperking zoveel mogelijk met elkaar naar school gaan. Ook de arbeidsmarkt is nog verre van inclusief. De stappen die de overheid op dat gebeeid heeft gezet, zijn volgens het College onvoldoende en hebben niet meer mensen met een arbeidsbeperking aan het werk geholpen.
Facultatief protocol
Het VN-verdrag kent nog een optionele aanvullende verklaring. Dit wordt het optioneel protocol genoemd en maakt het mogelijk om als persoon rechtstreeks een klacht in te dienen bij het Comité in Genève, als het VN-verdrag niet wordt nageleefd. Nederland tekende dit protocol in tegenstelling tot veel andere landen niet. Het College mist maatregelen om naleving van het verdrag te garanderen, en dringt er daarom nadrukkelijk op aan dat Nederland het protocol alsnog tekent.
In de tweede helft van 2019 dienen belangenorganisaties van en voor mensen met een beperking hun schaduwrapportage in. Daarin krijgt de kritiek van het College zonder meer een vervolg.
Link naar artikel:
https://iederin.nl/nieuws/18396/mensenrechtencollege-kritisch-over-implementatie-vn-verdrag/
Petitie: Vóór een leefbaar Gilze en Rijen
De gemeente Gilze en Rijen belooft veel, maar maakt te weinig waar. Onze leefomgeving gaat achteruit, terwijl er wél beleid en woorden zijn.
Deze petitie is opgesteld om duidelijk te maken dat inwoners geen loze beloften meer accepteren. Besluiten van de gemeente dienen vanaf nu te worden getoetst aan deze uitgangspunten. Onderteken deze petitie voor 31 januari 2026.
Op 16 juni 2025 verhuisde de UB in het P.C. Hoofthuis naar het BG-terrein.
Sindsdien staat de voormalige bibliotheekruimte leeg en wacht op een nieuwe bestemming. Voor het vak Placemaking onderzoeken studenten van de opleiding Interdisciplinaire Sociale Wetenschap hoe deze plek tijdelijk én betekenisvol kan worden ingevuld. Denk mee over de toekomst van deze ruimte en vul de survey in!
Gebruik onderstaande link: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc62YcvIjrUMU0TRH0eTMu-YKd4QURzQISh-Ul65WKj6R94eQ/viewform?usp=dialog
Kort persbericht / Nieuwsflits Politieke steun groeit voor aanpak medicijnverspilling De steun in de Tweede Kamer voor een duurzaam medicatiebeleid groeit. BoerBurgerBeweging (BBB) heeft zich vandaag aangesloten bij de vijf actiepunten van Werkgroep Verspil geen pil.
Eerder spraken ook BVNL en Partij voor de Dieren hun steun uit. Samen vertegenwoordigen zij volgens de laatste peilingen acht Kamerzetels. Jaarlijks wordt in Nederland voor minstens €630 miljoen aan medicijnen verspild — een groot verlies voor zowel zorg als milieu. BBB pleit voor wettelijk hergebruik van ongebruikte medicatie, terughalen van medicijnproductie naar Nederland, rapportageplicht van verspilling en producentenverantwoordelijkheid. “Zeggen wat je doet en doen wat je zegt — dat is wat nu nodig is,” zegt de Werkgroep. “Met BBB, BVNL en PvdD groeit het politieke draagvlak zichtbaar.” De Werkgroep roept andere partijen op om vóór de verkiezingen eveneens kleur te bekennen.
Dank aan ieder die tot nu ondertekend heeft! Ik hoop dat we hier gezamenlijk echt iets kunnen forceren om tot een goede oplossing voor onze afvalvoorziening te komen..
Deze petitie gaat over gedrag, niet over wie de daders zijn. Het gaat om:
• Spugen, slaan, intimideren
• Roekeloos rijgedrag op voetpaden
• Geweld tegen willekeurige voorbijgangers
Waarom profilering schadelijk is:
❌ Het verzwakt de boodschap - Als we dit maken over etniciteit, achtergrond of wijk, verliezen we de focus op het echte probleem: gewelddadig gedrag dat ongestraft blijft.
❌ Het is oneerlijk - Er zijn fatbikers van alle achtergronden die zich netjes gedragen, en er zijn overlastgevers van alle achtergronden.
Generaliseren helpt niemand.
❌ Het verdeelt in plaats van verenigt - Deze petitie moet Amsterdammers samenbrengen voor veiligheid, niet groepen tegen elkaar opzetten.
❌ Het ondermijnt oplossingen - Als we dit frameen als “probleem van bepaalde groepen,” missen we dat kentekens en handhaving voor iedereen werken, ongeacht achtergrond.
Waar het WEL om gaat:
✅ Verantwoordelijkheid voor gedrag ✅ Traceerbaarheid via kentekens ✅ Handhaving tegen geweld ✅ Veiligheid voor alle Amsterdammers
Een voorbeeld: Als iemand je spuugt, maakt het niet uit of die persoon blank, bruin, zwart, rijk, arm, uit Noord of Zuid komt. Het maakt uit dat het geweld is, dat het onacceptabel is, en dat de dader verantwoordelijk gehouden moet worden. Kentekens discrimineren niet - ze identificeren gedrag, niet personen. Wie zich netjes gedraagt heeft niets te vrezen, ongeacht achtergrond. Wie geweld pleegt wordt aangepakt, ongeacht achtergrond. Dit is geen “wij tegen zij” - dit is “veiligheid voor iedereen.”
Gisteren naar het Grote Zorgdebat 2025 geweest. Tot mijn teleurstelling geen aandacht voor mensen die aan EPA leiden.
Ik heb de indruk dat de ‘gevestigde partijen’ in de politiek net als zorgverleners aan ‘cherry picking’ doen in het beleid. In plaats van ruim aandacht te richten op de zorg voor patiënten met een EPA (ernstige psychiatrische aandoening), dus de mensen die bij de crisisdienst terecht komen, die op straat voor overlast zorgen en/ of in gevaar zijn, gaat het beleid vooral om het voorkomen dat mensen met lichte psychische klachten instromen in de GGZ.
Je hebt absoluut gelijk dat opvoeding een grote rol speelt - niemand wordt asociaal puur door een fatbike. Het probleem is dat de fatbike het middel is geworden waarmee dit gedrag wordt uitgevoerd, zonder enige consequentie. Ja, we moeten werk maken van opvoeding, jongeren betere kansen geven, grenzen stellen thuis.
Maar ondertussen lopen er slachtoffers rond die gespuugd, geslagen of geïntimideerd worden. Die kunnen niet wachten tot een generatie beter is opgevoed. Kentekens en handhaving zorgen niet dat jongeren ineens respectvol worden - maar ze zorgen wel dat er consequenties zijn voor gewelddadig gedrag. En dat is belangrijk, zowel voor de slachtoffers als voor de daders zelf. Grenzen en gevolgen zijn ook een vorm van opvoeding.
Veel e-bikes, waaronder fatbikes, zijn momenteel niet traceerbaar. Maar fatbikes vallen extra op door de combinatie van factoren: ze zijn krachtig, vaak opgevoerd, relatief goedkoop, populair bij jongeren, en worden structureel geassocieerd met gewelddadig en intimiderend gedrag.
Wanneer iemand je spuugt, slaat of intimideert en wegrijdt, is er geen enkele manier om deze persoon te traceren. Wat kentekens oplossen ✅ Identificatie mogelijk Met een kenteken kunnen daders van geweld en intimidatie eindelijk getraceerd en aangepakt worden. Getuigen en slachtoffers kunnen het kenteken noteren, camera’s kunnen het vastleggen. ✅ Handhaving mogelijk Auto’s, scooters en bromfietsen hebben allemaal kentekens - dat maakt handhaving mogelijk. E-bikes, inclusief fatbikes, zouden dezelfde standaard moeten volgen voor traceerbaarheid. ✅ Ouderlijke verantwoordelijkheid Met een kenteken is de fatbike traceerbaar naar de eigenaar, waardoor ouders verantwoordelijkheid kunnen nemen voor het gedrag van hun kinderen. ✅ Afschrikwekkend effect Wanneer je weet dat je getraceerd kunt worden en dat er consequenties zijn, denk je twee keer na voordat je gewelddadig handelt. ✅ Bescherming voor iedereen Verantwoordelijke rijders hebben niets te vrezen - voor hen verandert er niets. Maar slachtoffers van geweld krijgen eindelijk een manier om daders aan te wijzen. Waarom beginnen bij fatbikes? Je hebt gelijk dat veel e-bikes niet traceerbaar zijn. Ideaal gezien zouden alle opgevoerde of krachtige e-bikes geregistreerd moeten worden. Fatbikes zijn echter het meest urgente probleem geworden door het structurele patroon van geweld en intimidatie. Door hier te beginnen, creëren we een precedent dat uitgebreid kan worden naar andere e-bikes. Dit gaat niet om: ❌ Fatbikes verbieden ❌ Alle fatbikers straffen❌ Alleen fatbikes aanpakken Dit gaat wel om: ✅ Beginnen met het grootste veiligheidsprobleem ✅ Traceerbaarheid creëren ✅ Consequenties voor gewelddadig gedrag ✅ Veiligheid voor alle Amsterdammers