Updates

Desinfecterende zonnetjes blijken te werken! Na de uitzending van Kassa! zag ik geen nieuwe zaken meer van Rights Control/Sucré Salé/Micta. Wel helaas nog enkele zaken die voor de uitzending opgestart waren en een melding van iemand die een advocaat ingeschakeld had. Wat mijn vermoeden versterkt dat sommige rechtsbijstandverleners het spel meespelen. Op mijn afwimpeltactiek kreeg een ‘client’ ooit terug: uw argumenten houden juridisch geen stand, als u een advocaat inschakelt zal die dat bevestigen…

ANP stopt met de Belgische fototrol
Martha Riemsma reageert op de column van Kim van Keken met een ingezonden brief. Ze meldt onder andere dat ze gestopt zijn met Visual Rights Group (tegenwoordig Copyright Agent geheten, de vierde naam alweer) omdat in sommige kwesties de redelijkheid en proportionaliteit uit het oog werd verloren. Ik plaatste op mijn beurt kanttekeningen bij de brief van Riemsma.

Team Fairlicensing
De brief van Riemsma leverde een boel berichten op die haar bewering, dat ANP nu wél rekening gaat houden met de menselijke maat, onderuithaalt. Pas na publiciteit worden dossiers gesloten. Reden te meer om claims te delen. Voorbeelden:
- Nazipropaganda
- Portretfoto veteraan
- Staatspropaganda
- Hand-out foto’s

Kraakster Joke
Dat het eigen handhaafteam in tegenstelling tot wat Riemsma beweert in haar brief ook particulieren lastigvalt, bleek uit een melding van Joke Kaviaar. Zij schreef een verhaal over de dood van kraker Hans Kok in een politiecel en zette daar een oude foto bij van het graf van Hans Kok. Aangezien ze geen geldige licentie kon uploaden en ze bang was voor oplopende kosten, maakte ze gebruik van de 10% korting en betaalde de claim gelijk. Niet veel later kreeg ze opnieuw een claim voor het gebruik van de foto op haar Facebookpagina, alwaar ze een link had gedeeld naar het artikel op haar blog.
Ik stuur Riemsma een mail over deze claim, ze liet het afhandelen door Operations Lead specialising in copyright enforcement and image licensing. Zoals gewoonlijk, ik correspondeerde al eerder met deze jongeman, ontstond er een merkwaardige discussie. Alsof de chatbot geïnstrueerd is met ongeacht wat ze zeggen, houdt vol dat er betaald moet worden. Deze zaak is zo treurig – ANP wil bewijs zien dat de foto gedownload is op het moment dat ie vrij beschikbaar was – dat ik een rechtszaak wel aandurf. Dus… kun je wat missen: ik zamel geld in voor de proceskosten en een buffer voor als de rechter uit de bocht vliegt. Mocht ANP veroordeeld worden tot alle proceskosten gaat het ingezamelde geld naar de door rechtbank Haarlem zwaar gedupeerde Mehmet.

Boek wordt gedrukt
Na tig nakijkrondes, printproeven en gemillimeter is het boek dan toch eindelijk naar de drukker. Kleine oplage (250 stuks), dus als je de eerste ongecensureerde druk wil: bestellen kan hier. Ik verwacht wel wat verwijderverzoeken. Zo staat de foto van de ontsnapte Bokito erin en een foto van Wikimedia waar rechtbank Assen driemaal FotoAnoniem voor toekende. Ik beroep me dan op het citaatrecht, de foto’s worden immers besproken.

Cassatieverzoek
De poging om mijn eigen vonnis over de kippenfoto te laten herroepen kostte, afgezien van gruwelijk veel tijd, bijna 2.000 euro (deurwaarder, griffie en proceskosten ANP) en duurde twee jaar. Het is niet te hachelen hoe rechtbank Rotterdam procedures frustreert. Er rest mij nog één rechtsmiddel: cassatie in belang der wet. Daarvoor legde ik, met de kennis van nu, het vonnis nogmaals langs de meetlat. Het bleek nog een grotere gerechtelijke dwaling dan ik dacht. Ik kwam tot maar liefst vijf rechtsvragen.

Aandacht voor de misstanden blijft nodig!
Hoe meer mensen hun ervaring delen, hoe harder het desinfecterend zonnetje gaat schijnen. En voor degenen die nog nooit een blafbrief hebben gekregen: steun, deel en reageer op de ervaringen van anderen.

Groet! De petitionaris

Woensdag 13 november is het artikel "Gratis parkeren in gevaar" in de TC Tubantia verschenen. In dit artikel geven Remco IJpelaar en Robert Starke aan dat de parkeeroverlast voorzaakt wordt door studenten van Saxion en bezoekers en werknemers van het MST.

Mijn vader is 82 jaar oud, woont al 35 jaar op hetzelfde adres, en heeft nog nooit zijn huur te laat betaald, en toch wordt hij zo even uit zijn huis gezet.  Waarom?  Omdat huur vereniging: Eigen Haard van zijn appartement er drie kan maken met als gevolg minimaal drie keer zoveel inkomsten.   Is dat mogelijk?  In Nederland?  Ja, een rechter meent van wel.  Wij hebben uw steun nodig!  Met hoger beroep blijft er een kleine kans!   Dit is allemaal begonnen omdat Eigen Haard zich zogenaamd zo een zorgen maakte over de staat van het pand waar ongeveer 17 inwoners wonen in de Tweede Jan v.d Heijdenstraat in Amsterdam.  Heel toevallig, na jaren van hun eigen verwaarlozing is dit pand zogenaamd structureel ongepast voor bewoners.  Een onafhankelijke ingenieur denkt hier anders over.  Deze heeft na diep onderzoek geconstateerd dat alhoewel de huisbaas inderdaad het pand heeft “verwaarloosd” er structureel toch niets (nul-komma-nul) verkeerd is aan het pand.  Waar gaat het dan wel om?   Het gaat om: geld per vierkante meter.    Natuurlijk heeft Eigen Haard alles “legaal” althans volgends de wet kunnen verwerken, met zelfs een ontbinding van huur contracten, zowel als de belofte op nieuwe woningen voor hun huurders.  Plus verhuizing kosten, dus dat lijkt allemaal wel menselijk en “sociaal bewust” natuurlijk.  Hier wordt niet bij gezegd dat de nieuwe woningen letterlijk de helft van de ruimte hebben, duurder zijn, en in buurten waar mensen nog nooit gewoond hebben, laat staan een netwerk van emotionele steun hebben.  Als de bewoner dan nog bijzondere meubelen heeft die niet zo makkelijk kunnen worden verhuist en zeker niet met de zogenaamde gedekte kosten eruit komen, dan is dat gewoon de huurders eigen probleem.  Voor de doorsnee, jonge huurder zal Eigen Haard toch wel “een goede oplossing” zijn als huur vereniging, en het gaat hier niet om een opzettelijk negatieve campagne.  Dit is een specifiek voorbeeld, wees gerust dat mijn vader al 2 jaar probeert een compromis the bereiken.  Geen obstructie, huurplicht weigering of zinloze obstinatie.   Voor mijn vader, een bejaarde, gaat het om een woning van twee etages, die plotseling een etage (de helft) wordt in een buurt waar hij letterlijk niemand kent.  De doorsnee boodschappen kosten minimaal twee keer zoveel (er is geen Albert Cuyp voor de boodschappen) en al zijn geliefde spullen dan nog tot twee keer in een jaar te moeten verhuizen.  Dit allemaal op 82-jarige leeftijd.  Zijn vrouw heeft hij al verloren en het enige dat nu over is: herinnering aan een andere tijd met de spullen die hij jaren met zijn vrouw heeft gedeeld in de buurt waar zij opgegroeid is, en waar hij zijn hele emotionele en sociale steun netwerk over 35 jaar heeft opgebouwd.  Dit is niet te spreken over de stres van een rechtszaak, ongemak over letterlijk elke andere beslissing in zijn leven want het feit blijft dat hij nu al twee jaar in limbo zit met waar hij dan moet gaan wonen.   Reëel gesproken is het moeilijk om met een aantal petitie handtekeningen een verandering aan deze situatie te brengen.  Maar er is een kans, want hij heeft nog een optie op hoger beroep.  Dus vraag ik hierbij uw steun.  Teken alstublieft als u vindt dat huur bedrijven een man van 82 jaar oud zijn huis niet mogen uitzetten om zelf iets meer te verdienen.  Teken als u vindt dat in plaats van uitzetting Eigen Haard misschien een paar jaar kan wachten tot het einde van zijn leven.  Uw handtekening kan betekenen dat een bejaarde het recht krijgt te wonen in dezelfde woning waar hij nu al 35 jaar woont.  Een groot aantal handtekeningen kunnen de volgende rechter overtuigen!   Natuurlijk heeft Eigen Haard het recht en zelfs de verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk uit hun investeringen te halen.  Maar zou er ergens een grens moeten zijn voor bejaarde mensen die nog steeds in een goede woning leven en daar nog gelukkig zijn?  Met zo een breuk van een sociale netwerk, en verhoging van alle kosten voor mijn vader is dit het equivalent van in de dood te worden gejaagd.  Wat was er gebeurd als mijn vader ziek was, maar toch nog steeds voor zichzelf kon zorgen?  Zou hij ongewenst in een bejaarde tehuis terecht komen omdat Eigen Haard geld nodig heeft?  Waar is de grens?  Dat is uiteindelijk de vraag.   Vindt u dit verhaal moeilijk te geloven?  Lijkt dit onmogelijk in Nederland?  Hieronder schrijf ik van Eigen Haard’s eigen website.  Er staan meerdere voorbeelden op hun eigen site waaruit het duidelijk is dat Eigen Haard reden heeft om zoveel als absoluut mogelijk is uit hun huidige investeringen te kunnen slaan.  (Zelfs als het gaat om een bejaarde van 82 jaar oud op straat te zetten.)  Dit is uiteindelijk de reden voor de huur contract opheffing van een bejaarde man met alle andere gevolgen inclusief de hele grote kans dat mijn vader dit gewoon niet overleefd.  Leen ons uw steun want zonder dit soort grenzen kan dit ook u zelf of uw bejaarde ouders overkomen.   Volgends Eigen Haard’s website:  (http://jaarverslag2012.eigenhaard.nl/jaarverslag/over-ons/onze-financien/continuiteit/) Hogere huurinkomsten En een deel van de financiële effecten kan nu worden ondervangen door het nieuwe huurbeleid.

Hoe rationeel zijn al die tramplannen.

Omdat er te veel ondertekenaars geen adresgegevens hadden achtergelaten kon het burgerinitiatief nog niet worden ingediend. Niettemin heeft dat wel twee keer aandacht van de pers getrokken en daarmee het onderwerp weer een keer in de aandacht gebracht. Een paar dagen daarna gaf het CDA aan dat goede treinverbindingen veel meer belang hebben dan dat beperkte trammeke.

Uitgeverij Willehalm Instituut Persbericht  Amsterdam, vrijdag 8 november 2013 – In zijn artikel in De Telegraaf van 18 oktober jl. “Gewezen geheim agent (65) mogelijk uitgezet - Karate Bob nog altijd een gevaar” schreef veteraan Telegraafverslaggever Theo Jongedijk dat “de 65-jarige ‘Joegoslaaf’ Slobodan Mitric, beter bekend als Karate Bob, na een onafgebroken verblijf van bijna veertig jaar door staatssecretaris Teeven dreigt het land te worden uitgezet, omdat hij volgens Justitie een ernstige bedreiging voor de openbare orde, de openbare veiligheid en de nationale veiligheid vormt.” Na erop gewezen te hebben dat “de Joegoslaaf al drie jaar zijn huis niet uit komt”, liet de journalist in zijn artikel de advocaat van Mitric, Henri Sarolea, aan het woord, die de dreigende uitzetting bij de afdeling bestuursrecht van de Raad van State aanvecht: ’’Mitric woont al 25 jaar in alle openheid in Amsterdam als huurder van een ruimte van de gemeente.

In deze brief een antwoord van burgemeester en wethouders..

De straatcampagne is nu op volle stoom aan het komen. Dagelijks zijn teams op stap kris kras door Amsterdam om handtekeningen te verzamelen.