Deze petitie staat al ruim vijf jaar online en al die tijd ervaar ik een doofpotcultuur. Te veel partijen hebben baat bij de status quo. Binnen de sector lijkt niemand zich geroepen te voelen een eind te maken aan de misstanden. Het is wegkijken en buitensluiten. Maar nu lijkt er toch iets in beweging te komen bij de Rechtspraak.
ANP verloor nog drie zaken
Eigenlijk denk ik dat ANP wel vaker verloor afgelopen jaren. Maar lang niet alle uitspraken worden gepubliceerd. Deze drie verloren zaken zijn door de Rechtspraak online gezet in 2026:
1. Foto belastingdienst. Het lijkt er sterk op dat ANP bewijs heeft vervalst. Gedaagde had namelijk andere screenshots via Wayback dan ANP.
2. Foto Stef Blok. Gebrekkige dagvaarding en indien schade zou zijn toegewezen zou dat slechts één euro zijn geweest.
3. Foto lachgascilinders. ANP heeft de rechten niet om een schadevergoeding te vorderen, die berusten bij de freelancer. Soortgelijke jurisprudentie met dezelfde freelancefotograaf was er overigens al jaren…
Ook weer winst voor ANP
Helaas ook een dertien-in-een-dozijn-zaakje dat ANP op de gebruikelijke manier won. Hoogste tijd dat eisende partijen verplicht worden bewijs te overleggen dat zij de auteursrechthebbende vertegenwoordigen. Juridische leken gaan er namelijk vanuit dat zo’n gerenommeerd bedrijf als ANP de rechten heeft om schadevergoeding te vorderen en vragen daarom niet naar bewijs daarvan.
Doofpotcultuur
Het blijft akelig stil in de pers en bij de bloggende juristen over de door ANP verloren zaken. Marcel van den Berg bracht in kaart waardoor dat wordt veroorzaakt. Heel fijn is dat Marcel de pen opgepakt heeft en een dossier over fototrollen gaat bijhouden. Er verschenen inmiddels 11 stukken.
The soap continues
Bij rechtbank Rotterdam kantelt er helaas nog niks: ik ben wederom niet-ontvankelijk verklaard. Dus wederom geen inhoudelijke beoordeling. Ook heeft de kantonrechter mijn naam wederom verkeerd gespeld. Kennelijk is het niet de bedoeling dat de vonnissen op mijn naam teruggevonden kunnen worden. De hele soap kun je lezen bij de crowdfunding.
Blijft er nog één optie over: cassatie in belang der wet. Ook dat zal misschien verzanden in bureaucratie, maar niet geschoten is altijd mis. En het is best vermakelijk om het vonnis uit 2019 te beoordelen met de kennis van nu. Ik heb maar liefst acht grieven gevonden! Kan me niet voorstellen dat de Hoge Raad ze alle acht kan afwimpelen. Maar goed, ik ben wel vaker zeker van mijn zaak geweest en rechtspraak is geen exacte wetenschap.
Pre-order boek
Eindelijk mijn manuscript ingeleverd. Maar er knaagde iets bij mij: de uitgever is aansprakelijk voor wat ik opschrijf en Communicatiereeks is een kleine uitgeverij. Gezamenlijk hebben we besloten ons contract te ontbinden. Lees hier verder.
Ik heb op dit moment geen zin om een andere uitgever te zoeken en weer met het manuscript aan de gang te moeten. Dus ik ga het zelf in een kleine oplage laten drukken. Kijk ik daarna wel verder. Lijkt me ook beter als het boek eerst bij de juiste personen belandt en er niet gelijk lelijke reviews bij Bol & co verschijnen. Genoeg partijen die niet blij zullen zijn met het boek.
Je kunt het boek hier pre-orderen. De oplage laat ik afhangen van het aantal pre-orders en zal maximaal 500 stuks bedragen.
Bart Hofmeester
De vaste advocaat van Roel Dijkstra heeft haar toga aan de wilgen gehangen en nu heeft hij een nieuwe juridische partner: Dirk Jan Dijkstra. Die maakt het nog wat bonter getuige de bedragen die hij claimt en de stukken die hij meestuurt als bewijs dat Roel Dijkstra de maker zou zijn van de foto’s van Bart Hofmeester.
Don Pedro
Pieter Pannevis was eveneens vaste klant van Kitty van Boven. Twee hardwerkende ondernemers moesten duizenden euro’s betalen voor het gebruik van zijn foto's op hun Facebookpagina: een broodjeszaak en een vishandel. Vooralsnog lijkt hij niet overgestapt naar een ander en stuurt zelf sommatiebrieven. Hoe je daarop reageert met een tegenvoorstel lees je hier.
Het komt zelden voor dat ik een schikkingsvoorstel maak. Dat doe ik alleen bij een commerciële inbreuk en als er namens de rechthebbende geclaimd wordt. Dat moet ik Pieter Pannevis nageven, in tegenstelling tot Roel Dijkstra jaagt hij op eigen foto’s!
Dat was mijn riedeltje weer deze keer. Deel dit voorgangsbericht en help mee fototrollen in een desinfecterend zonnetje te zetten.
Groet!
De petitionaris
De petitie heeft inmiddels meer dan 20 handtekeningen. Dat laat zien dat nu ruim tien keer zoveel mensen dit als een welstandsexces zien als het aantal eigenaren van Jacoba van Beierenweg 122. In de loop van volgende week dienen we de petitie in bij de gemeente als onderdeel van een bezwaarschrift tegen het voorgenomen besluit om niet te handhaven.
Elke extra handtekening helpt om te laten zien dat dit breed leeft in de buurt. Dank voor alle steun en betrokkenheid, Gunnar Ballzus
Kijk de film op de facebookpagina 'Inside Zuidlaren'
We gingen de drie nieuwe haltes af die het OV Bureau heeft bedacht. .
Aedes. (2025, 9 december).
Arbeidsmarktonderzoek woningcorporaties 2025. https://aedes.nl/media/document/flow-arbeidsmarktonderzoek-woningcorporaties-2025 aedes
Tuinte, P. (2018, 8 maart). Woningcorporaties: de relatie tussen leeftijd medewerker en prestaties. LinkedIn. https://nl.linkedin.com/pulse/woningcorporaties-de-relatie-tussen-leeftijd-en-paul-tuinte nl.linkedin
Trends in HR. (2022, 27 november). Vergrijzing betekent verlies van organisatiekennis. https://www.trendsinhr.nl/vergrijzing-betekent-verlies-van-organisatiekennis/ trendsinhr
Tijd voor een update. Waar staan we nu?
31 maart aanstaande. - Op dit moment zitten we op een mooi getal van 303 handtekeningen. Daar ben ik al enorm blij mee. Maar hopelijk in het overige tijdsbestek zal dit stijgen. - Er heeft al een screening plaats gevonden om de petitie aan te mogen bieden. Die is positief. - De minister is bekend rondom deze petitie. Dus dat wil zeggen dat de ontvangst door zal gaan. Op locatie krijgt men 10 tot 15 minuten de tijd om het mondeling toe te lichten. Daar hopen we zeker gebruik van te maken al heb ik hier die volle tijd niet voor nodig. - De cheque om te overhandigen is inmiddels ontworpen door onze technisch ontwerpster, Mw. C. d. H. waar we haar vanaf deze plaats hartelijk bedanken. Het ontwerp past echt super goed bij de afbeelding die u ziet.
Tot zover. Helpt u mee met meer bekendheid?
Dank u wel.
“De enorme opkomst laat zien hoe belangrijk deze plek is voor Zoeterwoude. De jeugd heeft duidelijk gesproken.
Het is teleurstellend dat de kooi ondanks alle feiten en alle steun niet direct kan worden heropend. Wij blijven ons inzetten voor een oplossing die recht doet aan 636 ondertekenaars en aan alle kinderen die hier veilig willen spelen.” Partijpolitiek is belangrijker dan resultaat voor de jeugd!
Lokale democratie draait niet om vergaderingen, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat beleid eerlijk wordt toegepast.
Vertrouwen dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Vertrouwen dat inspraak daadwerkelijk invloed heeft. En vertrouwen dat de gemeenteraad haar controlerende rol serieus neemt.
In Dijk en Waard staat dat vertrouwen onder druk.
Het snippergroendossier heeft dat zichtbaar gemaakt. Wat begon als individuele vragen over verkoop en verhuur van gemeentelijke stroken grond, groeide uit tot een breder bestuurlijk signaal. 177 inwoners ondertekenden een petitie waarin zij wezen op rechtsongelijkheid en willekeur. Hun oproep was niet emotioneel, maar principieel: laat onafhankelijk onderzoeken hoe het beleid tot stand is gekomen en hoe het wordt uitgevoerd.
Op 9 september 2025 werd die petitie aangeboden aan de gemeenteraad. De motie om dit onafhankelijk te laten onderzoeken kreeg geen brede steun. Daarmee bleef een fundamentele vraag liggen: hoe borg je rechtsgelijkheid als signalen van mogelijke ongelijkheid niet onafhankelijk worden getoetst?
Het gaat hier niet om een paar meter grond. Het gaat om de vraag of inwoners erop kunnen vertrouwen dat beleid consequent, uitlegbaar en controleerbaar wordt toegepast.
Het snippergroendossier staat bovendien niet op zichzelf.
Bij het parkeerbeleid zagen we dat voorstellen eerst brede politieke steun kregen, terwijl onder inwoners veel zorgen leefden over proportionaliteit en draagvlak. Pas nadat maatschappelijke kritiek duidelijk werd, volgden aanpassingen. Ook bij de nasleep van de nieuwjaarsbrand in Noord-Scharwoude bleek een verzoek tot een spoeddebat in eerste instantie onvoldoende steun te krijgen. Dat zijn geen schandalen. Maar ze laten wel zien dat de raad niet altijd op het eerste moment maximale scherpte organiseert.
Besturen is mensenwerk. Fouten kunnen worden gemaakt. Inzichten kunnen veranderen. Dat is normaal. Juist daarom is controle geen wantrouwen, maar een noodzakelijke voorwaarde voor kwaliteit.
Binnen de gemeente is de gemeenteraad het hoogste orgaan en de hoogste volksvertegenwoordiging. Op landelijk niveau vervult de Tweede Kamer die rol; lokaal is dat de raad. Dat betekent dat de raad niet slechts meebestuurt, maar primair toetst, weegt en controleert. Niet als formaliteit, maar als kernopdracht. Die rol vraagt om meer dan politieke loyaliteit of coalitiediscipline. Zij vraagt om onafhankelijke oordeelsvorming. Om expliciete risicoafweging. Om het stellen van aanvullende vragen wanneer informatie onvolledig is. En om de bereidheid om een pas op de plaats te maken wanneer signalen uit de samenleving daar aanleiding toe geven.
In mijn professionele loopbaan heb ik gewerkt op het snijvlak van bestuur, control en risicobeheersing. Binnen gemeenten, woningcorporaties en onderwijsinstellingen heb ik gezien wat het verschil maakt tussen robuust bestuur en kwetsbaar bestuur. Transparantie. Onafhankelijke toetsing. En een cultuur waarin tegenspraak niet als hinderlijk wordt gezien, maar als kwaliteitsinstrument.
Wanneer tegenkracht onvoldoende wordt georganiseerd, ontstaat er iets subtiels maar wezenlijks: afstand. Afstand tussen beleid en uitvoering. Tussen besluit en beleving. Tussen bestuur en inwoner. Die afstand groeit niet door slechte intenties, maar door bestuurlijke vanzelfsprekendheid. Door het gevoel dat het proces zorgvuldig is doorlopen, terwijl inwoners dat anders ervaren.
Juist op lokaal niveau is dat risico groot. Besluiten raken direct aan woonwijken, parkeerplaatsen, tuinen en portemonnees. Als inwoners het gevoel krijgen dat inspraak vooral procedureel is, ondermijnt dat het draagvlak zelfs wanneer het beleid inhoudelijk te verdedigen is.
Dat is voor mij de reden om mij kandidaat te stellen voor de gemeenteraad namens Beter voor Dijk en Waard.
Niet omdat alles fout gaat. Niet omdat bestuurders verkeerde bedoelingen hebben. Maar omdat ik zie dat de controlerende rol van de raad steviger en zichtbaarder kan worden ingevuld. Een gezonde democratie vraagt niet om tegenwerking, maar om tegenkracht. Niet om permanente oppositie, maar om onafhankelijke weging. Dat betekent ook dat verantwoordelijkheid nemen en kritisch controleren elkaar niet uitsluiten. Een partij kan bereid zijn om bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen én tegelijkertijd scherp te blijven op rechtsgelijkheid, transparantie en uitvoerbaarheid. Bestuur zonder tegenkracht verliest kwaliteit. Tegenkracht zonder verantwoordelijkheid verliest geloofwaardigheid. De balans daartussen bepaalt het vertrouwen.
De komende verkiezingen gaan daarom niet alleen over beleidskeuzes. Ze gaan over de vraag hoe de gemeenteraad haar rol invult. Volgt zij primair het college? Of organiseert zij zichtbaar en consequent haar controlerende taak?
Wie wil dat besluiten eerder en scherper worden getoetst. Wie wil dat signalen van inwoners serieus en onafhankelijk worden gewogen. Wie wil dat rechtsgelijkheid geen abstract begrip is, maar een concreet uitgangspunt.
Die kiest voor een raad met meer inhoudelijke tegenkracht.
Een gemeente functioneert uiteindelijk niet in beleidsstukken, maar in straten, tuinen en buurten. Dáár moet vertrouwen voelbaar zijn. Dáár begint goed bestuur.
Gerard Veldman Kandidaat gemeenteraad Dijk en Waard Nummer 4 – Beter voor Dijk en Waard
We propose limiting the use of social media by children under 16 years of age.
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart viel bij de inwoners van Oegstgeest de jaarlijkse aanslag voor de lokale lasten op de mat. Zo ook bij mij.
Mijn nota bedraagt dit jaar 2.394,70 euro. Jawel, 2.394,70 euro. Ik moest het zelf ook even herlezen. Een heel bedrag. Maar goed, ik ben dan ook de gelukkige eigenaar van een huis dat door de gemeente is getaxeerd op 811.000 euro.
Toch heb ik er voor de aardigheid de aanslag van 2011 bij gepakt. Het moment dat ik naar deze woning verhuisde. Toen taxeerde de gemeente mijn huis op 504.000 euro en bedroeg de aanslag 671,55 euro.
Wacht eens even! Dus in die vijftien jaar dat ik hier woon, is de waarde van mijn huis nog niet verdubbeld, maar zijn de lokale lasten bijna verviervoudigd! Een groot deel daarvan bestaat uit de WOZ-belasting. Geen doelbelasting zoals de afvalstoffenheffing, maar een belasting die in de algemene middelen van de gemeente vloeit.
Laat Oegstgeest het tarief voor de WOZ-belasting in die tijd verhoogd hebben van 0,086800 procent naar 0,117000 procent. Een stijging van 34 procent. Volgens een landelijk onderzoek van de Universiteit Groningen (zie coelo.nl) is Oegstgeest hiermee na Wassenaar de duurste gemeente van Zuid-Holland. Duurder dus dan Voorschoten, Leidschendam-Voorburg, Leiden et cetera.
Nu wil ik helemaal geen zielig verhaal ophangen. Maar ik kan u wel vertellen dat mijn salaris in diezelfde tijd niet is verviervoudigd. En dat zal voor de meesten van ons gelden. En dat betekent dus dat de gemeente Oegstgeest een steeds groter deel van ieders gezinsbudget opslokt.
Afijn, het is algemeen bekend dat het Rijk steeds meer taken overdraagt aan gemeentes dus logisch dat er extra geld bij moet. Maar dan is het toch verrassend om in het Leidsch Dagblad van 7 juli 2025 te lezen dat de gemeente Oegstgeest financieel gezond is en over het jaar 2024 2,75 miljoen heeft overgehouden. Voor het jaar 2025 wordt ook verwacht dat (als de jaarrekening klaar is) er geld blijkt te zijn overgebleven.
Ehhhh … dit is een beetje raar verhaal toch? Dus de Oegstgeestenaren worden steeds zwaarder aangeslagen en de gemeente houdt geld over. En het wordt nog raarder! Want welk partijprogramma je er ook op naslaat, de stijgende lokale lasten zijn voor geen enkele partij die meedoet aan de Oegstgeester verkiezingen, een thema! Dat kan toch niet waar zijn?
Dus, dames en heren gemeenteraadsleden, wilt u als de sodemieter hieraan aandacht besteden in uw campagnes en het daarop volgende gemeentelijke financiële beleid? Want dit loopt zo langzamerhand de spuigaten uit! En tegen mijn dorpsgenoten zou ik willen zeggen (met het oog op 18 maart): follow the money!
Frans Zonneveld