Vurig pleidooi van Trouw lezer om Boterbloem te behouden

Het is daar waar ik heenga als ik even niemand wil zien, even een vergezicht nodig heb. Vorige maand stond ik plots aan het graf van mijn jeugdvriendin. Met het uitzicht op de akkers van de Boterbloem kon ik onbedaarlijk uithuilen, een torenvalk stond stil te 'bidden' boven me in de lucht. Een moment van grote waarde. Hier is nu nog ruimte voor contemplatie, voor ongestoorde eenzaamheid en voor verwondering over de veerkracht van de natuur. Wel eens een sneeuwuil gezien? Wij wel, in de lutkemeerpolder, hij vloog richting Westgaarde.... Als de rafelranden van de grote stad weer eens ruw aanvoelen is het zo heerlijk om hier te zijn. Kunnen mensen die het voor het zeggen hebben alsjeblieft ook eens kiezen voor levenskwaliteit? Dus, alsfalteer het niet, maak het niet stuk, gun mensen zoals ik die kostbare plek. En laat de mensen van de Boterbloem blijven doen waar ze goed in zijn, een zorgboerderij draaiende houden.