Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Een Blik op het Onmenselijke Dilemma
Stel je voor dat je financieel aan de grond zit. De bijstandsaffaire heeft je leven overhoop gegooid, en je worstelt om je hoofd boven water te houden.
Je hebt geen andere optie dan schuldhulp aan te vragen om uit de financiële misère te komen. Maar dan ontdek je dat er een onmenselijk dilemma op je wacht: schuldhulp aanvragen terwijl je nog lopende rechtszaken hebt.
Het Doel van Schuldhulp
Schuldhulp is bedoeld om mensen te helpen die verstrikt zijn geraakt in een woud van schulden. Het biedt een kans op een schone lei en een nieuw begin. Maar voor slachtoffers van de bijstandsaffaire is schuldhulp niet de eenvoudige uitweg die het zou moeten zijn.
Het Onontkoombare Dilemma
De kern van het probleem is dat de wetten met betrekking tot schuldhulp vereisen dat alle schulden worden erkend voordat het traject kan beginnen. Dit betekent dat je schuld moet bekennen aan de instantie die je juist heeft beschuldigd van bijstandsfraude.
De Lopende Rechtszaken
Voor slachtoffers die volharden in lopende rechtszaken, is dit een onoverkomelijke hindernis. Het voortzetten van juridische procedures wordt gezien als het niet erkennen van de schuld. Als gevolg daarvan worden ze uitgesloten van schuldhulp. Deze bizarre situatie is alsof de wet bedoeld is om hen verder de afgrond in te duwen.
Een Gedwongen Erkenning van Schuld
Slachtoffers worden dus gedwongen tot een bekentenis, niet vanwege hun daden, maar vanwege hun omstandigheden. Ze moeten toegeven dat ze de wet hebben overtreden om te kunnen overleven. Dit is een flagrante schending van hun mensenrechten.
De Belangenverstrengeling
Wat deze situatie nog erger maakt, is dat de gemeenten die verantwoordelijk zijn voor de veroordelingen ook degenen zijn die de schuldhulp uitvoeren. Dit schept een ernstige belangenverstrengeling en geeft de slachtoffers het gevoel dat ze geen enkele kans hebben om gerechtigheid te krijgen.
De Menselijke Tol
Deze onmogelijke situatie eist een menselijke tol. Slachtoffers worden financieel geruïneerd en verliezen hun rechtsmiddelen, terwijl ze gedwongen worden om schuld te erkennen voor daden waarvan ze beweren onschuldig te zijn.
Een Schending van Mensenrechten
Het is tijd om deze flagrante schending van mensenrechten en grondwettelijke rechten aan de kaak te stellen. Schuldhulp zou een bron van opluchting moeten zijn, geen valkuil voor degenen die al genoeg hebben geleden.
12/10/23 Bericht in de Gelderlander Petitie voor behoud hospice binnen dag 11.000 keer ondertekend: ‘Protest verspreidt zich als een olievlek, onze harten maken een sprongetje’
Omdat er veel nieuws verschijnt over ons hospice, hebben we alle krantenartikelen verzameld. Onze Vrienden van Hospice Rozenheuvel zijn zo aardig om deze op hun website te plaatsen.
Kijk op: https://www.vriendenvanhospicerozenheuvel.nl/nieuws
Wat zijn we blij met uw steun! Enorm veel dank!
Al meer dan 1.500 mensen hebben de petitie ondertekend. Dat zijn al heel veel mensen, maar nog meer is mogelijk.
Eind deze maand gaan we de petitie aanbieden aan de gemeente. Hoe meer ondertekenaars, hoe krachtiger het signaal. Wilt u helpen? Deel de link naar petitie op uw socials en vraag uw buren, vrienden, familie en collega's om te ondertekenen.
In de bebouwde kom van Amsterdam gaat vanaf 9 december op zo'n 80% van de wegen de maximumsnelheid naar 30 km per uur, inclusief snelheidsbeperkende maatregelen.
Het hele paradigma rond mobiliteit en het gebruik van de openbare weg verandert. Het gaat niet langer om het recht van de sterkste.
De veiligheid, leefbaarheid en het terugdringen van de hectiek en overlast prevaleren. Fietsers en wandelaars krijgen meer ruimte, de auto is te gast.
Voor welke straten gaat dit gelden:
Als we deze criteria hanteren, zou de Dorpsstraat in Zwaag hier zeker onder vallen. En er is nog een belangrijke reden waarom de Dorpsstraat in Zwaag een straat zou moeten worden waar de auto te gast is, zeker met de aanbouw van alle nieuwe wijken rondom de Dorpsstraat, en dus met de toename van nog meer auto's.
De Verkeerswethouder van Amsterdam zegt hierover in het Parool: 'Het wordt steeds drukker, het autobezit groeit, fietsers en voetgangers komen in het nauw, het leidt tot onveiligheid, ongevallen en het is niet toekomstbestendig.'
Niet toekomstbestendig! Of zoals ondertekenaars van onze petitie schrijven: de Dorpsstraat is verworden tot een racebaan, auto's rijden veel te hard en roekeloos, slalommen vlak langs fietsers, bussen scheren met een noodgang op 20 centimeter langs de enkels van wandelaars op de wankele trottoirs, onhoudbaar. Het is wachten op een dodelijk ongeluk.
Kortom: het tempo en de hectiek in het verkeer op de Dorpsstraat moet eruit:
Als je nog niet hebt getekend, teken de petitie nu!
De online petitie is gestart. Op donderdag 16 november 2023 wordt de petitie namens alle ondertekenaars formeel aangeboden aan de gemeenteraad.
Dit zal gebeuren tijdens de gemeenteraadsvergadering.
Er is een groot verschil in de schatting van hoeveel er verspild wordt. De overheid en de KNMP komen tot 100 miljoen, het LCB komt op ruim 2 miljard.
Hoe dan ook , veel dus.
Nu nogmaals: vraag uw apotheek mee te doen met de pillentelling.
Met hartelijke groet
Walter Schrader
Beste mensen
Het is nu belangrijk meer apothekers te laten aansluiten bij de Nationale Pillentelling, er zijn er nu ruim 30, we hebben de capaciteit voor een paar honderd.
Kijk even in eigen kring wat mogelijk is. De aanmelding kan t/m 23/10/2023 via verspilgeenpil@gmail.com
Met hartelijke groet
Walter Schrader
.
Verken de mogelijkheden om duurzame uitgifte (heruitgifte) mogelijk te maken. De regel van de ‘Falsified Medicine Directive (FMD)’ dat verpakkingen binnen de 10 dagen termijn retour moeten, is hierbij de grootste belemmering.
Door dit op Europees niveau onder de aandacht te brengen kan deze belemmering mogelijk worden voorkomen. Dit zou kunnen worden vervangen door het criterium dat het oordeel of een geneesmiddel (nog) goed is, aan de apotheker is.