Ik maakte hem destijds aan in de verwachting dat ie opgepikt zou worden door politiek en pers. Én om een punt te zetten achter mijn pogingen om de misstanden onder de aandacht te brengen. Hoe anders is dat gelopen.
Mijn eigen zaak
De derde procedure start 14 oktober en ik leverde de stukken in bij de rechtbank. Mijn eisen (het vonnis uit 2019 herroepen wegens bedrog) blijven ongewijzigd. Ik heb recente ontwikkelingen toegevoegd; als achtergrondschets en om nogmaals te benadrukken dat ik de procedure niet voer uit eigen belang. Een uitgebreide update vind je bij de inzamelingsactie.
Die andere inzamelingsactie
Van de aangifte van smaad en laster door de persoon die 15.000 euro inzamelt voor een rechtszaak tegen ANP hoorde ik, zoals ik verwachtte, niets meer. Helaas bleef het qua de beloofde media-aandacht voor de praktijken van ANP eveneens stil. Terwijl dat zo ontzettend hard nodig is. Vervelend neveneffect van het merkwaardige doel (een rechtszaak aanspannen om de tijd die je besteed hebt aan het verweer terug te vorderen) is dat het aantal meldingen over Fairlicensing van ANP weer toenam. Mensen denken dat de kosten enorm oplopen als je niet betaalt en durven de phishing mailtjes niet te negeren. Ik herhaal dus nog meer eens dat het misleidende aanbiedingen zijn.
Van het tableau geschrapt
Twee advocaten die ik met naam noem in het stuk over fototrol Nico Trinkhaus zijn geen advocaat meer. Of ze vrijwillig terugtraden is mij niet bekend. Kitty van Boven, die samen met Roel Dijkstra de brief schreef die aanleiding was voor deze petitie, heeft nog steeds haar kantoor. De tweede geschrapte advocaat vertrok wel bij het kantoor waar ze werkte. Helaas zijn de blafbrieven van Clairfort daarmee niet gestopt, ze worden nu alleen ondertekend door een andere advocaat.
Status tweede wapperzaak
Ik treed als gemachtigde op in een zaak waar hetzelfde speelt als bij mijn eigen zaak: ANP wappert met het auteursrecht van een freelance fotograaf. Inmiddels zijn er vier zittingen geweest, is er één vonnis gewezen (doorverwijzing naar andere rechtbank), heb ik dezelfde stukken tweemaal in gediend, heeft mijn cliënte de machtiging voor een derde keer moeten opsturen en heb ik daar nog achteraan moeten bellen voordat ik gekoppeld was als gemachtigde. Wij zijn nu aan de beurt om te reageren op het antwoord (repliek) van ANP. Ik ben die kafkaëske toestanden en het geblaf van Gerechtsdeurwaarders Rosmalen gewend, voor mijn cliënte is het enorm stressvol. We duimen voor een rechter die doorziet dat het ooit zo respectabele persbureau ANP de rechten van aangesloten freelancers misbruikt.
Rechtszaak Pictoright versus Meta
Het leek zo’n nobel streven, de campagne van de federatie Beeldrechten, om Meta te laten betalen voor het hergebruik van je beeldmateriaal. Maar het is verzand in een slepende procedure waar deskundigen zijn aangewezen die maar liefst een voorschot krijgen van € 676.813,50. Met het risico dat Pictoright, mocht blijken dat zij helemaal geen overeenkomst kán afsluiten met Meta, opdraait voor de kosten van die deskundigen. Mijns inziens is zo’n overeenkomst voorbehouden aan de uitgevers (artikel 7b WNR) en Pictoright is geen uitgever maar een beheerorganisatie. Ik begrijp niet dat de rechtbank daar niet eerst een beslissing over nam, dan had dat hele deskundigenonderzoek misschien achterwege kunnen blijven.
Embedden
Het schrijven van een boek over fotorecht levert inzichten op. Onze Auteurswet is nog gebaseerd op een analoge werkelijkheid. Waardoor niet duidelijk is wat wel en niet mag als je foto’s met een link deelt. Meest hardnekkige misverstand is dat iedereen denkt dat ‘automatisch embedden’ mag en zich niet realiseert dat daarbij een aanklikbare bronvermelding is vereist. Het is net zoals met het begrip citeren: het mag, mits je voldoet aan bepaalde voorwaarden. De zoektocht naar de juiste uitleg leverde drie blogjes op: nummer 35, met een filmpje en de verwerking voor het boek.
Thuiskopie, reprorecht, UvO en Pictoright
Ik deed, met wat hulp van Gemini, research naar de wettelijk verplichte vergoedingen voor hergebruik van foto’s. Ik checkte onder andere jaarrekeningen van organisaties die de vergoedingen innen en uitkeren aan fotografen. Een groot deel gaat op aan ‘kosten’ en uitgevers blijken een aanzienlijk deel te ontvangen. Slechts een kleine groep fotografen ontvangt een uitkering, en dan ook nog alleen voor foto’s die in de pers verschenen. En net toen ik van die ontdekking bekomen was (ik laat het rusten en hoop dat anderen dat onderwerp oppakken) diende de volgende kwestie zich aan:
Vordering van bijna drie ton voor fotobureau
Een Nederlands fotobureau, wiens naam angstvallig wordt verzwegen, claimde vermoedelijk onrechtmatig namens fotografen collectieve vergoedingen. En hoe herkenbaar voor mij, Pictoright schrijft er het volgende over: “Het betreffende fotobureau heeft bij Pictoright claims ingediend voor collectieve rechtenvergoedingen, maar heeft niet aangetoond dat het beeldmateriaal waarover door Pictoright informatie is verzocht, daadwerkelijk is gepubliceerd. Ook de vragen, over de bevoegdheid van het fotobureau om deze claims namens fotografen in te dienen en de doorbetaling aan fotografen, zijn door dit bureau niet afdoende beantwoord.” Omdat de pers het niet oppikt heb ik wel zo’n donkerbruin vermoeden welk fotobureau het betreft. Sowieso is het opmerkelijk dat Pictoright uitkeert aan fotobureaus, haar taak is verdelen van vergoedingen over de rechthebbenden. Rechthebbend is een fotobureau dat werkt met freelancers niet. Dat beeldbanken en fotobureaus de rechten niet bezitten is nou precies waarom die sommatiebrieven uit naam van ANP, Reuters, Alamy, Getty, Masterfile niet deugen.
Workshop
Iemand vroeg of ik workshops over auteursrecht gaf. Aanleiding was dat twee collega’s van hem zo’n workshop wilde gaan volgen bij ANP en hij vreesde dat ze daar niet zouden leren hoe om te gaan met de blafbrieven van fototrollen. Die vrees deel ik dus ik heb ja gezegd. Als het goed bevalt ga ik, als het boek af is, misschien wel weerbaarheidstrainingen tegen fototrollen geven. Kan ik best een ‘billijke vergoeding’ voor vragen denk ik, want het aantal onredelijke fotoclaims blijft stijgen, dus dan heb je het snel terugverdiend…
Dat was het weer voor deze keer. Deel de petitie! Deel je ervaringen online. Een desinfecterend zonnetje is alles wat we kunnen doen.
Groet! De petitionaris
Wat bijzonder om te zien: binnen één uur na publicatie van deze petitie zijn er al ruim 50+ mensen geweest die hun steun hebben uitgesproken voor minister Faber. Het is een krachtig signaal dat er wél degelijk mensen zijn die haar werk waarderen en vertrouwen blijven houden in haar rol als minister.
Iedere ondertekening telt en elke keer dat iemand de petitie deelt, helpt dat enorm om dit geluid sterker te laten doorklinken in het publieke debat.
Delen wordt dan ook zeer gewaardeerd.
Samen zorgen we voor evenwicht in het maatschappelijke gesprek.
Op dit moment is er geen veilige en directe fietsverbinding langs deze autoweg, waardoor fietsers grote omwegen moeten maken om van Koolhoven naar de Dalemdreef te komen en andersom.
De ontwikkeling van de Wijkevoort campus maakt de aanleg van dit fietspad nog urgenter. De campus zal een belangrijke schakel in de regio vormen en met de verwachte groei van zowel de campus als het fietsverkeer is een veilige en directe fietsverbinding tussen het Reeshofgebied, Koolhoven en de Dalemdreef noodzakelijk.
Het fietspad zou de bereikbaarheid van belangrijke voorzieningen verbeteren, zoals scholen, sportfaciliteiten en het gezondheidscentrum.
Het zal niet alleen de veiligheid van fietsers vergroten, maar ook de reistijd verkorten en de duurzame mobiliteit bevorderen, wat bijdraagt aan een groenere en fietsvriendelijkere stad Tilburg
Op initiatief van Vincent Janssen uit Zevenaar is op 10 mei 2025 een petitie gestart via het platform DeGoedeZaak, waarin wordt opgeroepen tot een motie van wantrouwen tegen minister Faber. Die oproep heeft inmiddels veel aandacht gegenereerd in de media en op sociale platforms.
Wij constateren echter dat deze actie voortkomt uit een eenzijdige politieke verontwaardiging en geen recht doet aan het bredere draagvlak dat wél bestaat voor deze minister.
Minister Faber handelt binnen de kaders van haar portefeuille en het democratisch mandaat dat zij van de Kamer en haar kiezers heeft ontvangen.
Met deze tegenpetitie willen wij laten zien dat er óók een groot aantal burgers is dat het beleid van minister Faber steunt, vertrouwen in haar heeft, en het onwenselijk vindt dat selectieve oproepen uitgroeien tot een politiek opgeblazen beeld van wantrouwen.
De Tweede Kamer verdient een volledig beeld van hoe de samenleving hierover denkt.
Er vindt wederom overleg plaats om het hele proces nog eens door te nemen en hoe het toch kan dat er geen enkel overleg is geweest en de wethouder beweert dat ondernemers voor zijn en dit plan toejuichen. Is er sprake van transparantie? Onbehoorlijk bestuur? Wordt vervolgd .
Steeds meer inwoners van de kernen Waalwijk, Sprang-Capelle en Waspik zien in dat ze het best zelf actie kunnen ondernemen en tekenen daarom de petitie om de referendumverordening vastgesteld te krijgen..
De gemeenteraad heeft erover gestemd: 5 voor, 37 tegen, 3 stemden niet.
Bron: raadsvergadering 8-5-2025
REACTIE VAN PETITIONARIS
Op donderdag 8 mei heb ik de inwonersmotie kort mogen toelichten voor de gemeenteraad. Die avond is er gestemd over de motie.
Helaas heeft de motie het niet gehaald. 37 stemmen tegen (bijna alle partijen) en 5 stemmen voor (CDA, EenUtrecht, UtrechtNu!). Dat betekent dat er niets gaat veranderen naar aanleiding van deze motie.
Wel hebben wij als petitietekenaars onze stem laten horen. Dat deze vervolgens genegeerd wordt, vind ik erg jammer. Hopelijk zorgt het er voor dat men dan toch in hun achterhoofd een stemmetje hoort de volgende keren dat er een besluit over hondenfaciliteiten valt.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor de handtekeningen en de aandacht. Hier laat ik het verder bij.
In België is het volgende al sinds 2013 vastgelegd per wet:
"Sinds 10 januari 2013 is het als eigenaar verplicht paardachtigen (paarden, pony’s en ezels) de mogelijkheid te bieden om te stallen. Wanneer die mogelijkheid niet bestaat moet er beschutting worden voorzien op de weide.
Dit kan zowel in de vorm van een schuilhok als in de vorm van natuurlijke beschutting" Bron: https://www.politie.be/5362/vragen/dierenverzorging/dieren-op-de-weide-wat-zijn-de-wettelijke-verplichtingen-op-vlak-van
Daarnaast is er sinds eind 2016 vrijwel geen vergunning meer voor nodig: iets wat in Nederland vaak wel moet. Bron: https://www.desutter-naturally.be/nl/omheiningen-schuilstallen/over-ons/blog/vergunning-voor-een-schuilstal-ja-neen#:~:text=Sinds%20eind%202016%20heb%20je,enkele%20strikte%20voorwaarden%20wordt%20voldaan.&text=Ze%20liggen%20niet%20in%20ruimtelijk%20kwetsbaar%20gebied%2C%20met%20uitzondering%20van%20parkgebied.
Vandaag reageert de gemeente
Waarom deze petitie nog steeds nodig is:
Hoewel de gemeente Nunspeet zegt dat heidebeheer met een schaapskudde niet ter discussie staat, is er op dit moment géén zekerheid over wie dat beheer gaat uitvoeren, hoe groot de kudde mag zijn, en of de herders die het werk al jarenlang doen – met liefde en toewijding – daarmee door kunnen gaan.
De gemeente schuift de verantwoordelijkheid voor de herder en zijn gezin af, en biedt (nog) geen concrete garanties voor huisvesting, werkzekerheid of continuïteit van de kudde. Bovendien is de nieuwe schaapskooi er nog lang niet, en is er nog geen duidelijk tijdpad.
In de tussentijd dreigt de kudde uit elkaar te vallen en verliezen kinderen, inwoners en bezoekers een levende traditie en een educatieve plek.
Daarom vragen wij:
Duidelijke afspraken over behoud van de huidige kudde en herders.
Een tijdelijke oplossing waar kudde én herder goed kunnen functioneren.
Betrokkenheid van inwoners en kinderen bij het participatieproces.
Zonder druk van ondertekenaars is de kans groot dat er "een schaapskudde" komt, maar zonder de mensen en dieren die Elspeet op dit moment kleur geven. Wij willen niet alleen een kudde – we willen dé kudde behouden. Daarom blijft tekenen belangrijk.