Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Raadsleden van gemeente Land van Cuijk werden vrijdag 17 januari uitgenodigd voor een natuur- en cultuurhistorische wandeling door IJzerbroek. Voor dit stuk Sint Hubert zijn (...) lees verder bij Kliknieuw - de Maasdriehoek.
Een kartonnen doos in elkaar stampen die is gebruikt om een pakket van een webwinkel te versturen, is verleden tijd als het aan Boxo ligt. De oprichters van dit bedrijf leveren herbruikbare verpakkingen en zakken aan webwinkels.
De consument kan (...) Trouw, 16-1-2025 of een kopie
Beste ondertekenaars van de petitie.
Op woensdag 22 januari 2025 praat de 2e kamer over het witwasbeleid in Nederland. De Minister van Financien zegt dat het allemaal anders moet en denkt vooral dat het werkt om banken zélf nog eens tot 1 april de tijd te geven om met nieuwe ideëen te komen.
Wij denken dat dat niet werkt en bovendien.
De Minister van Financiën kan zelf, met een simpele pennestreek, een heel belangrijke overgang bewerktstelligen, een mega kostenbesparing, door nu over te gaan naar een systeem van melden verdachte transacties. Maar alhoewel hij dat in 2022 al geadviseerd kreeg van DNB, is hij dat advies even vergeten.
Wij niet. Vandaag stuurden wij, wederom namens u, deze brief met alle ondertekenende organisaties uit 2024 naar de Tweede Kamer om nogmaals te wijzen op belang van vermindering van overmatige witwasmonitoring. En als u zelf een duit in het zakje wil doen
U leest het bericht over de brief hier op onze website en als u zegt: zo doorgaan, kijk ook onderaan de site naar het bankrekeningnummer en voel u vrij te doneren !
Alvast bedankt ! Simon Lelieveldt
PERSBERICHT
Overheid Manipuleert Wetenschap: Positieflijst Gebaseerd op Selectief Gebruik van Onderzoek
Recent bewijs, onthuld door Stichting Animalia via een WOO-verzoek, toont aan dat de overheid selectief en manipulatief omgaat met wetenschappelijke inzichten bij het opstellen van de huis- en hobbydierenlijst, beter bekend als de positieflijst. Interne correspondentie uit 2020 legt bloot hoe ambtenaren wetenschappelijke bevindingen negeerden of verdraaiden om politieke en ideologische doelstellingen te ondersteunen.
De positieflijst wordt door de overheid gepresenteerd als een wetenschappelijk onderbouwd instrument om te bepalen welke dieren geschikt zijn als huisdier.
Uit deze correspondentie blijkt echter dat wetenschappelijke input slechts werd geaccepteerd als deze paste binnen het vooraf bepaalde beleidskader. Inzichten van experts die dit kader tegenspraken, werden systematisch terzijde geschoven.
Manipulatie van Wetenschap: Een Schokkend Voorbeeld Een duidelijk voorbeeld hiervan is de correspondentie met een domesticatie-expert van de Universiteit Utrecht. Het ministerie zocht naar wetenschappelijke steun voor de aanname dat gedomesticeerde dieren minder gevaarlijk zijn dan niet-gedomesticeerde dieren. De expert weerlegde deze aanname echter met concrete voorbeelden, waaronder de duizenden bijtincidenten door honden, die ondanks duizenden jaren domesticatie jaarlijks ernstige letsels veroorzaken. Deze kritische bevindingen werden door ambtenaren genegeerd, en er werd actief gezocht naar alternatieve argumenten die wel binnen de politieke agenda pasten.
Een Illusie van Wetenschap Het proces rond de positieflijst laat zien hoe wetenschap wordt gebruikt als façade om beleidskeuzes te legitimeren. De lijst is in feite een politiek instrument, waarbij feiten en objectiviteit ondergeschikt zijn aan vooringenomen standpunten. Dit heeft geleid tot herhaaldelijke kritiek van de rechter, die stelde dat eerdere positieflijsten niet voldeden aan de vereisten van wetenschappelijke objectiviteit, deskundigheid en transparantie.
Oproep tot Transparantie Stichting Animalia roept de overheid op om een einde te maken aan deze manipulatieve praktijken en zich te richten op een transparant en eerlijk proces dat gebaseerd is op objectieve wetenschap. Alleen zo kan een beleid worden gerealiseerd dat daadwerkelijk bijdraagt aan dierenwelzijn en het vertrouwen van de samenleving herstelt.
Het volledige document, inclusief de correspondentie met de domesticatie-expert, is hier in te zien:
https://stichtinganimalia.nl/overheid-negeert-wetenschap-bij-het-opstellen-van-positieflijst-documenten/?fbclid=IwY2xjawH6-lFleHRuA2FlbQIxMAABHf2buqHVUFBdm0IBI0gsAiUWL2GYiacRQIvFyCAaD4HKJzRmRSq3ZZn2vgaemcQpyNn-ckMLK91mrgABhnQ
Helaas, ik heb de herroepingszaak met ANP zoals ik in augustus al vreesde verloren omdat ik de verkeerde rechtsopvolger van Hollandse Hoogte dagvaardde.
ANP is ter zitting met maar liefst drie advocaten verschenen en ik heb onder andere Ywein van den Brande, een van de oprichters van Permission Machine, de hand mogen schudden.
De aanwezige commercieel directeur Jessica van der Waal wekte de indruk dat zij niet op de hoogte is dat ANP wappert met de rechten van freelance fotografen. Ik vermoed fotografen zelf ook niet. Je moet kennis van de wet hebben om te doorzien dat ANP het auteursrecht moet BEZITTEN om schadevergoeding bij schending ervan te kunnen vorderen.
Tweede poging
Niet getreurd. Ik heb rekening gehouden met het risico dat de rechter de rechtspersoon niet zou wijzigen en heb afgelopen oktober de juiste rechtspersoon gedagvaard. Oktober 2025 volgt een nieuwe poging. Voor de proceskosten ben ik een crowdfunding opgestart.
Obstakel dit keer wordt de herroepingstermijn. Het dagvaarden voor een herroepingszaak dient te gebeuren binnen drie maanden nadat de gronden voor herroeping bekend zijn geworden.
Verkeerde rechtspersoon is geen grond, dat had ik de deurwaarder uit kunnen laten zoeken. $%!# Netjes gezegd: ik had meer klantgerichtheid verwacht van een deurwaarder die het dubbele tarief rekent.
Ik dagvaardde op basis van een vermoeden en dat vermoeden blijkt juist. Ik weet sinds 1 augustus dat de fotograaf een deel van de door mij betaalde schadevergoeding heeft gekregen. Het ultieme bewijs dat Hollandse Hoogte niet op EIGEN NAAM mocht vorderen.
De Rijdende rechter
Met de kennis van nu keek ik de uitzending van de Rijdende rechter van maart 2017 terug. Ik nam contact op met de ‘fotodief’ en ook bij haar bleek de naam van de fotograaf in het gehele voortraject en in de processtukken niet voor te komen. Uiteraard zal de fotograaf in deze kwestie vanwege alle publiciteit zijn rechtmatige deel hebben gekregen. Maar Hollandse Hoogte had, net als in mijn zaak, MEDE NAMENS de fotograaf moeten vorderen.
Grappig om mijn woorden van destijds, toen ik nog geen idee had van het misbruik van fotorechten, terug te lezen. Hoe ik er nu over denk lees je hier.
De dame uit de uitzending schreef een stukje naar aanleiding van ons telefoongesprek.
Overig nieuws
Het boek over fotorecht vordert gestaag. Door dingen uit te zoeken en op een rijtje te zetten leer ik er zelf ook een boel van. Dat de auteurswet gedateerd is blijft een ding. Onbegrijpelijk dat de term hyperlink, hyperlinks zijn de bouwstenen van internet, ontbreekt. Ik ontdekte de term echter wel in de wet voor uitgevers.
De meldingen van claims blijven binnen komen. En of ik al niet genoeg ‘munitie’ heb, ik vond een door ANP geclaimde foto terug bij Alamy onder een andere naam van de fotograaf.
Voorlopig moet ik dus nog wel even door. Teken en deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is hard nodig met een pers die onderdeel is van het probleem.
En steun mijn gerechtelijke stappen tegen ANP door een donatie te doen of bekendheid te geven aan de crowdfunding: alle kleine beetjes helpen.
Groet! De petitionaris
Wij onthullen hoe de overheid wetenschap negeert en feiten verdraait. Lees in dit artikel waarom het beleid niets met dierenwelzijn te maken heeft en waarom wij ons blijven verzetten tegen deze onrechtvaardigheid en strijden vóór de dierhouderij.
Meer via https://stichtinganimalia.nl/overheid-negeert-wetenschap-bij-het-opstellen-van-positieflijst/ #positieflijst #intrekkenofvertrekken.
In Kamerstuk 36410-100 is de petitie genoemd:
gehoord de beraadslaging,
constaterende dat 75.347 ondertekenaars van de petitie «ledere Nederlander gelijkwaardig: maak motie-Becker ongedaan» hebben verzocht om de motie ongedaan te maken;
constaterende dat er meer dan 1.500 meldingen zijn gedaan bij discriminatie.nl;
constaterende dat de Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme heeft opgeroepen de motie niet uit te voeren;
van mening dat de motie (36 600-XV, nr. 18) een nieuw dieptepunt markeert in de normalisatie van discriminatie en uitsluiting van Nederlanders met een migratieachtergrond;
verzoekt de regering om de motie van het lid Becker waarin wordt gevraagd om gegevens bij te houden over de culturele en religieuze normen en waarden van Nederlanders met een migratieachtergrond, niet uit te voeren,
en gaat over tot de orde van de dag..
Nascida em Planaltina de Goiás e criada em Planaltina-DF, Taiany, carinhosamente chamada de Tatá, sempre foi uma criança esperta e cheia de vida. Terceira filha do casamento de seus pais, Eliana e Ednaldo, ela cresceu em um lar simples, cercada de amor e cuidado ao lado de suas irmãs Naiany e Geanny.
Seu pai era um homem trabalhador, enquanto sua mãe dedicava-se à casa e às filhas.
Com o tempo, o relacionamento de seus pais chegou ao fim e a vida tomou novos rumos. Sua mãe casou novamente, trazendo ao mundo Ryan e Cauã, enquanto seu pai também se casou e teve João Vitor. Mesmo com essas mudanças, Taiany cresceu moldando uma personalidade forte, determinada e cheia de sonhos, sem jamais perder a doçura que a caracterizava.
Ela estudou, trabalhou e, em 2016, tirou seu primeiro passaporte. Desde cedo, sonhava em deixar o Brasil e explorar o mundo, algo que sua mãe achava distante e quase impossível. Mas, como era de se esperar de alguém tão decidida, Taiany tornou seu sonho realidade. Em 2019, com o convite de uma amiga que morava fora, ela tomou a coragem de mudar de país, surpreendendo a todos com sua determinação.
Os desafios de morar no exterior vieram, mas também trouxeram experiências inesquecíveis. Taiany proporcionou viagens a lugares que nem nos seus maiores sonhos imaginava conhecer. No entanto, em sua pequena cidade natal, os boatos e preconceitos surgiram: comentários maldosos sobre mulheres que escolhem morar fora. Mas Taiany seguiu firme, mostrando sua força e resiliência. Seu trabalho como babá, garçonete em cafés, pubs e pizzarias provava o quão batalhadora ela era – embora ela nunca precisasse provar nada a ninguém.
Sempre que vinha ao Brasil, mesmo em breves visitas, Taiany trazia alegria, mimos e amor para sua família. Sua vida era uma celebração, e seus retornos eram cheios de festas e momentos especiais. Mesmo à distância, ela era uma presença constante, sempre conectada por chamadas e mensagens.
Nos anos em que viveu fora, teve alguns relacionamentos sérios que não deram certo. Até que, em 2024, compartilhou a notícia de que estava ao lado de um homem que aparentava ser maravilhoso. Ele era elegante, carinhoso e parecia tratá-la como uma princesa. No entanto, nem sempre o que parece é verdade. Em sua última visita ao Brasil, a família percebeu sinais de ciúmes excessivos. Pediram para ela ficar, mas Taiany, com sua determinação habitual, decidiu voltar. Já estava com a papelada pronta para se casar e acreditava que tudo daria certo.
No dia 27 de dezembro de 2024, Taiany deu seu último abraço em nossa mãe, prometendo que voltaria em fevereiro de 2025. Agora, estamos aqui, aguardando a chegada de seu corpo frio, dentro de uma urna lacrada.
Se isso faz sentido? Para nós, nada mais faz...